Semua Bab พระชายาอ้อนรัก: Bab 71 - Bab 80

นางตวัดสายตามองมาด้วยความเยียบเย็น แล้วตบเขาทีหนึ่งเผียะ!ดวงตาที่เคยซุกซนสดใสเลือนหายไปจนหมดสิ้น“เหตุผลของท่าน ไม่เกี่ยวข้องกับข้า”เจิ้งอี้เหยียนหน้าหันไปตามแรงสะบัดของมือ แต่สีหน้าเขาก็ไม่แปรเปลี่ยน “ตบข้าอีกก็ได้ ข้าไม่โกรธเจ้าหรอกฮุ่ยชิง ข้ารู้เจ้าเจ็บปวด เจ้ากำลังโกรธ ข้าเห็นเจ้าเสียใจ ข้าเองก็เจ็บปวด”เจิ้งอี้เหยียนโมโหตัวเองจนส่งเสียงลอดไรฟันทีละคำแล้วหลับตานิ่ง ในสมองยังปรากฏคำว่าเสียใจอยู่เต็มหัว “ข้า-มัน-เลว ที่หลอกเจ้า”ชั่วอึดใจต่อมา ฮุ่ยชิงแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามปลอดโปร่ง “สวรรค์ท่านกำลังล้อข้าเล่นใช่ไหมเจ้าคะ ข้าจะเชื่ออะไรคนผู้นี้ได้อีก”ออกศึกไล่ล่าข้าศึกนับแสน เจิ้งอี้เหยียนไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว หนาวเหน็บรุนแรงเหมือนในเวลานี้ที่สายตาของนางมองมาที่เขาราวกับคนแปลกหน้านางระงับโทสะไม่อยู่จริงๆ นางเจ็บปวดไปถึงดวงวิญญาณ เจิ้งอี้เหยียนดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดแนบแน่น เขาไม่อยากกุมอำนาจใดๆที่มี เวลานี้เขาอยากกุมเพียงหัวใจดวงนี้เอาไว้ ขอเพียงเท่านั้น...“ปล่อ

การที่พระองค์ประทานหน้ากากของอดีตยอดขุนพลผู้เป็นตำนานนักรบ นั่นคือเครื่องเตือนสติให้เจิ้งอี้เหยียนรู้ตัวว่าองค์รัชทายาทย่อมไม่ได้ไว้ใจเขานัก ผู้เป็นพ่อถึงจะไม่ได้รักลูกทุกคนเท่าเทียมกันแต่ย่อมไม่ต้องการให้ลูกเข่นฆ่ากันเอง โดยเฉพาะเจิ้งอี้เหยียนเป็นลูกที่เกิดจากผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดและทำผิดต่อนางมากที่สุดในเรื่องสังหารลูกที่ยังเป็นทารกเหตุใดเจิ้งอี้เหยียนถึงไม่เคยเชื่อฟังคำพูดของเขาบ้าง มีเพียงทางเดียวเท่านั้นที่จะไม่ให้พี่น้องไม่ฆ่ากันเอง หากเจิ้งอี้เหยียนแต่งกับองค์หญิงโต้วเฟยเซียนหลานสาวองฮองเฮาได้เมื่อไร เมื่อนั้นฮองเฮาคงจะวางพระทัยไม่คิดว่าเจิ้งอี้เหยียนเป็นเสี้ยนหนามอีก อีกทั้งรัชทายาทเองจะได้หยุดระแวง แม้พระองค์จะเชื่อว่าเจิ้งอี้เหยียนไม่คิดก่อการกบฏเพื่อช่วงชิงอำนาจ แต่เส้นทางสายมังกรไม่เคยมีคำว่าพี่น้องเจิ้งอี้เหยียนได้รับคำชื่นชมอย่างมากมาย ออกศึกครั้งใดไม่เคยพ่ายแพ้ นั่นทำให้ทางฟากฮองเฮาเริ่มหวาดระแวงเกรงตำแหน่งองค์รัชทายาทจะสั่นคลอนเรื่องนี้ไม่แปลกสำหรับเส้นทางสายมังกรทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยการช่วงชิง เข่นฆ่า ก่อนเขาจะขึ้นครองราชย์พระองค

