Semua Bab สามีคนงามของข้า: Bab 11 - Bab 20

ตอนที่ 11 งานเลี้ยงภายในห้องที่เงียบสงบในจวนตระกูลหลินหลินเยว่ถิงนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวยกขึ้นหยิบพู่กันวาดคิ้วอย่างตั้งใจ ดวงตามองพลันมองตรงไปยังเทียบเชิญสีชมพูที่วางอยู่ตรงหน้าริมฝีปากก็ยกขึ้นเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ในที่สุดโอกาสก็มาถึงมือนางแล้ว โอกาสครั้งนี้นางต้องคว้ามันมาให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวีธีใดก็ตาม“คุณหนู!”เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นอย่างร้อนรนแล้วรีบก้าวตรงเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลหลินเยว่ถิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ได้มาหรือไม่”“ได้มาแล้วเจ้าค่ะ”กล่าวจบสาวใช้ก็ยื่นขวดหยกสีขาวให้หลินเยว่ถิงทันทีหลินเยว่ถิงมองขวดยาในมือ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“คุณหนูท่านแน่ใจว่าจะทำเช่นนี้หรือเจ้าคะ หาก—”“หุบปาก!”สาวใช้ชะงัก ตัวสั่นของต้องห้ามเช่นนี้หากถูกตรวจสอบในวังขึ้นมา ต้องโดนลงโทษหนักแน่หลินเยว่ถิงถอนหายใจอย่างไม่พอใจ รีบเก็บใส่แขนเสื้อแล้วลุกขึ้นยืนตรง“ไปกันได้แล้ว”กล่าวจบนางก็ก้าวออกไปทันที สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจเต็มไปด้วยความสุข….ตำหนักหลินกุ้ยเฟยยามเย็นคลี่ตัวลงอย่างนุ่มนวล ลมหนาวพัดผ่านสวนดอกเหมย กลิ่นหอมจาง ๆ

เซียวเจิ้งยวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองหลินเยว่ถิงแล้วเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน“เยว่ถิง ดึกมากแล้วเจ้ายังไม่กลับอีกหรือ”“แม่ให้นางอยู่คุยเป็นเพื่อนเอง และให้แม่นมหลิวจัดห้องพักให้นางแล้ว”หลินกุ้ยเฟยพูดขึ้นขณะยกถ้วยชาอุ่น ๆ ที่หลินเยว่ถิงเพิ่งนำมา นางกล่าวบจบก็จรดริมฝีปากริมรสชาอุ่นอย่างแผ่วเบา แล้วหันไปพูดกับบุตรชายอย่างรู้สึกแปลกใหม่“รสชาติไม่เลวเลย เจิ้งยวน เจ้าลองชิมดูสิ”เซียวเจิ้งยวนพยักหน้ารับ“พ่ะย่ะค่ะ”กล่าวจบ เขาก็ยกขึ้นจิบ น้ำชารสหวานสดชื่นช่างน่าสนใจยิ่งนัก กลิ่นหอม ๆ ของชาทำให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก “อืม รสชาติไม่เลว”“ขอบพระทัยเพคะ”หลินเยว่ถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สีหน้านางกลับซีดเซียวเล็กน้อยหลินกุ้ยเฟยมองนางด้วยความเป็นห่วง แล้วหันไปพูดกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เจิ้งยวน เจ้าช่วยเดินไปส่งถิงถิงที่เรือนรับรองหน่อยเถิด นางดูเหนื่อย ๆ ไปคนเดียวแม่ไม่วางใจ”เซียวเจิ้งยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองหลินเยว่ถิง ใบหน้านางดูซีดเซียวเล็กน้อยจริง ๆ ปกตินางเป็นคนน่ารักสดใส แต่ในยามนี้ความสดใสกลับหายไป ดูเหมือนคนเจอเรื่องร้าย ๆ มา กิริยานิ่ง ๆ เงียบ ๆ

สองมือเรียวยาวของเซียวเจิ้งยวนเคลื่อนลงมายังบั้นท้ายของนางแล้วขยำอย่างมัวเมาริมฝีปากหยักได้รูปของเขายังคงจูบไซ้ซอกคอขาวเนียนขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงริมฝีปากที่อวบอิ่มของนาง เขาไม่รีรอประกบริมฝีปากจูบดูดดื่มความหวานในปากนางอย่างหิวกระหายกู้หนิงอันปล่อยให้สามีของนางกวาดชิมความหวานในปากอย่างไม่ขัดขืน ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วกาย อกนางบดเบียดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างต้องการเซียวเจิ้งยวนผละออกเล็กน้อย มองนางด้วยสายตาฉ้ำเยิ้ม ตอนนี้ความต้องการของเขาพุ่งพล่านจนไม่อาจเก็บไว้ได้อีก มือของเขารีบปลดสายรัดเอวของตนเองออกแล้วรูดกางเกงลงเล็กน้อยเผยแก่นกายที่กำลังแข็งขืน ปลายหัวฉ้ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานกู้หนิงเบิกตากว้างเล็กน้อย เมื่อเห็นสิ่งที่ล้ำค่าของเขา ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้านาง ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวเซียวเจิ้งยวนก็รูดกางเกงนางลงจากสะโพกอย่างรวดเร็ว เผยกลีบเนื้อสีแดงระเรื่อที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน เขาไม่รีรอยกบั้นท้ายนางขึ้นแล้ว ยัดแก่นกายที่แข็งขืนร้อนระอุของเขาเข้าไปในกายนางอย่างต้องการกู้หนิงอันรู้สึกทั้งเจ็บปวด ทั้งรู้สึกดี แม้มันจะเจ็บแต่นางกลับยิ่งต้องการอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้างดงามเงยหน้าเ

