บททั้งหมดของ สามีคนงามของข้า: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 1 ราชโองการศาลบรรพชนตระกูลกู้ภายในศาลบรรพชนตระกูลกู้ที่เงียบสงบมีร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทางสบาย ๆ ในมือยังคงถือซาลาเปาไส้เนื้อ นางยกขึ้นกัดกินเต็มคำ เพิ่งกลับมาจากสนามรบพร้อมชัยชนะแต่กู้หนิงอันกลับมีโทษหลอกหลวงเบื้องสูง ต้องมาคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่ศาลบรรพชนของตระกูล“คุณหนู ฮูหยินมาเจ้าค่ะ”เสียงหนักแน่นขององครักษ์หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูดังขึ้นกู้หนิงอันที่กำลังเคี้ยวซาลาเปาอยู่รีบยัดแป้งซาลาเปานุ่มเข้าปากทีเดียวแล้วกลืนลงไปทันที ขณะเดียวกันนางก็รีบปรับเป็นท่าคุกเข่าดังเดิมซูเหมยหลันในวัยสี่สิบปีในยามนี้ได้เป็นฮูหยินของจวนตระกูลกู้แล้ว นางมีบุตรสาวคนโตคือกู้หนิงอัน และ บุตรชายคนเล็กคือกู้เหยียนเฉิง เสียงประตูถูกเปิดออกดังขึ้น ฮูหยินกู้ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย บุตรสาวคนโตของนางช่างไม่รู้จักความ ไม่ยอมเรียนกุลสตรีอยู่เรือน เอาแต่อยากฝึกยุทธ์กับผู้เป็นบิดากู้เฉิงเยี่ยน ในตอนที่นางยังเด็กเพราะเป็นเด็กอ้วน นางจึงยอมตกลงเพราะนางคิดว่าลูกสาวได้ออกกำลังเสียหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรงและสมส่วนผิดมหันต์ นางผิดอย่างร้ายแรง บ

ตอนที่ 3 ฝันร้ายจะเป็นจริงแล้วภายในจวนตระกูลกู้ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมพิธีในวันแต่งงานของกู้หนิงอันในสวนที่เงียบสงบของจวนกู้หนิงอันเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว นางตั้งใจไปพบท่านพ่อของนาง ตั้งแต่เล็ก ๆ นางเห็นท่านเป็นแบบอย่างเสมอ ท่านพ่อของนางกู้เฉิงเยี่ยนเก่งกาจเรื่องการออกรบ แม้จะพูดไม่ค่อยตรงกับใจบ้าง แต่นางรู้ว่าท่านพ่อของนางรักนางมากแค่ไหนหลังจากรู้ว่านางปลอมตัวเข้ามาในค่ายเขา ก็รีบหาคนคุ้มกันนางโดยทันที แม้จะดุด่านาง แต่ความปลอดภัยของนางคือที่หนึ่ง เขายังเขียนจดหมายถึงฮ่องเต้เพื่อรับผิดแทนบุตรสาวของตนเองด้วย แต่สถานการณ์ที่ยืดเยื้อทำให้ จดหมายฉบับนั้นไปไม่ถึงมือฮ่องเต้ต่อมาท่านพ่อของนางสู้จนตัวตายในสนามรบ นางเพื่ออยู่แก้แค้นให้เขา ได้วางแผนกำจัดฝ่ายศัตรูจนสิ้น ก่อนจะกลับมาเมืองหลวงเพื่อรับผิดแต่โชคดีฮ่องเต้ไม่ได้ลงโทษ แถมยังประทานรางวัลเป็นบุรุษรูปงามผู้สูงศักดิ์ให้อีกด้วยสองวันก่อน องครักษ์หญิงของนางไปสืบเรื่องของเซียวเจิ้งยวน องค์ชายสิบสาม มาให้นางเรียบร้อย ทั้งสองพูดว่าเซียวเจิ้งยวนสง่างาม นิสัยอ่อนโยนยิ่งนัก ถือได้ว่าเป็นบุรุษที่ดีเลยทีเดียว และที่สำคัญรูปงามมาก“ท่า

ตอนที่ 5 ไปถวายชาเซียวเจิ้งยวนนอนหลับอยู่ในห้องหนังสืออย่างยากลำบาก พื้นเตียงที่แข็งทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน“องค์ชาย องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวอู่ขันทีประจำกายของเซียวเจิ้งยวนเรียกเขาด้วยใบหน้าที่ร้อนรนเซียวเจิ้งยวนหันไปมองด้วยใบหน้าอ่อนล้าเล็กน้อย “มีอะไร”เซียวเจิ้งยวนพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ยังคงพลิกตัวนอนต่อ“ถึงเวลาต้องไปถวายน้ำชาฝ่าบาทกับฮองเฮาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อเสี่ยวอู่กล่าวจบเซียวเจิ้งยวนก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขาต้องไปถวายน้ำชา จึงรีบก้าวลงจากเตียงแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว“ไปเตรียมชุดให้ข้า”“พ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวอู่ตอบรับแล้วก้าวตามเขาไปติด ๆ เพียงไม่นานเซียวเจิ้งยวนก็ก้าวมาหยุดอยู่หน้าห้อง เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยอย่างลังเล สุดท้ายก็ผลักประตูก้าวเข้าไปกู้หนิงอันที่อยู่ในห้องเมื่อเห็นเซียวเจิ้งยวนก้าวเข้ามา นางก็รีบเดินเข้าไปหาเขา“สามีท่านมาแล้วหรือ เร็วเข้ารีบไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวจะไปถวายชาไม่ทัน”นางพูดเสียงเรียบนิ่งเซียวเจิ้งยวนหยุดยืนจ้องมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า นางสวมชุดทหารสายพิธีการสีแดงกุหลาบเข้ม มีผ้าคลุมไหล่ลายเมฆ ผมถูกเกล้าม

