Lahat ng Kabanata ng Efe Bey'le Beşinci Yılım: Kabanata 21 - Kabanata 30

Bu sözleri söyleyen, Serhan'dı.Sanki biraz önce davet salonunun lavabosundan çıkmış gibi, manalı bir bakışla Efe ve Çisem'e bakıyordu.Efe ve Çisem'in yüz ifadesi gözle görülür şekilde değişti. Özellikle Efe, üniversiteden beri öğrenci konseyi lideri olmuş, yetenekli, hayat dolu ve karizmatik, herkesin gözünde seçkin biri olarak hiç böyle bir mahcubiyet yaşamamıştı.Ama bu panik sadece bir an sürdü, hemen toparlandı. Son derece zarif bir gülümsemeyle, "Evet, bu yüzden son beş yıldır eşim neredeyse hiç dışarı çıkmadı, sürekli rehabilitasyon çalışmalarına devam etti. Şimdi biraz sonuç aldık sayılır, ama hâlâ çok hassas, başkalarının tuhaf bakışlarından çekiniyor. O yüzden pek dışarı çıkmıyor. Bugün onu davete gelmeye ikna etmek için akla karayı seçtim. Baran'ın davetlilerinin hepsinin kaliteli insanlar olduğunu, onu incitmeyeceklerini defalarca söyledim." dedi.Ne güzel söylemişti. Yani, eğer Serhan bu konuyu açmaya devam ederse, kalitesiz olur, Çisem'i incitmiş olurdu.Ama Efe, demek b

Alev boynunu uzatıp baktı.Dansçı olduğunu söyleyen kız da sokulup baktı.Defne, Serhan'ın düğün videosunu nereden bulduğunu bilmiyordu. Düğünü ne herkese açıktı, ne de görkemliydi. Üstelik kendisi hiçbir sosyal medyada paylaşmamıştı.Ama o, gerçekten de Defne'nin düğün videosuydu. Meğer düğündeki Defne de böyle göz kamaştırıcı gülümseyebiliyormuş. O zamanlar, onu gerçekten seviyordu. Onunla bu hayatı gerçekten, güzelce yaşamak istiyordu...Sadece, gerçekten çok uzun zaman geçmişti...O kadar uzundu ki, bir zamanlar böyle aydınlık gülümsediğini kendi de unutmuştu...Şimdi dönüp bakınca fark etti. Meğer Efe'nin düğündeki ifadesi o kadar umutsuzmuş ki, sanki o andan itibaren hayatı sona ermiş gibiydi...Efe, ne gerek vardı...Herkes Efe ve Çisem'e bakıyordu.Video ortadaydı, artık hiçbir şeyle inkar edilemezdi. Çisem gözyaşlarına boğulmuştu.O an Efe ise hiç beklenmedik bir sahiplenme gösterdi. İçgüdüsel olarak Çisem'i arkasına aldı: "Baran Bey, Alev Hanım, dostlar. Kusura bakmayın, herk

"Evet." Defne artık açıklama yapmaya gerek duymadı.Efe bir adım öne çıktı, bir anda ona çok yaklaştı. O kadar yakındı ki, yorgun yüzündeki göz çizgileri seçiliyordu. Otuz yaşına bile gelmemişti, ama yüzünde şimdiden zamanın izleri vardı."Defne." Omuzlarından tuttu. Üzerinden hafif bir parfüm kokusu geliyordu. "Bunca yıl, sana iyi davranmadım mı?"Bunu söylerken, yorgunluk çatık kaşlarından ve morarmış gözaltlarından taşıyordu.Defne usulca iç çekti.İyi.Kabul ediyordu, elinden geldiğince ona iyi davranmıştı. Yemek, giyecek, ev, para... Babaannesine ve ailesine varınca dek, hiç düşünmeden servet harcamış, asla ikiletmemişti.Ama Efe, bu iyiliğin, bana en başında bir çek yazıp topal bacağımı satın almandan farkı ne..."Eğer sana karşı hiçbir kabahatim yoksa, nasıl kıydın?" Konuşurken gözleri hafifçe kızarmıştı. "Nasıl kıyarsın da yabancılarla bir olup bana böyle saldırırsın? Benimki senin değil mi? Benim işim senin işin değil mi? Benim param senin paran değil mi? Biz karı koca değil m

Efe'nin deliliği neye benzerdi, Defne gerçekten bilmiyordu.Onu tanıdığından beri, o dağların alacakaranlık sisi, ormanın derinliklerindeki servi gibiydi. Hep soluk, hep insanın arasına bir tül perde gerer gibi. Görünmez, dokunulmazdı.Onunla evlendikten sonra da bu böyle olmuştu.Ama şu an, gerçekten biraz anormal, çılgınca bir hali vardı.Defne, onun kopan gömleğine ve gömleğin altından açığa çıkan düzgün kas hatlarına bakarken dehşete kapıldı."Efe, ne yapıyorsun?" Yorgana sımsıkı sarındı."Ne yapacağımı sanıyorsun?" Bakışlarında ender görülen bir vahşilik vardı. "Benim karımsın. Ekmeğimi yiyip suyumu içiyorsun. Sonra kalkıp yabancılarla bir olup bana tuzak kuruyorsun. Ne yapacağımı sanıyorsun?""Ben öyle bir şey..." Aslında açıklamaya gerek olmadığını düşünmüştü, ama bu hali, sanki bu meseleyi bahane edip gerçekten çıldıracakmış gibiydi.Efe'nin birden kemerini çözdüğünü gören Defne, yorgana sarılı halde hızla yatağın öbür tarafından inmeye çalıştı.Ama Efe üzerine atılıp onu yorga

"Kendin aç!" Olduğu yerde dikildi, başını çevirdi. Sırtını duvara dayamış, elindeki zarfı bastırıyordu.Efe'nin ona bakışlarına bir çaresizlik doldu: "Bu huyun, son zamanlarda epey arttı."Ama daha fazla üstelemedi, arkasında bir şey sakladığından da hiç şüphelenmedi. İçeri girdi.Sonunda kargoyu Emine açtı. Defne ise sınav sonuç belgesini alıp hızla misafir odasına sakladı."Defne, hazırlan, gidiyoruz." Efe dışarıdan seslendi."Efe!" Döndü. "Bana biraz saygı gösteremez misin? Her şeyi hep son dakikada haber verip beni oldubittiye getirmek zorunda mısın?"Misafir odasının kapısına geldi: "Defne, bugün de mi son dakika? Bugün babanın doğum günü."Defne sustu."Yoksa, tek başıma mı gideyim?" Kaşını kaldırıp sordu."Bir dakika, üstümü değiştireyim." Kapıyı kapattı.Ama hiç beklenmedik bir şekilde, elini uzatıp kapıyı tuttu. Bakışları derin ve şüpheliydi: "Kapıyı kapatmaya gerek var mı? O dansçı çocuk yüzünden mi?""Saçmalama!" Kapıyı sertçe kapattı.Beş yıllık evlilikleri boyunca hangi se