ฝู่กงกงมองท่าทางสบาย ๆ ของเขาแล้วส่ายหน้าถอนหายใจเบา ๆ เขาคงยังไม่รู้แน่ว่าตนเองไปทำเรื่องผิดมา ฎีกาส่งมาถึงฝ่าบาทหลายฉบับ ต่างเขียนมาร้องเรียนเขาทั้งนั้น จนฝ่าบาทโมโหโยนทิ้งไปหลายฉบับไม่นานเซียวเจิ้งยวนก็เดินมาถึงหน้าตำหนักแล้วก้าวเข้าไปด้านในด้วยท่าทางสบายใจ ใบหน้าระรื่น “ลูกถวายบังคมเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเจิ้งยวนหยุดยืนเบื้องหน้า ฮ่องเต้ที่ทรงนั่งอยู่เบื้องหน้ากองฎีกาสูง แล้วประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อมฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมอง บุตรชายที่ยังทำตัวสบาย ๆ ไม่รู้อะไรเลย เขาช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว! ก่อแต่ปัญหาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก สีหน้าของฮ่องเต้แสดงออกชัดเจนว่ากำลังโมโหเซียวเจิ้งยวนมองดวงตาที่ จ้องเขม็งมาที่ตนเขารู้สึกใจสั่นเล็กน้อย ดวงตาที่สดใสเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นกังวลเล็กน้อยก้มลงหลบเลี่ยงสายตาของผู้เป็นบิดาฮ่องเต้มองเขาแล้วยิ่งรู้สึกเดือดดาล มือเหยี่ยวย่นหยิบฎีกาที่วางกองอยู่เหวี่ยงออกไปอย่างแรง!เซียวเจิ้งยวนตกใจรีบเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นซีดเล็กน้อยด้วยความกลัวและตกใจ “คุกเข่า!”เสียงตวาดลั่นของฮ่องเต้ดังขึ้นก้องทั่วทั้งห้อง ราวสายฟ้าฟาดเข้ามาอย่างรุนแร

ตอนที่ 19โจรป่าสามวันผ่านไปขบวนรถม้าขององค์ชายสิบสามตั้งขบวนยาวรออยู่หน้าวังหลวง หลินกุ้ยเฟยออกมาส่งเซียวเจิ้งยวนและกู้หนิงอันหน้าประตูวัง ใบหน้างดงามของหลินกุ้ยเฟยอาบไปด้วยน้ำตา หลังเซียวเจิ้งยวนปลอบนางจนสบายใจขึ้นแล้ว ทั้งสองจึงขึ้นรถม้าไป ขบวนเสบียงที่จัดเตรียมไปช่วยผู้ประสบภัยที่เจียงอู่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่เจียงอู่ภายในรถม้าคันหรูเซียวเจิ้งยวนนั่งอยู่ด้านในกับกู้หนิงอัน เสียงฝีเท้าม้าดังประสานกับเสียงเดินของเหล่าทหารอารักขา ขบวนรถม้าเดินทางมาทั้งวันจนพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แสงสีทองอ่อนสาดลงมาปกคลุมท้องฟ้า ตลอดทางขบวนของจิ้นหวังอ๋องผ่านต่างประสบกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น โจรดักปล้น หรือขบวนการค้ามนุษย์ที่เดินทางผ่านกัน แม้กระทั่ง ถนนที่ทรุดตัว รวมถึงมือสังหารที่ไม่อาจระบุได้ว่าใครเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังครึ่งเดือนต่อมาขบวนช่วยผู้ประสบภัยในที่สุดก็ใกล้เจี่ยงอู่มากขึ้นในทุกทีเสียงฝีเท้าม้าดังเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ รถม้า กู้หนิงอันยกมือขึ้นเปิดผ้าม่านออก ผู้ที่ขี่ม้าเข้ามาคือเสิ่นเทียนกู้“ท่านแม่ทัพ ข้างหน้าคือเชิงเขาโจวชิง เราจะหยุดพักค้างแรมหรือไ