ตอนที่ 7 ข้าจะเปลี่ยนนางเองโรงน้ำชาม่านฮวาภายในโรงน้ำชาคักครื้นไปด้วยผู้คน ภายในห้องแขกพิเศชชั้นบนยังคงเป็นสี่สหายผู้สูงศักดิ์เซียวเจิ้งยวนยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางถอนหายใจเป็นระยะ ๆ จนสหายทั้งสามที่นั่งอยู่ต้องเอ่ยถามขึ้น“นี่เจิ้งยวนเหตุใดดูเจ้าทุกข์ใจเช่นนี้”จางเฉิงฟานถามขึ้น“จะมีอะไรอีกเล่า ก็คงขอหย่าแม่ทัพกู้ไม่ได้”มู่หานอี้ตอบแทรกอย่างรู้ถึงสีหน้าของสหาย เขาทำหน้าอมทุกข์เช่นนี้ก็คงมีแค่เรื่องเดียวเซียวเจิ้งยวนส่ายหัวไปมาแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อน“ได้ใบหย่ามาแล้ว”“นั่นไงข้าว่า—”มู่หานอี้กำลังจะเสริมต่อแต่กลับต้องหยุดชะงัก แล้วหันไปถามเซียวเจิ้งยวนใหม่อีกรอบ“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”เซียวเจิ้งยวนมองไปยังสีหน้าของสหายทั้งสามคนที่กำลังอ้าปากค้างไม่เชื่อในคำพูดของเขา เขาถอนหายใจแผ่วแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะไม้เบื้องหน้าเหล่าสหายแสนดีรีบหยิบมาเปิดดู ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความงุนงงกับสีหน้าของเซียวเจิ้งยวน“ใบหย่าก็ได้แล้ว? แล้วเหตุใดยังทำหน้าเช่นนี้อีกเล่า?”มู่หานอี้ถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงงเซียวเจิ้งยวนถอนหายใจยาวทอดสายตามองไปยังเหล่าสหายแสนดีของตนทั้งสาม ยกถ้

ตอนที่ 9กลางถนนในเมืองหลวงที่คึกครื้นไปด้วยผู้คนมากมาย เซียวเจิ้งยวนและเหล่าสหายแสนดีของเขากำลังเดินตรงมุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาม่านฮวา สายลมเย็นพัดโชยมาเบา ๆ กลิ่นอาหารลอยมาตามอาการเสียงพูดคุยดังปะปนกับเสียงฝีเท้า“ตาเฒ่าสุย หากเจ้ายังไม่ไปอีกข้าจะลงมือแล้วนะ!”ร่างชายชราผู้หนึ่งถูกโยนออกมากองอยู่ข้างหน้าของเซียวเจิ้งยวนและเหล่าสหายแสนดีของเขา ทุกคนชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองยังคนที่โยนชายชราออกมาโรงพนัน!ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าโรงพนันนี้เป็นของเสนาบดีซ่งที่แอบทำกำไรอยู่เบื้องหลัง เสนาบดีซ่งมีคนหนุนหลังคือองค์ชายรองการค้าพวกนี้ราชวงศ์ไม่อาจยื่นมือไปทำได้ เสนาบดีซ่งจึงทำลับ ๆ แล้วส่งผลประโยชน์ให้องค์ชายรองแต่ใครจะกล้าตรวจสอบพวกเขากันล่ะ เมื่อคนหนุนหลังเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เซียวเจิ้งยวนเองก็รู้ดีถึงเรื่องนี้ พระมารดาของเขาย้ำเตือนอยู่เสมอว่าอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงอำนาจเหล่านั้นใช้เขาใช้ชีวิตที่สุขสบายแล้ววันหน้าขอออกจากเมืองหลวงไปเป็นอ๋องประจำการสักเมืองหนึ่งก็พอแล้ว“ท่านปู่ช่วยด้วย!”เด็กหญิงตัวเล็กร้องให้ขณะที่ถูกชายฉกรรจ์นายหนึ่งกำลังดึงแขนนางหมายจะลากเจ้าไปในโรงพนันนั้นชายชราที่