บททั้งหมดของ พระชายาอ้อนรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“เจ้าหิวใช่หรือไม่”ฮุ่ยชิงพยักหน้า เห็นเขากำลังจะหมุนตัวออกไป นางก็ดึงแขนเสื้อเขาไว้“ช้าก่อน หากนี่คือวันแต่งงาน แล้วเรากำลังเข้าหอกัน ท่านก็ไม่ควรออกไป มันจะไม่ดี” นางพูดออกไปแล้วก็รู้สึกอาย ก้มหน้าลงครุ่นคิด ก็นางเคยได้ยินมารดาพูดมาแบบนี้“กลัวอยู่กับข้าไม่ยืดหรือไงถึงรั้งข้าไว้ ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ดื่มเหล้ามงคลสักหน่อยอย่างน้อยก็จะอุ่นท้อง เหล้าที่ข้าเตรียมไว้เป็นเหล้าผลไม้ ดื่มง่าย”ฮุ่ยชิงลังเลแต่ก็พยักหน้ารับในที่สุด นางยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเป็นเขาที่ได้แต่งกับนาง แต่จะแต่งกับใครก็เหมือนกัน ยังนับว่าดีที่เขามีใบหน้าหล่อเหลา แต่นิสัยของเขานางยังไม่รู้เลย อนุอุ่นเตียงมีกี่คนยังไม่รู้ “ท่านเอาใจใส่ทุกเรื่องแบบนี้เสมอหรือ”“ไม่ใช่ทุกเรื่อง ข้าใส่ใจเฉพาะบางเรื่องที่พิเศษเท่านั้น” หยางต้าหลงต้องการให้นางผ่อนคลายจึงพูดต่อ “ที่จริงแล้วสำนักคุ้มภัยเราหมักเหล้าดื่มกันเอง ทั้งเหล้านารีร่ายรำ เหล้าสนแดง ล้วนเป็นสุราเลื่องชื่อในแผ่นดิน แต่ที่สำนักเรามีไว้ต้อนรับแขกคนสำคัญกับไว้จ

ฮุ่ยชิงตื่นขึ้นมาก็พบว่าเจียวมี่มารอปรนนิบัตินางแล้ว ความรู้สึกแรกที่นางรู้สึกคือปวดเมื่อยไปทั้งตัว ยามเดินเหินรู้สึกลำบาก นางจะร้องครางออกมาแต่ก็ไม่กล้าเพราะเห็นสายตาจับจ้องของเจียวมี่มองอยู่“คุณหนูรองเจ้าคะ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง”“ข้าสบายดีไม่เป็นไร ตอนนี้ยามอะไรแล้ว”“ยามอู่แล้วเจ้าค่ะ”ฮุ่ยชิงตกใจนางไม่เคยนอนตื่นสายถึงขนาดนี้ นางผลุนผลันลุกขึ้น แล้วต้องชะงัก ค่อยๆขยับตัวกลับไปนั่งบนเตียงตามเดิมเมื่อรู้สึกเสียวแปลบปลาบไปทั่วร่าง“คุณหนูรองเป็นอะไรเจ้าคะ” เจียวมี่ร้องตระหนก ประคองคุณหนูของนางให้นั่งฮุ่ยชิงเบ้หน้า “ข้าไม่เป็นอะไร เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าที ข้าจะล้างหน้าบ้วนปาก” เจียวมี่กำลังจะลุกออกไป แต่ก็ถูกเรียกไว้อีก “เดี๋ยวก่อน ท่านพี่ต้าหลงล่ะ”เจียวมี่อมยิ้มเมื่อคืนพันชั่งที่ผ่านมานางเองยังแอบเขินแทนคุณหนูอยากจะถามว่าเมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้างนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่บ่าวไพร่ควรถามผู้เป็นนาย เจียวมี่ได้แต่ลอบยิ้ม“ยิ้มอะไร ข้าถามว่าท่านพี่ไปไหนเจ้าก็เอา

หยางต้าหลงขมวดคิ้ว ทั้งที่เขาให้คนไปสืบเรื่องราวของฮุ่ยชิงมาบ้างแล้วแต่เมื่อได้ฟังจากปากนาง ดวงตาเขาเจิดจ้าร้อนแรงขึ้นวูบหนึ่ง“แม่ใหญ่เจ้าทำกับเจ้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ”แม้ใบหน้าและดวงตาของนางมักจะฉายแววสดใสต่อผู้พบเห็นเสมอ แต่ทุกซอกหลืบของหัวใจยังเจ็บปวด เต็มไปด้วยริ้วรอยระทุมทุกข์นางอายุสิบเก้าปีแต่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อย“ไม่เพียงเท่านี้นะเจ้าคะ แม่ใหญ่เคยหลอกข้าหวังให้บ่าวชายคนหนึ่งย่ำยีข้า เพียงแต่ข้าใช้สติปัญญาเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นั้นมาได้”ครั้งหนึ่งนางถูกฮูหยินใหญ่ใช้ให้ไปทำความสะอาดที่เรือนตะวันตกหลังสวนดอกเหมยที่กำลังผลิดอกสะพรั่ง เรือนหลังนั้นเป็นเรือนรับรองที่ปิดซ่อมแซม ฮุ่ยชิงยังไม่ทันจะเอ่ยเปากเล่าความต่อ ดวงตาของคนที่รอฟังพลันแข็งค้างเปี่ยมด้วยอารมณ์บันดาลโทสะ“แม่ใหญ่หลอกเจ้าไปให้บ่าวชายในเรือนรังแก ทำกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ”หยางต้าหลงง้างมีดทำกับข้าวที่พ่อครัวเพียรลับความวาวเป็นอย่างดี แล้วสับลงบนเขียงถัดนิ้วของฮุ่ยชิงไปหนึ่งฝ่ามือจนเห็นรอยแยกของเขียงที่ทำมาจากไม้เนื้อแกร่งแต่มันกลับ

