Semua Bab เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Bab 31 - Bab 40

ต่อมาเขาคิดว่านางกำลังเล่นละคร หลังจากนั้น เขาเริ่มคิดว่านางกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง แต่ยิ่งสังเกต เขายิ่งไม่เข้าใจว่าเวินซูฉีต้องการอะไรกันแน่ หญิงในเมืองหลวงส่วนใหญ่ต้องการอำนาจ ฐานะ หรือความรัก แต่นางไม่เหมือนใครเลย นางไม่พยายามเอาใจเขา ไม่แสร้งอ่อนโยน ไม่แม้แต่จะสนใจชื่อเสียงตัวเองเหมือนคนที่ไม่กลัวสูญเสียอะไรทั้งนั้น และคนแบบนั้นน่ากลัวที่สุด“นายท่าน?” เสียงโม่เฉินดึงเขากลับมาหยางเซียวหานเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าเคยเห็นคนที่เปลี่ยนไปในคืนเดียวหรือไม่”โม่เฉินนิ่งคิด “บางที… คนที่ผ่านความเป็นความตาย อาจเปลี่ยนได้จริงขอรับ”หยางเซียวหานเงียบไป คำตอบนี้ เขาได้ยินมาหลายครั้งแล้วแต่เขายังไม่เชื่อทั้งหมดเพราะสายตาของเวินซูฉีไม่ใช่สายตาของคนที่เพิ่งเปลี่ยนนิสัย มันเหมือนสายตาของคนที่ผ่านโลกมามากเกินไป ลึกเกินไป เย็นเกินไป และบางครั้งก็โดดเดี่ยวเกินไปอีกด้านหนึ่ง ภายในศาลาใหญ่ เหล่าคุณหนูและคุณชายเริ่มทยอยแต่งบทกวีตามหัวข้อที่เจ้าภาพกำหนดเสียงชื่นชมดังขึ้นเป็นระยะ“บทของคุณชายหลี่งดงามนัก!”

เวินซูฉีเริ่มสนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว นางลุกขึ้นเดินวนรอบตัวเขาช้า ๆ“เหตุผลล่ะคะท่าน”“ก็มาจากข่าวลือ”“อ้อ”“ตอนนี้ชื่อเสียงของเจ้ากับข้าถูกผูกเข้าด้วยกันแล้ว” หยางเซียวหานมองนางนิ่ง “การแต่งงานคือทางออกที่ดีที่สุด”เวินซูฉีพยักหน้าเข้าใจ“ดังนั้น…” ราชครูหนุมเอ่ยไม่ทันจบปนะโยคกลับถูกขัดเมื่อนางยิ้มบาง “ท่านไม่ได้อยากแต่งกับข้า แค่อยากหยุดปัญหาก็เท่านั้น”หยางเซียวหานเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบตรง ๆ “ใช่” หากเป็นสตรีคนอื่น คำตอบเช่นนี้คงทำให้เสียใจแต่เวินซูฉีกลับหัวเราะ“สมกับเป็นท่านจริง ๆ”หยางเซียวหานหรี่ตา “เจ้าไม่โกรธหรอกรึ?”“เหตุใดข้าต้องโกรธ” เวินซูฉียักไหล่ “ข้าเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับท่าน”คราวนี้คนที่ชะงักกลับเป็นหยางเซียวหาน ดวงตาคมของเขาหรี่ลงช้า ๆ “เจ้าว่าอะไรนะ”เวินซูฉีเดินกลับไปนั่งอย่างสบายใจ “ข้าบอกว่าข้าไม่อย

