Semua Bab พระชายาอ้อนรัก: Bab 81 - Bab 90

ผ่านกำแพงสูง ศาลาเงียบเชียบ สะพานโค้งสีแดงเป็นตัวเชื่อมระหว่างเรือนใหญ่กับอุทยานที่แบ่งพื้นที่เป็นลานกว้างสำหรับดูดาว จวนของราชครูฉินจิวฝูมีความโอ่อ่ากว้างขวางแต่จัดบริเวณพื้นที่แตกต่างจากจวนของขุนนางใหญ่ภายในราชสำนักภายในอุทยานแห่งนี้นอกจากเต็มไปด้วยพันธุ์ไม้งามหายากแล้วเจ้าของจวนได้สร้างหอคอยสูงทาทับด้วยสีแดงอันเป็นมงคลเพื่อเอาไว้ใช้สังเกตดวงดาว ความผิดปกติของฟากฟ้า เวลานี้แม้ล่วงเลยอาหารมื้อเย็นจนสาวร่างเล็กในเรือนหลายคนช่วยกันยกสำรับที่เย็นชืดที่มีอาหารวางรวมกันถึงยี่สิบอย่างทั้งไก่ตอน เป็ดตุ๋น โหงวก้วยผัดห้าสหายออกมาจากห้องพร้อมกับดึงฉากหยกบังตามาปิดเพื่อให้ท่านราชครูได้อยู่เงียบๆ ตามลำพัง หลายวันมาแล้วที่ราชครูฉินแทบไม่แตะต้องอาหารใดยกเว้นน้ำชาฉินจิวฝูยกมือที่แห้งเหี่ยวเกาะกุมหัวใจอันอ่อนล้า ผิดกับสีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้น อากาศหนาวเหน็บในคืนนี้ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศสุดรันทด“ดาวอันธพาล ท่านเป็นจอมอันธพาลมาเกิดแท้ๆ ข้าคงเลอะเลือน พยากรณ์ชะตาท่านผิดไปแล้วองค์ชายรองเจิ้งอี้เหยียน”เขาก้มมองกล่องไม้สี่เหลี่ยมลวดลายดอกโบ

 เมื่อยามอิ่ว (17.00 น – 18.59 น.)ที่ผ่านมา นกพิราบสื่อสารของรองแม่ทัพหานลั่วซึ่งเป็นทั้งผู้ใต้บังคับบัญชาและสหายคนสนิทส่งข่าวมาแจ้งว่าเวลานี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ราชครูฉินเข้าไปกราบบังคมทูลฝ่าบาทขอให้เลื่อนสมรสพระราชทานออกไปก่อนเพื่อเห็นแก่ดวงเมือง กองทัพแคว้นลู่รอเพียงคำสั่งเคลื่อนพล“ราชสำนักแคว้นลั่วแปลกเกินไปแล้ว เอาแต่เชื่อโชคชะตา คำพยากรณ์ ข้าเจิ้งอี้เหยียนกำหนดโชคชะตาเองได้ ไม่ต้องให้ใครมากำหนด”องค์หญิงโต้วเฟยเซียนคงเกิดความสงสัยในเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ ถึงได้ส่งหนูตัวน้อยออกมาแอบดูความเคลื่อนไหวของเขา จะว่าไปแล้วนางเป็นสตรีที่ฉลาดเฉลียวไม่เบาหากเป็นเมื่อก่อน เขาคงสนุกกับการไล่ล่าสตรีอย่างนางมาร่วมเตียง แต่การผ่านสตรีมานับร้อยหรือหลายร้อยทำให้เขาเบื่อหน่ายสตรีมีพิษแบบพวกนางหากยอมรับสมรสพระราชทาน แต่งนางเข้าวังเหิงเยว่ ฮุ่ยชิงของข้าคงถูกนางรังแก ยิ่งแต่งองค์หญิงก็ต้องมอบฐานะพระชายาเอกให้นาง เมียรักคงจะซวยไปทั้งชาติ ถูกตบตีไม่เว้นแต่ละวัน คิดแล้วก็สงสารฮุ่ยเอ๋อร์ของข้า นางคงหาความสุขไม่ได้ เจิ้งอี้เ

เวลานี้สภาพผู้คนจอแจเต็มไปหมดทั้งร้านค้า โรงเตี๊ยม โรงน้ำชา มีร้านขายผ้าสวยๆ ลวดลายแปลกตา ทำให้ฮุ่ยชิงเผลอมองตามอย่างตื่นตาตื่นใจ แต่น่าแปลก นางเห็นผู้คนจำนวนมากกำลังไล่เก็บโคมไฟที่ประดับประดาตามหัวถนน แล้วยังผ้าสีแดงที่ถูกมัดรวมราวกับว่ากำลังจะจัดงานมงคลแต่ต้องยกเลิกกะทันหัน“ในเมืองนี้กำลังจัดงานใหญ่อะไรกันหรือเพคะ”“ไม่ต้องไปสนใจหรอก ไม่มีงานใหญ่ งานมงคลอะไรทั้งนั้น ช่วงนี้แคว้นลั่วห้ามจัดงานมงคลสามเดือน พวกเขาคงไล่เก็บเครื่องประดับประดาพวกนั้น”“มีใครตายหรือเพคะถึงงดจัดงานมงคล” ฮุ่ยชิงรีบยกมือปิดปาก “เอ่อ...”ยังไม่รู้ตัวอีกเมื่อคืนเจ้าเกือบตายเจิ้งอี้เหยียนไม่มีเวลาอธิบาย เขาย่อมใจร้อนแน่เมื่อเสด็จพ่อส่งคนมาปลิดชีพเมียรักของเขา แต่เจิ้งอี้เหยียนไม่ต้องการให้นางตกใจจึงไม่ได้เล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืน นางต้องรับรู้เรื่องมากมายทั้งที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ชีวิตพลิกผันแล้วยังต้องจากบ้านมา หากรู้ว่ากำลังถูกลอบฆ่า ฮุ่ยชิงจะอยู่ยังไง เขาบอกนางไม่ได้ว่าที่แคว้นลั่วมีคนไม่ต้อนรับนาง แต่ช่างหัวคนพวกน

