Semua Bab เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Bab 21 - Bab 30

“นั่นเวินซูฉีจริง ๆ ด้วย”“นางยังกล้าออกมาข้างนอกอีก”“หน้าด้านเสียจริง”“ข้าได้ยินว่านางเฆี่ยนสาวใช้จนเกือบตาย”“หญิงเช่นนี้ ต่อให้แต่งเข้าจวนราชครูได้ก็คงถูกทอดทิ้ง”ชิงเอ๋อร์หน้าแดงด้วยความโกรธ แต่เวินซูฉีกลับเดินเข้าร้านอย่างสงบ เจ้าของร้านเห็นนางก็รีบฝืนยิ้ม“คารวะคุณหนูสาม” น้ำเสียงนั้นสุภาพแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความลำบากใจ เวินซูฉีเห็นทุกอย่างชัดเจน นางยิ้มบาง“ข้ามาซื้อผ้า”“เชิญด้านในขอรับ”ทันทีที่นางเดินเข้าไป เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากชั้นสอง“โอ้ นี่ไม่ใช่คุณหนูสามจวนเวินหรือ”เวินซูฉีเงยหน้าขึ้น หญิงสาวในชุดสีม่วงกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่างพร้อมสตรีอีกหลายคน คนพูดคือ “หลี่หรูเยียน” บุตรสาวเสนาบดีฝ่ายซ้ายและหนึ่งในคนที่เกลียดเวินซูฉีที่สุด เมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมเคยพยายามตีสนิทนาง แต่กลับถูกอีกฝ่ายใช้เป็นตัวตลกอยู่บ่อยครั้ง หลี่หรูเยียนใช้พัดปิดปากพลางหัวเราะ“ข้าได้ยินว่าคุณหนูสามช่วงนี้มีชื่อเสียงมาก” สตรีข้าง ๆ รีบเสริม“แน่นอนสิ ตอนนี้ทั้งเมืองไม่มีใครไม่รู้จักนางแล้ว”เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ชิงเอ๋อร์กำหมัดแน่นแต่เวินซูฉีกลับเงยหน้ามองพวกนางอย่างเรียบเฉย“พวกเจ้า

“ราชครูหยาง!”เวินซูฉีเลิกคิ้วน้อย ๆ บุรุษในชุดดำเดินเข้ามาใต้ร่มไผ่อย่างสง่างาม สีหน้าของหยางเซียวหานยังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่วันนี้ แววตาของเขาดูลึกและกดดันกว่าปกติ ชิงเอ๋อร์รีบคำนับ“คารวะราชครูเจ้าค่ะ!”เวินซูฉีวางหนังสือลง “ราชครูหยางว่างมากหรือ ถึงมาจวนเวินบ่อยเช่นนี้”โม่เฉินที่ยืนด้านหลังแทบสำลัก มีเพียงนางคนเดียวในเมืองหลวงที่กล้าพูดกับนายท่านแบบนี้! แต่หยางเซียวหานกลับไม่โกรธ เขามองเวินซูฉีนิ่ง ๆ“ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”เวินซูฉีพยักหน้าไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “เชิญนั่งค่ะ”ชิงเอ๋อร์รีบถอยออกไปทันที พร้อมลากโม่เฉินออกไปด้วยอย่างรู้หน้าที่ ไม่นาน ใต้ร่มไผ่จึงเหลือเพียงสองคน สายลมพัดใบไผ่ไหวซ่าเบา ๆ เวินซูฉีเทน้ำชาลงถ้วยอีกใบอย่างใจเย็น“ท่านดื่มชาหรือไม่” หยางเซียวหานไม่แตะต้องมันก่อนเอ่ยว่า“วันนี้เจ้าก่อเรื่องอีกแล้ว”เวินซูฉีหัวเราะ “ท่านมาหาข้าเพราะเรื่องนี้?”“หลี่หรูเยียนเป็นบุตรสาวเสนาบดีฝ่ายซ้าย”“อ้อ”“เจ้าไม่คิดว่าตนเองหาเรื่องเกินไปหรือ”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “ข้าหาเรื่องเช่นนั้นหรือ?” นางวางถ้วยชาลงเบา ๆ “ราชครูหยาง ท่านอยู่ที่นั่นตั้งแต่ต้น น่าจะเห็นว่าใครเริ่มก่อน”