ตั้งแต่อาหารกลางวันฮุ่ยชิงก็กินเนื้อสัตว์จนอิ่ม พอถึงอาหารเย็นนางจึงกินปลาและผักเพื่อให้ย่อยง่าย หยางต้าหลงคีบเนื้อปลาให้นางตลอดไม่รู้จะบำรุงอะไรกันนักหนา นางกินได้มากกว่าทุกมื้อรวมกันที่อยู่ในจวนอัครเสนาบดีเสียอีก นางเห็นอาหารแล้วนึกถึงมารดาไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง นางอยากกลับไปเยี่ยมแต่ต้องรอเวลาที่เหมาะสมที่จะได้กลับบ้านนางกินอาหารเสร็จก็กลับห้อง ส่วนหยางต้าหลงแยกตัวไปอ่านตำราที่ห้องทำงาน ส่วนศิษย์คนอื่นๆ ก็เข้านอนกันหมดแล้วทุกอย่างดำเนินไปตามเช่นปกติ ศิษย์พวกนั้นพักที่เรือนด้านหน้าไม่เกี่ยวกับเรือนหลักทางด้านหลัง ยามราตรีกาลเช่นนี้จึงเงียบสงบผิดกับยามเช้าที่คึกคักเต็มไปด้วยเสียงผู้คนและกระบี่ฮุ่ยชิงให้เจียวมี่ไปพักผ่อน นางกลับมาที่ห้อง ก็เตรียมเสื้อผ้าที่จะให้สามีผลัดเปลี่ยน ฮุ่ยชิงเห็นเสื้อผ้าเขาวางอยู่ที่มุมหนึ่งในตู้ หยิบมาดูก็เห็นเป็นชุดที่มีรอยขาด แต่ไม่ได้รับการซ่อมแซมนางขมวดคิ้วจึงนึกได้ว่าในเรือนนี้ส่วนใหญ่มีแต่บ่าวชาย บ่าวหญิงมีแค่สองสามคนเอาไว้ปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่า ดังนั้นเรื่องจะซ่อมแซมเสื้อผ้าก็คงไม่มีใครทำ นางออกจากห้องจะไปหาพ่อบ้านเฉิงเพื่อ

“เมื่อก่อนตอนอยู่ที่จวนสกุลกุ้ย บ่าวต้องเย็บของคนทั้งจวนบ่าวยังทำได้เลยเจ้าค่ะ แค่กองเท่านี้ไม่เกินมือบ่าวหรอก” เจียวมี่บอกยิ้มๆ นางเป็นบ่าวในโรงครัวก็จริง แต่พอว่างงานก็ต้องช่วยซ่อมแซมเสื้อผ้าบ่าวชายในจวนเป็นประจำ การได้ติดตามฮูหยินน้อยมาสำนักคุ้มภัยก็นับเป็นวาสนาของนาง นางสุขสบายขึ้นมาก งานเท่านี้จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่“ดี งั้นเรามาช่วยกันทำ ข้าไม่อยากให้สำนักคุ้มภัยหมดเงินไปกับการตัดชุดใหม่ปีละหลายเฉียน ถ้าประหยัดเรื่องเสื้อผ้าได้ก็จะมีเงินเหลือนำไปทำลงทุนทำการค้าอย่างอื่นได้อีก ข้าช่วยท่านพี่ประหยัดเงินก็เพื่อสำนักของท่านพี่เอง” ดวงหน้าสดใสดวงตาเปล่งประกายความหวังยามที่พูดถึงสามี เพราะถ้าสามีร่ำรวย นางก็สบายไปด้วย“ฮูหยินน้อยท่านฉลาดเฉลียวมากเจ้าค่ะ แต่ท่านแอบมีแผนการใช่หรือไม่เจ้าคะ”ฮุ่ยชิงปฏิเสธ นัยน์ตาคู่งามเปล่งประกายสว่างไสว “ข้าไม่ได้ฉลาด ข้าแค่เป็นเมียขี้งกคนหนึ่งเท่านั้น จะว่าไปท่านพี่ก็ไม่ได้ใจร้ายกับข้า ข้าควรดีกับเขาไม่ใช่หรือ” นางพูดแล้วนึกถึงตอนอยู่ที่จวน นางไม่เคยได้กินอาหารดีๆ เสื้อผ้าก็ต้องรอของพี