ทว่าเจ้าของร่างอ้อนแอ้นมีนิสัยเด็ดเดี่ยว เข้มแข็งอยู่ในท่าทีอ่อนน้อมหลอกตาผู้คน นางเชื่อมั่นว่าถึงอาภรณ์ที่สวมใส่ไม่ได้งามจับตาเหมือนเช่นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์สวมใส่กัน แต่เส้นผมที่ดำขลับ ดวงหน้างดงามเย้ายวนใจ สรีระโค้งเว้าในจุดที่สมควรจะมีก็มีก็คงไม่ได้ด้อยกว่าใคร ตอนอยู่เมืองเกาซานมีผู้คนมากมายบอกว่านางสมควรถูกส่งเข้าไปคัดเลือกในวังหลวงเพียงแต่ขาดคนสนับสนุน แล้วนางเองก็ไม่ปรารถนาในการชิงดีชิงเด่นของเหล่าสตรีในวังหลังฮุ่ยชิงสร้างความเชื่อมั่น ปลุกจิตใจให้ฮึกเหิม ในตัวนางเองย่อมต้องมีดีอยู่หลายส่วน ไม่เช่นนั้นแล้วองค์ชายรองคงไม่เคี่ยวกรำให้นางฝึกวิชาด้วยทุกค่ำคืน นางก้าวเดินอย่างสง่างาม แต่ละฝีก้าวมั่นใจดุจนางพญา แต่ทันทีที่พ้นจากเกี้ยว นางชักอยากวิ่งกลับเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในเกี้ยวตามเดิม“ถวายบังคมเพคะ / ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะพระชายาฮุ่ยชิง”คนทั้งกลุ่มส่งเสียงดังแซ่ซ้องจากนั้นเหล่านางกำนัลใบหน้าแฉล้มแต่งกายคล้ายกับนางกำนัลหลินเอ๋อร์และเสาเย่าแต่เนื้อผ้ามีสีสันต่างกัน เมื่อกวาดตามองอย่างละเอียดจึงพบว่าไม่ได้มีเพียงนางกำนัลในวังเหิงเยว่นับร้อยกำลังยอบกายทำ

ครั้งแรกเมื่อตอนเจิ้งอี้เหยียนอยู่ในวัยสิมสามชันษา พระองค์พาโอรสทั้งหมดออกล่าสัตว์ในป่าลึกเป็นเวลาเจ็ดวัน ทว่าโชคร้ายนักที่ข้าราชบริพารที่ตามเสด็จไปด้วย ยิงธนูอาบยาพิษถูกลูกเสือจนตาย คืนนั้นเสือตัวเมียตัวหนึ่งบุกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แล้วจู่โจมพลับพลาหลวงที่พระองค์ประทับอยู่ แต่มันกลับหมอบตายต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้เพราะถูกธนูขององค์ชายเจิ้งอี้เหยียนปักทะลุหัวใจครั้งที่สอง การประลองฝีมือที่จัดขึ้นหน้าลานประลองภายในวังหลวง มีผู้ลอบปลงพระชนม์แฝงมาในการประลองแข่งยิงธนูครั้งนั้น เวลานั้นธนูของผู้ประลองเปลี่ยนเป้าหมายจากเป้ายิง หันหัวธนูเข้าหาพระองค์ เหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ว่องไวปานสายลมยังช้ากว่าลูกธนู และองค์ชายเจิ้งอี้เหยียนที่ยืนอยู่ข้างฮ่องเต้ใช้ร่างกายเป็นโล่กำบังให้พระบิดา ฮ่องเต้จึงรอดพ้นจากการถูกลอบปลงพระชนม์ครั้งที่สาม คราวนั้นฮ่องเต้เสด็จประพาสอำเภอเจียหลิวที่เกิดภัยพิบัติน้ำท่วมทะลัก น้ำป่าไหลหลาก ผู้คนล้มตายจำนวนมาก พระองค์เสด็จไปดูเขื่อนที่พังทลายพร้อมด้วยข้าราชบริพาร ขณะกำลังมีพระบัญชากับนายอำเภอเจียหลิว น้ำป่าเกิดทะลักมาอย่างฉับพลัน พระองค์ถูกกระแสน้ำพัดพา