เจิ้งอี้เหยียนลอบมองสีพระพักตร์ที่ขบพระทนต์แน่น พระวรกายสั่นเทิ้ม“ลูกแค่อยากมีชีวิตแบบคนปกติทั่วไป มีคนรักที่ทำอาหารให้ลูกกิน ลูกอยากมอบอะไรให้นางก็ทำได้ไม่ต้องคิดถึงสายตาสตรีอื่นว่าจะเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจกัน ลูกอยากไปเที่ยวตลาด ฮุ่ยชิงนางไปกับลูกได้หากเป็นองค์หญิงโต้วเฟยเซียนนางคงทำแบบนั้นไม่ได้ ลูกอยากมีคนคอยซ่อมแซมเสื้อผ้าให้เพราะการฝึกซ้อมในกองทัพทำให้เสื้อผ้าขาดบ่อยทั้งที่ยังใหม่อยู่ ถึงแม้ลูกจะมีทรัพย์สินมาก แต่ประหยัดไว้บ้างก็ดีไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะเพราะอนาคตย่อมไม่แน่นอนเสด็จพ่ออาจไม่ประทานทรัพย์สินให้ลูกมากมายอย่างที่แล้วมา องค์หญิงผู้นั้นคงซ่อมแซมเสื้อผ้าขาดๆ ของลูกไม่ได้ ปลูกผัก เลี้ยงไก่ก็ไม่เป็น ลูกไม่รู้ว่าแต่งองค์หญิงโต้วเฟยเซียนมาจะมีประโยชน์อะไรกับวังลูก”“เจิ้งอี้เหยียน เจ้าเกินไปแล้ว”เวลานี้ฮ่องเต้กริ้วจนสองพระหัตถ์กำแน่นอยากจะทุบลงบนตัวของบุรุษตรงหน้า“เสด็จพ่อเป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เจิ้งพ่นลมหายใจ พระองค์ย่อมมองออกว่าท้ายที่สุด ไอ้ลูกชั่วยังยืนกรานอย่างมั่นคงว่าจะนำสตรีผู้นั้นเข้าวังเหิ
อ่านเพิ่มเติม
