All Chapters of คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

นั่งดื่มกันได้ไม่นาน เอิงเอยที่ไม่เคยเเตะเเอลกอฮอล์ก้เรอ่มหน้าเเดง เพราะอาการมึนเมา "ไอ้เหี้ยยุ เมียมึงเมาเเล้ววะ " มาร์ตินเอ่ยขึ้น เขาเองก้มมองร่างเล็กที่โอนเอนไปมาในอ้อมกอดเขา "เออ.กูว่ามึงพาน้องกลับเถอะวะ เมาขนาดนี้ คืนนี้มึงอดเย็บเเนไอ้ยุ ฮ่าฮ่า.." ไฟเเซวอีกเขาอีกเสียง เเต่เรื่องที่บอกให้เขาพาเอิงเอยกลับคือเริ่องจริงเพราะตอนนี้เมียเพื่อนเขาหลับไปเเล้ว คออ่อนชะมัด ดื่มเเค่คอกเทลสามเเก้วน้อคซะเเล้วเอิงเอย "เออ.งั้นกูกลับก่อน เชิญพวกมึงไปหากรี่ เอากันตามสบาย กุขอเให้เอดส์เเดตายก่อนได้เมีย " เขาเอ่ยเเล้วพลางลุกขึ้นอุ่มร่างเมียเด็กขึ้นเเนบอกเเกร่งในท่าเจ้าสาว "ไอ้เหี้ยยุใอ้เวน เเช่งพววกกู กูก็ขอให้คืนนี้มึงอดเย็บเมียเหมือนกันวะ " เเล้วเขาก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้การ์ดของตัวเองมาเคลียรืทางให้ทันที ร่างสูงรีบเดินตามไปด้วยความเร่งรีบ "กว่าจะเเหวกฝูงชนมาได้เหนื่อยเเทบเเย่" มาเฟียหนุ่มบ่นอุบอิบ หลังจากพาเอิงเอยที่เมามายไม่ได้สติ มาถึงรถได้ เขาจัดการรัดเข็มขัดให้เธอ เเล้วขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับเเล้วจัดการสตาร์ทรถขับออกไปทันที บรืน..... "อือ... พี่วายุเอิงมึนหัว "ไม่

เเฮ่กๆ เสียงหอบของเอิงเอยดังมาอีกครั้ง ก่อนที่ลิ้นร้ายของมาเฟียหนุ่มจะจัดการเก็บกวาดน้ำรักละลอกใหม่ของเธออีกรอบ เเล่นเอาเธอขาสั่นเอามากๆ เเน่นอนว่าถ้าคืนนี้ปวดฉี่ได้คลานเข้าห้องน้ำเเน่ๆเพราะเเข้งขาอ่อนเเรงหมดเเล้ว วันนี้พี่วายุทำถึงเหลือเกิน "เรียบร้อยเเล้ว กลับไปต่อที่ห้องกันดีกว่าครับ "ฮือ... ยังมีต่อที่ห้องอีกหรอเนี่ย ตายเเน่เอิงเอย เเกตุยเย่เเน่ๆคนตัวเล้กจึงคิดเเผนเจ้าเล่ห์ทันที พอวายุออกรถได้ซักเเป้บเธอเเกล้งโอนเอนตัวเองนอนฟุบไปกับเบาะนุ่มๆ เเล้วหลับตาลงเเกล้งหลับทันที ระยะทาจากตรงนี้ไปเพ้นส์เฮาส์ของเขาก็ไกลพอสมควรอยู่ เธอจึงมีเวลา เกือบเที่ยงคืนที่รถหร.เเล่นมาจอดที่ชั้นจอดรถส่วนบุคคลของวายุที่ๆใช้จอดสำหรับเขาเเละลูกน้องเท่านั้น คนตัวเล็กที่เเกล้งหลับเมื่อครุ่กลับหลับจริงด้วยความอ่อนเเรง ร่างสุงไม่คิดจะปลุกเธอเขากลับช้อนเอาร่างบางขึ้นในทาาเจ้าสาว อุ้มเธอเข้าไปในลิ้ฟต์ส่วนตัว ติ้ง!!ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเขาที่อุ้มเธออยู่รีบเเตะเเสกนนิ้วมือเเล้วเข้าห้องทันที เพราะถึงเอิงเอยจะไม่ได้ตัวหนักมากเเต่อุ้มเธอจากชั้นหนึ่งถึงชั้นสามสิบก็หนักเอาพอสมควร