“ราชครูโปรดอย่าใส่ใจ! เด็กคนนี้ไร้เดียงสา…”“ข้าไม่ได้ไร้เดียงสา” เวินซูฉีพูดแทรกทันที “ข้าคิดดีแล้ว”นางหันกลับไปมองหยางเซียวหาน “ท่านเป็นบุรุษที่ดี”ทุกคนอึ้งเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เวินซูฉีพูดเช่นนี้แต่ประโยคต่อมาของนางกลับแทงลึกกว่าเดิม“แต่ข้าไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่รักข้า”หัวใจของหยางเซียวหานกระตุกวูบ เขาจ้องนางนิ่งและเป็นครั้งแรกที่ไม่สามารถอ่านสายตาของนางได้เลย เวินซูฉียิ้มบาง“ข้าเกลียดการฝืนใจตัวเอง และข้าคิดว่าท่านเองก็คงเกลียดเช่นกัน”ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีกเพราะแม้คำพูดของนางจะฟังดูอ่อนโยนแต่มันคือการปฏิเสธอย่างชัดเจนที่สุด หยางเซียวหานนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“เจ้าคิดดีแล้วเช่นนั้นหรือ?”“อืม...” นางพยักหน้ารับ“ต่อให้ภายหลังเจ้าจะเสียใจ?”เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “ข้าไม่ใช่คนชอบเสียใจกับการตัดสินใจตัวเอง”ดวงตาคมของหยางเซียวหานค่อย

“ราช… ราชครูหยาง…”เวินซูฉีกลับยังนั่งอยู่ที่เดิมอย่างสงบ นางกัดกลีบส้มช้า ๆ ก่อนยิ้มบาง“ท่านยืนฟังมานานหรือยัง”หยางเซียวหานตอบเรียบ ๆ “ก็นานพอจะได้ยินว่าเจ้ากำลังหัวเราะเรื่องศักดิ์ศรีข้า”ชิงเอ๋อร์หน้าซีดทันที จบแล้ว…คืนนี้ต้องมีคนตายแน่! แต่เวินซูฉีกลับหัวเราะเบา ๆ“เช่นนั้นข้าควรปิดหน้าต่างให้เร็วกว่านี้”หยางเซียวหานหรี่ตา หญิงคนนี้ ต่อให้ถูกจับได้คาหนังคาเขา ก็ยังไม่รู้จักกลัว สุดท้ายเขาจึงก้าวเข้ามาในห้องช้า ๆ ชิงเอ๋อร์รีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมปิดประตูให้ทั้งสองโดยอัตโนมัติ ภายในห้องจึงเหลือเพียงความเงียบ เวินซูฉีเท้าคางมองบุรุษตรงหน้า“ราชครูหยางดึกดื่นแล้วยังมาหาสตรีถึงห้อง ไม่กลัวชื่อเสียงเสียหรือ”“ชื่อเสียงข้าเสียเพราะเจ้ามานานแล้ว”เวินซูฉีหลุดหัวเราะทันที หยางเซียวหานจ้องนางนิ่ง“เจ้าดูมีความสุขมากนะ”“ก็พอใช้ได้”“เพราะปฏิเสธข้าน่ะรึ?”เวินซูฉียิ

พูดจบก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว เมื่อคนพวกนั้นหายไป เวินซูฉีจึงหันกลับมามองเด็กชาย เขายังคงคุกเข่าเก็บขนมที่เปียกน้ำอยู่เงียบ ๆ นิ้วเล็ก ๆ สั่นเพราะหนาว เวินซูฉีขมวดคิ้ว“เปียกหมดแล้ว ยังจะเก็บอีกหรือ”เด็กชายเม้มปาก “ถ้าไม่เก็บ… วันนี้ข้าจะไม่มีเงินซื้อยาให้แม่”ชิงเอ๋อร์ชะงัก เวินซูฉีเงียบไปเล็กน้อยก่อนนั่งยองลงตรงหน้าเขา“เจ้าชื่ออะไร”“อา… อาเหยียนขอรับ”“อายุเท่าไร”“เก้าขวบ”เวินซูฉีมองเด็กตรงหน้าเงียบ ๆ เด็กคนนี้ตัวเล็ก เขาผอมเกินไปและดูเหมือนไม่ได้กินอิ่มมาหลายวัน สายฝนยังคงตกหนัก เด็กชายเริ่มสั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ เวินซูฉีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองออก คลุมลงบนไหล่เด็กทันที อาเหยียนเบิกตากว้าง“คุณหนู!”ชิงเอ๋อร์เองก็ตกใจ “คุณหนูเจ้าคะ! ท่านจะหนาวนะ!”เวินซูฉีกลับไม่สนใจ นางเอื้อมมือไปเก็บขนมที่เปียกน้ำขึ้นมาดู ก่อนพูดเรียบ ๆ“ชิงเอ๋อ”“เจ้าคะ?