《Alfa'nın Sözleşmesi》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

DaneNeah bakışlarını indirdi. Benim bir şey söylememi beklerken parmakları battaniyenin kenarıyla oynuyordu.‘Yasak meyve gibi.’ diye düşündü Aero. ‘Çok yakın ama bir o kadar da uzak. Bunun ona zarar vereceğinden emin misin?’Sesindeki çaresizliği duyabiliyordum. Nasıl hissettiğini biliyordum çünkü mavi gözleri benimkilere her kilitlendiğinde benim içimde de aynı dürtüler kabarıyordu. Onu isteyen sadece Aero değildi. Onun bana ait olduğunu bilmenin tatminini hissetmek istiyordum.‘Kyle ile arasındaki eş bağı tamamen kopana kadar beklemek zorundayız,’ dedim Aero’ya.Bu, Aero’nun duymak istediği şey değildi. Benim de kabul etmek istediğim şey değildi.‘Onun gerçekten eşimiz olduğuna inanıyor musun? Bizimle olması gerektiğine, başka hiç kimseyle değil?’ diye sordum.‘İliklerime kadar hissediyorum,’ diye mırıldandı Aero, kendinden memnun bir tavırla.“Siz… Bir şey söylemediniz?” diye fısıldadı Neah. Bakışları hâlâ aşağıdaydı.Küçük kekelemesi bile beni tahrik etmeye yetiyordu.“Halletmem

NeahMutfağa girdiğimde Raven’i ağzına yiyecek tıkıştırırken buldum. Koyu renk gözleri yaşlıydı, gözyaşlarını tutmaya çalışmaktan yüzü kızarmıştı.“Senin odanda olman gerekmiyor muydu!” diye tersledi beni.“Oradaydım… Acıktım da şey… Alfa Dane, acıkırsam kendi kendime bir şeyler alabileceğimi söylemişti,” diye kekeledim. Raven bana daha önce hiç böyle ters davranmamıştı. “İyi misin?” diye sessizce sordum.“Jenson sürgün edildi,” dedi boğuk bir sesle ve sonunda gözyaşları serbest kaldı.“Ah.” Yanaklarımı şişirip onu rahatlatacak bir şeyler düşünmeye çalıştım ama aklıma özür dilemekten başka hiçbir şey gelmedi.Koyu renk gözleri yüzümde takılı kaldı. “Senin yüzünden değil. Onun aptallığı yüzünden. Dane’nin buna ancak bir yere kadar katlanacağını ona defalarca söyledim. Ağlamamaya çalışıyorum ama Midnight ikizi için yas tutuyor ve ben bunu kontrol edemiyorum.”“Kurdun mu?” Kurdunun adını bana onun mu yoksa Alfa Dane’nin mi söylediğini hatırlayamıyordum.“Evet. Çünkü Jenson’la ben ikiz olm

Araba doğrudan sürü evinin önünde durdu. Alfa Dane’nin eviyle kıyaslandığında gerçekten küçücüktü.Kapı açıldığında Alfa Dane dışarı çıktı ve bana elini uzattı. Bu kez elini tutmakta tereddüt etmedim çünkü Kyle’yi kızdırmamız gerektiğini bana çoktan söylemişti.Dokunuşunun sıcaklığı rahatlatıcıydı; ve garip bir şekilde beklenmedikti.Luna Cassandra basamakların üzerinde, uzun beyaz bir elbiseyle duruyordu. Sarı saçları sıkı bukleler hâlinde yüzünün etrafında salınıyordu.“Alfa Dane.” Tiz sesi irkilmeme neden oldu ve elim, farkında olmadan Alfa Dane’nin elini daha sıkı kavradı. “Sizi henüz beklemiyorduk. Sözleşmede otuz gün sonra döneceğiniz yazıyordu diye hatırlıyorum.”Demek okumuşlardı.“Memnun kalmazsam on dört gün içinde döneceğim de yazıyor,” diye mırıldandı Alfa Dane, elimi hafifçe sıkarak.“İstediğini aldın!” Luna Cassandra bana dik dik baktı. “Ve biz yanlış hiçbir şey yapmadık.”“Cevapsız kalan sorular var.” Alfa Dane’nin sesindeki karanlık ton içimi anında dehşetle doldurdu. O

NeahBir tür geçmişe dönüş yaşıyordum. Anı tam olarak net değildi ama Luna Cassandra’nın sesini duyabiliyordum.“Bugün hava çok sıcak, değil mi Neah?” Limonata yapmama yardım ederken ses tonu son derece neşeliydi. Mutfak tezgâhının önündeki bir sandalyeye çıkmama ve ona yardım etmeme izin vermişti. Tezgâhın üzerinde, dibinde birkaç yaprağın durduğu ikinci bir sürahi daha vardı.“O ne, Cassie?”“Biraz fazladan yapabiliriz diye düşündüm. Böyle bir günde herkes limonatayı sever.”Anı bir anda ileri sardı ve sürahiyi anne babama uzattığım ana geçti. Orada durmuş, onların kendilerine içecek doldurup bir şey şerefine kadeh kaldırmalarını izlemiştim. Sonra ortalık karışmıştı.İnsanlar bağırıp çığlık atarken biri kollarımdan yakalayıp beni sürüklemişti. Gözden kaybolmadan önce anne babamın gözlerinden, burnundan ve ağzından kan boşaldığını görmüştüm. Çaresizce yüzlerini tırmalıyorlardı.“Neah, ne yaptın sen?!”“Bilmiyorum.” Kendi korkumu, küçücük sesimin içinde duyabiliyordum.“Cassie, bilerek

DaneEve vardığımızda Neah uyuyakalmıştı. Bana sırtı dönük hâlde sessizce ağlarken omuzlarının titremesini izlemiştim. Ne söyleyeceğimi ya da onu nasıl daha iyi hissettireceğimi bilemediğim için susmayı tercih etmiştim. Aero bile ne diyeceğini bilemiyordu.Onu kucağıma alıp içeri taşıdım. Kıpırdamadı, tek bir ses bile çıkarmadı. Kızarıp lekelenmiş yüzüne baktım.‘Onun için mi ağlıyor sence?’ diye sordu Aero.‘Bilmiyorum. Hiçbir şey hissetmediğini söyledi. Belki gecikmiş bir tepkidir, yani, yetilerinin bağlanması yüzünden?’‘Ona eşimiz olduğunu söyleyebiliriz. Artık onu sahiplenebiliriz. O pislikten kurtuldu.’‘Hayır. Bence şu anda duymak isteyeceği en son şey bu.’Onu yatağa yatırdım, botlarını çıkardım. O da içgüdüsel olarak kıvrıldı ve uyurken hep yaptığı gibi hafifçe burnunu çekti.Eric’ten zihin bağı gelene kadar onu bir süre izledim. ‘Konuşmamız gerek!’Sesi oldukça acil geliyordu. Belki de arama ekibi bir şeyler bulmuştu.‘Ofiste.’ diye zihin bağıyla karşılık verdim.‘Bunun için