ขณะที่องครักษ์หนุ่มกำลังคบคิด คนทั้งคู่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา ม้าพ่วงพีตัวหนึ่งตีฝีเท้าเข้าเทียบรถม้าของกัวจื่อหลานแล้วสั่งเสียงเฉียบ“หยุดดด!”ผู้รู้จริงมาแล้ว“องค์ชายรอง กระหม่อมคิดว่าพระองค์จะคอยที่จุดพักม้าข้างหน้า”เจิ้งอี้เหยียนร้อนใจหลังจากเขาล่วงหน้าไปก่อนเพราะส่งพิราบสื่อสารเรียกตัวสองแม่ทัพคนสนิทให้มาคอยที่ตำบลซูเหวินห่างจากนี้ไปราวยี่สิบลี้เพื่อร่วมกันวางแผนจนเขาทำธุระเสร็จยังไม่เห็นรถม้าไปถึง เขาคอยอยู่ที่จุดนัดพบนานแล้วจึงย้อนกลับมาดูด้วยเส้นทางลัดพอรถม้าหยุดที่ชายป่า ร่างอ้อนแอ้นก้าวลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว แล้วถลกชายกระโปรงขึ้นก่อนจะวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เส้นทางนี้นางไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่รู้ว่าต้องวิ่งไปทิศทางใด แต่เวลานี้นางไม่อยากเจอหน้าไอ้คนใจร้ายอีก ต่อให้หลงตายในป่าก็ยังดีกว่าหลงกลคนเจ้าเล่ห์ ร่างบางยังคงสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ หลอกกินเต้าหู้นางไม่พอ ลักพาตัวนางอีกทว่าเท้าเล็กๆ ที่วิ่งหนีผ่านพื้นดินแห้งแข็งทั้งที่วิ่งสุดฝีเท้าแล้วแต่ไปได้ไม่ไกลนัก ลู่เฟิงอาชาไน

บรรยากาศรอบๆ วังหลวง ภายในแคว้นลั่วค่อนข้างคึกคัก ทั่วเมืองถูกตกแต่งด้วยสีแดงอันเป็นสีมงคลราษฎรทั่วแคว้นลั่วต่างยินดีเพราะองค์ชายรองเป็นผู้เสียสละเพื่อบ้านเมือง ยกทัพขับไล่ข้าศึกนับแสนจนศัตรูหวั่นเกรง ทำให้หลายปีมานี้ชายแดนแคว้นลั่วคืนสู่ความสงบร่มเย็น ชาวบ้านต่างมีเวลาทำมาหากิน ปลูกข้าว ปลูกผัก ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ต้องระเหเร่ร่อนหลบลี้ภัยสงคราม ผู้คนสรรเสริญเยินยอให้องค์ชายรองเจิ้งอี้เหยียนเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม แม้น้อยคนจะไม่เคยเห็นพระพักตร์หลังหน้ากากอสูร แต่ชื่อเสียงขององค์ชายรองกลับโด่งดังสะท้านแผ่นดิน และเปี่ยมด้วยอำนาจการเข้าวังต้องเตรียมตัวล่วงหน้า แต่เวลานี้ ขบวนเกี้ยวของ ‘ฉินจิวฝู’ ราชครูผู้ควบตำแหน่งโหรหลวงของราชสำนักกำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่ภายในเกี้ยวหามด้วยสีหน้าร้อนรน บุรุษสูงวัยผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวอยู่ในอำนาจมาได้ถึงสองรัชกาลตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อน และเป็นที่ไว้วางพระทัยของฮ่องเต้ ฮองเฮาในรัชสมัยนี้ ทำให้ฉินจิวฝูมีอำนาจล้นเหลือ ชี้เป็นชี้ตายในราชสำนักมาแล้วนักต่อนักบัดนี้ ขบวนเกี้ยวใกล้ถึงหน้าวัง ผ่านกำแพงยาวสุดลูกหูลู

แต่เห็นสายพระเนตรที่วาบขึ้น กัวจื่อหลานก็รู้ว่าพระองค์ต้องการสิ่งใด องครักษ์ผู้รู้ใจจึงกล่าวเพียงสั้นๆ “พ่ะย่ะค่ะ”จะทำนานถึงหนึ่งก้านธูป อดอยากมากล่ะสิ หึ หึ...จากนั้นกัวจื่อหลานก็ใช้ความไวในการวิ่ง หากชักช้าอาจมีอะไรปลิวตามมาอีก แล้วหายไปในความมืดอย่างรวดเร็วทั้งที่ใบหน้ามีรอยเปื้อนยิ้มอย่างรู้ทัน“ไล่องครักษ์ออกมาแบบนี้ จะมีเรื่องอะไรอีกเล่า” กัวจื่อหลานห่อไหล่ อากาศที่แคว้นลั่วในฤดูนี้ กลางวันร้อนแต่กลางคืนกลับหนาวจับใจ “เรื่องอย่างนั้นมันคงสนุกมากสินะ”สีพระพักตร์ถมึงทึงแข็งกร้าวเมื่อครู่ค่อยเปลี่ยนเป็นสีพระพักตร์อ่อนโยนแล้วหมุนกายกลับไปมองด้านหลัง เห็นนางตื่นแล้วยืนอยู่ข้างรถม้า มายืนบริภาษเขาได้ เจิ้งอี้เหยียนจึงเริ่มสบายใจ ร่างสูงใหญ่ดั่งขุนเขาตระหง่านเดินเข้ามายืนเคียงข้าง พระหัตถ์ขวาโอบกอดนางไว้ราวกับปราการปกป้องน้ำเสียงเข้มกังวานเมื่อครู่ผ่อนลงมาหลายส่วน “ในความมืด ข้ายังเห็นเจ้าหน้าซีดขาวอยู่เลย เจ้าควรนอนต่ออีกหน่อย”ข้าก็แกล้งนอนมาครึ่งวันแล้ว จนเวลานี้นอนไม่หลับ