All Chapters of Alfa'nın Sözleşmesi: Chapter 1 - Chapter 10

Neah“Nerede bu kahrolası?” Beta'nın kükrediğini duydum. Beta Kyle’nin benden bahsettiğini biliyordum. Ne de olsa bu evin tek hizmetçisi bendim. İnleyerek ayağa kalktım, temizlik sepetini kapıp yanıma aldım.Beta Kyle beni gördüğü gibi üzerime doğru yürüdü ve tokadı yanağıma patladı. Sesimi çıkarmadım. Yılların tecrübesi bana her ne koşulda olursa olsun ağzımı sıkı tutmayı ve ancak benimle konuşulduğunda konuşmayı öğretmişti, bana yaptıkları canımı yaksa bile.“Alfa Trey ve ben bir misafir bekliyoruz fakat sen hâlâ sana söylendiği halde ofisi temizlememişsin.” Beta Kyle kelimeleri yüzüme tükürür gibi söyledi.Başımı onaylarcasına salladım. Elim temizlik sepetinin sapını daha sıkı kavradı. Bir anlığına cesaretimi toplayıp sepeti kafasına geçirebilsem günüm bayram olurdu. Fakat kendimi tuttum, o benden güçlüydü. Bir hafta daha aç bırakılıp kilit altında kalmaya ihtiyacım yoktu. Midem zaten yeterince ağrıyordu.“Alfa Dane üzerinde iyi bir izlenim bırakmaya çalışıyoruz. Onun sürüsüyle birl

DaneŞoför Ay Işığı Sürüsü’nün evinin önünde durduğunda Jenson, “Onuncu gelinde şeytanın bacağını kıracağız herhalde." diyerek dalga geçti.Eric, “Kapa çeneni!” diye çıkıştı ona.“İkiniz de o kahrolası çenenizi kapayın. Pişman olacağınız bir şey söylemeden önce!”‘Asla akıllanmayacak.’ diye mırıldandı kurdum Aero zihnimde.Şoför kapıyı açtı. “Bana bir saniye verin, adamlarımla konuşmam gerek.” Kapı geri kapandı ve ikisi de tek kelime etmedi.“Bu kız diğerlerine benzemiyor. Onunla konuşmayın, ona bakmayın. Ve sen Jenson, o lanet ellerini kendine sakla yoksa bu sefer onları gerçekten kaybedebilirsin.”Her zamankinden daha huzursuzdum. Neah, daha önceki seçilmiş eş adaylarından farklıydı. Neydi bilmiyorum, belki de özgüvenli kadınlara alışık olduğum için böyle geliyordu ama onda farklı bir şey vardı. Aero da ondan hoşlanmış gibiydi, hem de diğer herkesten çok. Ona sahip olmalıydım.Jenson’un pişkin suratına bakarak, “Ciddiyim!” diye çıkıştım. “Kardeşim olman fikrimi değiştirmeyecek!”Sank

Neah"Ben... Ben Kurtboğan Kanı'nın ne olduğunu bilmiyorum." diye fısıldadım.Bana kaşlarını çattı. "Abin bitkiler arasındaki farkı bildiğini söyledi.""Ben..." Verecek bir cevabım yoktu. Tam olarak hatırlayamıyordum."Kurtboğan Kanı, kanımızla yetiştirilen Kurtboğandır. Yapraklarında kırmızımsı bir ton olur. Bir çocuğun bunun ne olduğunu bileceğini sanmıyorum çünkü öyle her yerde yetişen bir şey değildir. Abinin söyledikleri pek tutarlı değil.""Anladım.""Bunu kimin yaptığını bulana kadar durmayacağım, Neah." Kızıl gözleri kısıldı. "Çektiğin tüm bu acıların bedelini onlara ödeteceğim." Masasının kenarına oturup beni incelemeye başladı. "Ama şu anda enfeksiyon için birine görünmen gerekiyor."Bir şey söylemedim. Hâlâ bana tuzak kurulmuş olabileceği ihtimalini sindirmeye çalışıyordum. Abim bunu neden hiç düşünmemişti?"Gel, sana yatak odamızı göstereyim. Sürü doktoruna görünmeden önce duş alabilirsin."Olduğum yerde donup kaldım, hareket edemedim. Az önce 'yatak odamız' mı demişti? Yan

Neah"Abim senden gerçekten hoşlanıyor, biliyor musun?" Raven ağzına bir çörek tıkarken bana gülümsedi.Kahvaltı masasının karşısından gözlerim hızla onunkilere kaydı. Alfa Dane, bahsettiği işleri halletmeye gitmişken Raven bana bakıcılık yapmakla görevlendirilmişti. Yalnız kalmakla ilgili yorumum belli ki onun yeniden düşünmesine neden olmuştu.Nereye gittiğini bana söylememişti, ben de sormamıştım. Bunu sormak bana düşmezdi zaten."Bir önceki kızdan daha güzelsin," diye mırıldandı Raven ve beni düşüncelerimden kopardı."Bir önceki kız mı?" Neredeyse suyumu boğazıma kaçırıyordum."Sen onun anlaşmalı eşisin, değil mi?"Başımı salladım."Gerçekten ilk olduğunu mu sanmıştın?"Bu aklımdan geçen bir şey değildi. Ben daha çok Alfa Dane'nin bana ne yapacağıyla ilgileniyordum. Uyurken beni kendine çekmek dışında bir hamlede bulunmamıştı. Elini bacaklarımın arasına sokmaya çalışmamıştı. Çıplak uyumam konusunda ısrar etmemişti. Hiçbir şey yapmamıştı. Bu da her şeyi daha da zorlaştırıyordu. Çünk

NeahDudakları sert ama bir o kadar da yumuşaktı. Yine de kendimi geri çektim. Beni incelerken rahatsız olmuş, huzursuz, hatta belki de öfkeli görünüyordu. Emin olamadım. Üst kollarımı sıkıca kavrayan elleri gevşeyip düştü ve benden bir adım uzaklaştı.Bir Alfa'yı reddetmiştim. Üstelik muhtemelen daha önce hiç reddedilmemiş bir Alfa'yı. Ben ne yapmıştım?Bakışlarımı aşağı indirene kadar kızıl gözleri yüzümde asılı kaldı. Bu yaşananlar yüzünden utancımdan yerin dibine girmiştim. İlk öpücüğümün böyle olmasını kesinlikle beklememiştim."Gidebilirsin!" diye çıkıştı, arkasını dönüp masasına doğru ilerlerken."Gitmek mi? Nereye?" diye sordum şaşkınca. Beni sürüsünden kovmasını bekliyordum."Ofisten dışarı!"Kapıda duraksadım. Özür dilemem gerekip gerekmediğini düşündüm. Geriye baktığımda evraklara odaklanmıştı. Eliyle bana gitmemi işaret etti, beni başından savıyordu.Koridora çıktığımda yanaklarımın yandığını hissettim."İyi misin?" diye sordu merak dolu kalın bir ses.Başımı kaldırdığımda