เวินเยว่หลันยิ้มอ่อนโยนตอบทุกคนก่อนที่รอยยิ้มของนางจะชะงักเล็กน้อย เมื่อเวินซูฉีก้าวลงจากรถม้า หญิงสาวในชุดฟ้าอ่อนยืนอยู่ใต้แสงแดดฤดูหนาวอย่างสงบนิ่ง ไม่มีเครื่องประดับอลังการ ไม่มีท่าทีพยายามเรียกร้องสายตาแต่กลับดึงดูดผู้คนอย่างประหลาดเพราะนางดู… มั่นใจเกินไป เวินเยว่หลันกำชายเสื้อแน่นเล็กน้อย นางไม่ชอบความรู้สึกนี้ ตั้งแต่เวินซูฉีเปลี่ยนไป ผู้คนเริ่มหันมามองนางมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะเป็นสายตาดูถูกก็ตาม อย่างน้อย… มันก็ยังเป็นความสนใจ และเวินเยว่หลันเกลียดการถูกแย่งความสนใจที่สุด หลิวซื่อที่เดินตามมาด้านหลังรีบพูดเสียงเบา“ซูฉี วันนี้เป็นงานใหญ่ เจ้าอย่าสร้างปัญหาอีก”เวินซูฉีหันมายิ้ม “ข้าดูเหมือนคนชอบสร้างปัญหาหรือเจ้าคะ”หลิวซื่อแทบสำลักก่อนตอบฝืน ๆ “แน่นอนว่าไม่”เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินเข้าจวนไปทันที ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งตาม ภายในสวนเหมยของจวนเซี่ยอ๋องงดงามราวภาพวาด ต้นเหมยนับร้อยผลิบานท่ามกลางหิมะบาง ๆ กลิ่นหอมเย็นลอยอวลไปทั่ว บ่อน้ำกลางสวนสะท้อนภาพศาลาริมน้ำอย่างงดงาม เหล่าคุณหนูและคุณชายต่างรวมตัวพูดคุยหัวเราะกันอย่างคึกคัก แต่ทันทีที่เวินซูฉีเดินเข้ามาเสียงทั้งหมดกลับเงียบลงชั

“แย่แล้ว!” ทุกคนหันไปทันที สาวใช้คนหนึ่งคุกเข่าหน้าซีด“ปิ่นหงส์หยกขาวขององค์หญิงหายไปเจ้าค่ะ!”บรรยากาศเงียบกริบ มู่หรงเยว่ขมวดคิ้วทันที “อะไรนะ”สาวใช้รีบก้มหน้า “เมื่อครู่ยังอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง แต่ตอนนี้หาไม่พบแล้วเพคะ”เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเพราะปิ่นหงส์หยกขาวนั้นเป็นของพระราชทานจากฮ่องเต้ หากหายไป ถือเป็นเรื่องใหญ่ มู่หรงเยว่สีหน้าเย็นลง“ค้นให้ทั่วเดี๋ยวนี้” เหล่าสาวใช้รีบกระจายตัวทันที เวินซูฉียืนมองเงียบ ๆ นางแทบไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าละครเริ่มแล้ว ไม่นานนัก สาวใช้คนหนึ่งก็ร้องขึ้นเสียงดัง“เจอแล้วเจ้าค่ะ!” ทุกคนหันขวับ ในมือของสาวใช้มีปิ่นหยกสีขาวงดงามอยู่จริง แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงคือ มันถูกพบในแขนเสื้อของเวินซูฉี ทั้งสวนเงียบงัน ชิงเอ๋อร์หน้าเสียทันที“เป็นไปไม่ได้!” เวินเยว่หลันเบิกตากว้างเหมือนตกใจจริง ๆ“น้องสาม… เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้”มู่หรงเยว่จ้องเวินซูฉีอย่างเย็นชา “เจ้าจะอธิบายอย่างไร”สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เวินซูฉีทันที ทั้งดูถูก สะใจและเยาะเย้ย ราวกับทุกคนกำลังพูดว่า “เห็นหรือไม่ นางเป็นคนเช่นนี้จริง ๆ” ชิงเอ๋อร์รีบคุกเข่า“องค์หญิง! คุณหนูของบ่าวไม่มีทา

“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวไม่อยากตาย! องค์หญิงสั่งให้บ่าวเอาปิ่นใส่แขนเสื้อคุณหนูสามจริง ๆ!”ทั่วทั้งงานเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ เวินเยว่หลันหน้าซีดจนแทบไร้สีเลือด ส่วนมู่หรงเยว่ลุกพรวดขึ้นทันที“บังอาจ!” นางตวาดเสียงสั่น “เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าหรือ!” ชิวเยว่ร้องไห้หนักกว่าเดิม“องค์หญิงไว้ชีวิตบ่าวด้วย! บ่าวทำตามคำสั่งจริง ๆ!”“หุบปาก!” มู่หรงเยว่แทบควบคุมสีหน้าไม่อยู่ นางไม่คิดว่าสาวใช้คนนี้จะโง่ถึงขั้นยอมรับทุกอย่างต่อหน้าผู้คน! เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีรอบด้าน“สวรรค์…”“องค์หญิงจงใจใส่ร้ายจริงหรือ”“เรื่องนี้ใหญ่แล้ว…”ใบหน้าของมู่หรงเยว่แดงก่ำด้วยความอับอาย แต่ก่อนที่นางจะพูดอะไร เวินซูฉีก็ถอนหายใจเบา ๆ“น่าเศร้าจริง”ทุกคนหันไปมองนาง เวินซูฉีมองชิวเยว่ด้วยสีหน้าเห็นใจ “เจ้าคงกลัวมากสินะ ถึงได้โยนความผิดให้องค์หญิง”ชิวเยว่ชะงัก แม้แต่มู่หรงเยว่ก็อึ้งไป เวินซูฉียิ้มบาง “องค์หญิงสูงศักดิ์เพียงใด จะมาลดตัววางแผนเล่นงานข้าได้อย่างไร”เสียงซุบซิบรอบด้านเริ่มเบาลง ใช่สิ…ต่อให้องค์หญิงไม่ชอบเวินซูฉี ก็คงไม่ทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ด้วยตนเอง เวินเยว่หลันรีบพูดทันที“ถูกต้อง! น้องสามเข้