All Chapters of Efe Bey'le Beşinci Yılım: Chapter 11 - Chapter 20

Efe'nin gözleri sarsıldı. "Ben...""Efe, kendini kandırma. Bazı şeylerin üstü açılınca pek de hoş görünmez, kimsenin yüzü gülmez. Aslında boşanmak ikimiz için de daha iyi. Gerçekten. Çisem, gönlündeki Efe Bey'in karısı rolüne çok daha uygun...""Defne!" Efe sözünü kesti. "Hâlâ Çisem'i takıntı mı ettin? Kaç kere açıkladım.""Efe, Çisem'i takıntı eden ben değilim." Gözlerine baktı. "Sensin."Efe yine donakaldı. "Defne...""İkimiz de biliyoruz, değil mi?" Kendini olabildiğince sakin, konuyu gerçekten ciddiyetle ele alıyormuş gibi göstermeye çalıştı, ona naz yapıyor gibi değil. "Beş yılımıza bir nokta koyma zamanı. Efe, saygın bir vedayla bitsin. Geçmişin acısı tatlısı rüzgârla savrulup gitsin."Efe uzun uzun ona baktı, sonra kalktı. "Defne, fazla kuruyorsun. İleride göreceksin, Çisem'in dönüşü hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Çok geç oldu, erken yat.""Efe, bana karşı suçluluk duyduğunu biliyorum. Ama artık gerek yok. Suçlulukla yürüyen bir evliliğe gerçekten ihtiyacım yok. Sen de bırak beni,

Çisem'in yazdığı yazı şuydu: Dünyadaki en mutlu şey, onca fırtınadan sonra hâlâ seni bebek gibi şımartan birinin olması. Hâlâ yanımda olduğun için teşekkürler, prensim.Demek Efe'nin sürprizi buydu.Bu gerçekten, fazlasıyla "sürpriz" olmuştu...Defne ile Efe'nin birlikte süpermarkete gittikleri tek sefer, evlendikten kısa süre sonraydı.Efe'nin bir hafta sonu nihayet evde olduğu bir gün, Defne sıcacık bir yuva atmosferi yaratmak hevesiyle onu markete davet etmişti.O zamanlar, mutlu bir evlilik hayalleri kuruyordu. Günde üç öğün, dört mevsim, birlikte alışveriş, birlikte eve dönüş, birlikte gün batımında çay içiş, birlikte her sabahı ve akşamı karşılayış...Ne yazık ki, hepsi güzel bir rüyaydı.O tek alışverişte, Efe'nin bir tanıdığına rastladılar. Büyüğü müydü, neydi bilmiyordu, adam karşıdan Efe'ye adıyla seslendi. Efe'nin ilk tepkisi, hemen Defne'den uzaklaşmak oldu.Adam laf olsun diye sordu: "Efe, markete mi geldin?"Efe'nin cevabı: "Evet, tek başıma geziyorum."Tek başıma...Bu c

Aslında Adem gereksiz yere endişeleniyordu, kendini bu kadar paralamasına hiç gerek yoktu. Çünkü Efe kesinlikle Çisem'i seçerdi.Çisem'in çıkışı engellenmiş, gözyaşları sel olup akıyordu. Adem onun adına konuşunca, Çisem ağlayarak Adem'e çıkıştı: "Saçma sapan konuşma! Ben kırgın falan değilim!"Sonra Efe'nin koluna yapıştı, yaşlı gözlerle: "Efe, mağdur değilim, gerçekten. Ben zaten yengeden özür dilemeye gelmiştim, psikolojik olarak hazırdım. Yenge ne derse sineye çekecektim. Sadece... sadece çok üzgünüm. Sana yardımcı olamadığım gibi, işler daha da kötüleşti. Yenge daha da sinirlendi... Özür dilerim, Efe..."Efe'nin yüzündeki içinin sızladığını belli eden ifade neredeyse taşacak hale gelmişti. Başını çevirip kaşlarını çatarak Defne'ye dedi ki: "Defne, kendin dinle, dinle. Çisem senden çok daha anlayışlı!"Defne tam Çisem'in karşısındaydı, Çisem'in yüzündeki o böbürlenen gülümsemeyi kendi gözleriyle gördü. Ama bu gülümseme bir anda kayboldu. Efe başını eğip ona baktığında, Çisem hemen

Hangisi acıyla ilerlemek değildi ki?O gece, Efe eve dönmedi.Defne'nin onu beklemek gibi bir niyeti zaten yoktu. Kendi işlerini düzenli bir şekilde halletti. Yatmadan önce Alev'den bir mesaj aldı. Ertesi akşam onu gösteriye davet ediyordu.Birkaç gün önce birisi ona gösteriye gitmeyi teklif etse, bunu hakaret sayardı. Ama şimdi öyle değildi.Hemen kabul etti. Alev'le önce birlikte akşam yemeği yiyecek, sonra dans gösterisine gideceklerdi.Yarın gerçekten dört gözle beklenen bir gündü. O yüzden, bu gece mutlaka iyi uyumalıydı!Ama insan heyecanlıyken nasıl rahat uyuyabilirdi ki?Bütün gece defalarca uyandı. Bu coşkulu huzursuzluk ertesi gün öğleden sonraya kadar sürdü.Aslında sınav puanının saat ikiden sonra açıklanacağını biliyordu, ama yine de bir posta kutusuna bakıyor, bir posta kutusuna bakıyor, arada resmi siteyi de yeniliyordu.Bu sinir bozucu bekleyiş öğleden sonraya kadar sürdü. Nihayet bildirim postası geldi. Hemen resmi siteye girip sonucuna baktı. 7 puanı ekranda belirdiği

Defne bir an dalıp gitti.Haklıydı.Bir zamanlar onu çok ama çok sevmişti.Bu sözleri düğünlerinde de söylemişti. O zamanlar, bunun bir aşk ilanı değil, bir söz olduğunu düşünmüştü.Ona bir ömürlük söz vermişti.Bir ömür o kadar uzundu ki, günün birinde mutlaka seveceklerdi. En kötü ihtimalle, hayatı boyunca onu sevmese de olurdu. Onu sevmesi yeterdi..."Efe." Birden sormak istediği bir şey oldu."Hı?" Sıcak nefesi kulağına çarptı, her yanı içki kokuyordu."Ama Çisem geri döndü. Benimle birlikte olursan, Çisem ne olacak?""Çisem? Çisem..." Bu adı mırıldandı, sonra birden hıçkırdı. "Çisem, unutmayacağım. Sana söz verdiğim şeyi unutmayacağım..."Defne buz gibi oldu.Bu kadar sarhoşken onu Çisem'le mi karıştırıyordu?"Ne sözü? Çisem'e ne sözü verdin?" Duygusuzca sordu."Her şey, hepsi, Çisem..." Kolları birden sıkılaştı.Defne'nin bedeni hafifledi, onu kucağına aldı.Ardından, onu yatağa bastırdı. İçki kokan nefesi yüzüne, burnunun ucuna, çenesine yayılıyordu...Dudaklarını bulmaya çalışı