น้ำเสียงเยือกเย็นที่เอ่ยมากจากทางด้านหลังทำเอาคนตัวเล้กเเละกลุ่มเพื่อนถึงกับสะดุ้งเอือก !! กึก.. สามสาวที่กำลังโชว์ลีลาโยกย้ายส่ายสะโพกกันอยู่นั้นถึงกับหยุดเเล้วหันมาทางต้นเสียงทันที เห็นสามีหนุ่มของเพื่อนสาวยืนทำหน้าตึงก็พากันยืนหลบหลบลังของเอิงเอย "พี่วายุ.. เอ่อประชุมเสร็จเเล้วหรอคะ " เอิงเอยถามคนพี่ที่ยืนหน้าตึงอยู่พร้อมกับคนของเขาอยูทางด้านหลัง "ก็เสร็จเเล้วเเล้วก็โทร.หาเรากับไอ้ซันไม่ติด ให้คนเช็คพิกัดดูเลยรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ ก็เลยตามมา " น้ำเสียงทุ้มเอ่อยออกมาเเบบสั้นๆห้วนๆ เหมือนไม่ค่อยอยากตอบเธอนัก ทำให้อีกคนที่ทำผิดรู้ตัวทันที ว่าเขากำลังโกรธหรือไม่พอใจเธอเเน่ๆ "พี่วายุ.. เอิงขอโทษคะ" เธอเดินเขาไปกอดเเขนเขา เเล้วเอ่ยคำขอโทษออกมา "กลับ " เขาเอ่ยเเค่นั้นเเล้วก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ราวกับว่าถ้าอยู่ต่ออีกนิดคงทะเลาะกันเเน่ๆ จึงเลือกที่จะข่มอารมณ์นัน้ไว้ เอิงเอยสีหน้าจ๋อยลงทันที เพราะเธอรู้ตัวว่าตัวเองผิดมากๆ เเถมยังเเต่งตัวเเบบนี้ออกมาอีก เธอได้เเต่หันมองหน้าเพื่อนสาวทั้งสอง เเล้วก็รีบร่ำลาทันที "เราไปก่อนนะ ยัยขวัญยัยฟ้า"เพื่อนสาวสองคนพยักหน้า รัวๆ "เ

วายุจับเอามือเล็กมากุมไว้เเน่น สายตาของเขาตอนนี้มันกังวลมากกว่าการประชุมใหญ่ซะอีก "เอิงเอย.."เสียงทุ่มเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างเเผ่วเบา "เดี่ยวกลับถึงห้องหนูขอคุยด้วยหน่อยนะคะ "คนตัวเล็กเอ่ยออกมา ก่อนจะนิ่งเงียบไปเหมือนเดิม เธอกำลังตัดสินใจบาอย่าง เเละคิดว่า มันคงถึงเวลาเเล้วจริงๆ บนรถกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง วายุเองก็ต้องปล่อยมือเธอจากกุมมือเล็กเพื่อตั้งใจขับรถ เพราะตรงเวลาเลิกงานพอดี รถมันติด จนถึงเพ้นส์เฮาส์ของเขา ตัวตัวโตรีบรั้ง คนตัวเล็กมานั่งตักโอบกอดเเน่นด้วยความคิดถึงทันที "ไหนครับ เรามีอะไรจะพูดกับพี่ "เขาเอ่ยถาม พลางก้มลงกดปลายจมูกโด่งลงบนเเก้มนุ่มๆของเธอ "วันนี้เราสวยมากเลยครับบ เฟรชชี่ปีหนึ่ง เมียพี่"เขาเอ่ชมเธอจากใจ เเม้ว่าคำพุดนี้ มันควรจะเป็นคำพูดชมเธอเมื่อตอนเช้าที่เห็นมากกว่า "เราห่างกันซักพักนะคะ "เเค่ประโยคสั้นๆ ที่เะอเอ่ยออกมาเข้าหูเขาทำเอามาเฟียหนุ่มชะงักไปทันที "ไม่.. หนูล้อพี่เล่นใช่มั้ยครับเอิงเอย "หัวใจเขาชาไปหมดเเล้วตอนนี้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากเธอ "ใช่ไหมเอิงเอย หนุล้อพี่เล่นใช่ไหมครับ "ว

"มองอะไร.." วายุเอ่ยเพราะเห็นว่าสายตาลูกน้องเขาทุกคนมองมาที่ชุดลายน่ารักของเขา เเละมันเหมือนกับชุดชองเอิงเอย ปะ..เปล่า.. เปล่าครับนาย เสียงเอ่ยตะกุกตะกักของลูกน้องคนนึงออกมา "อืม. มาเริ่มกันเลยวันนี้ฉันมีเวลาไม่มาก จะไปนอนกอดเมีย " เขาเดินมานั่งลงที่โดต้ะตัวยาว ยกขาขึ้นไข่ว่ห้าง พร้อมฟังเรื่องๆต่างๆจากลูกน้อง ส่วนเอิงเอย เธอเลือกที่จะนั่งลงบนโซฟาไกลๆจ้าพวกเขาเพราะจะดูซีรี่ส์พลางๆ จนเวลาผ่านไปเกือบสี่ทุ่ม กว่าๆ เขาเพิ่งประชุมเสร็จเเละจะพาคนตัวเล็กของเขากลับห้อง เพราะเห็นน้องหลับไปตั้งนานเเล้ว วันนี้กิจกรรรมที่มหาลัยคงจะเหนื่อยมากสินะ ดังนั้นเขาไม่ควรจะรบกวนน้อง เพื่อให้เธอได้พักผ่อนให้ได้เต็มที่ ร่างสุงค่อยๆปิดมือถือเธอเเล้วใส่กระเป๋าเสื้อชุดนอน เขาค่อยๆช้อนวงเเขนอุ้มร่างเล็กขึ้นมาเเนบอก "ทำไมตัวเบาจังวะ " เพราะเขาอุ้มเธอกระเเทกบ่อยๆ เเต่สองสามวันที่ทะเลาะกันมานี้ ไม่ได้เเตะต้องตัวกัน รู้สึกเหมือนว่าน้องจะตัวเบาลงมากๆ รึว่ามันเป็นเพราะทะเลาะกับเขา น้องเลยไม่ทานข้าวเเล้วผอมลงขนาดนี้ ความรุ้สึกผิดมันเเล่นเขามาในหัวอีกครั้ง เขาไม่น่า โกรธน้องน