Todos los capítulos de เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “คนเรานี่เปลี่ยนความคิดง่ายจริง”“แต่ก็ดีนะเจ้าคะ!”เวินซูฉีไม่ตอบ นางไม่ได้สนใจชื่อเสียงมากนักแต่สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจมากกว่า คือราชครูผู้นั้น…เมื่อคืนเขาไม่ได้พูดอะไรเลย ทั้งที่ปกติ หากมีโอกาส เขาต้องประชดนางแน่ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ชิงเอ๋อร์รีบออกไปดู ก่อนกลับมาพร้อมสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนู! คุณชายซ่งมาเจ้าค่ะ!”เวินซูฉีขมวดคิ้ว “ซ่งจื่ออวี้?”“ใช่เจ้าค่ะ!”ไม่นาน บุรุษหนุ่มในชุดขาวก็เดินเข้ามาในลานเรือนพร้อมรอยยิ้มสุภาพ“คุณหนูสาม”เวินซูฉีพยักหน้าเล็กน้อย “คุณชายซ่ง”ซ่งจื่ออวี้ยิ้มบาง “ข้าได้ยินเรื่องเมื่อคืน”“ข่าวไปเร็วดีนะท่าน”“ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคนใจดี”เวินซูฉีหัวเราะ “ท่านเพิ่งรู้หรือ”ซ่งจื่ออวี้เองก็หัวเราะตามก่อนยื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ให้นาง“ข้าเอาชามาให้ เจ้าอาจชอบ”ชิงเอ๋อร์ตาโตทันที บุร

เวินซูฉีหัวเราะทันที “ในที่สุดท่านก็ยอมรับแล้ว”“ยอมรับอะไร”“ว่าข้ามีอิทธิพลต่อท่าน”สายลมหนาวพัดผ่านระหว่างทั้งสอง หยางเซียวหานหรี่ตา “เวินซูฉี”“หืม?”“เจ้ามั่นใจในตัวเองเกินไป”เวินซูฉียักไหล่ “แต่ท่านก็ยังไม่เถียงข้าตรง ๆ”เขาเงียบอีกครั้งและนั่นยิ่งทำให้นางขำ ทันใดนั้น เสียงสตรีหวาน ๆ ก็ดังขึ้น“ราชครูหยาง”ทั้งสองหันไปพร้อมกัน สตรีในชุดสีม่วงอ่อนกำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ใบหน้างดงามเรียบร้อย ดูบอบบางน่าสงสาร เวินซูฉีเลิกคิ้วน้อย ๆ เพราะนางสังเกตเห็นทันที สีหน้าของหยางเซียวหานเย็นลงในพริบตา สตรีผู้นั้นยิ้มบาง“ไม่ได้พบกันนาน ท่านยังสบายดีหรือไม่”หยางเซียวหานตอบเพียงสั้น ๆ “อืม”น้ำเสียงเย็นชาจนชัดเจน เวินซูฉีหรี่ตาอย่างสนใจ สตรีคนนั้นหันมามองนาง ก่อนยิ้มสุภาพ“นี่คือคุณหนูสามจวนเวินสินะ”เวินซูฉีพยักหน้า “แล้วท่านคือ…”

หยางเซียวหานมองนางนิ่ง ๆ เปลวไฟสะท้อนในดวงตาคมของเขา ทำให้ความเย็นชานั้นดูอ่อนลงเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าต้องช่วยข้า”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “ท่านคิดว่าข้าช่วยท่านเช่นนั้นรึ? ข้าแค่รำคาญคนปากเสีย”หยางเซียวหานมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนหัวเราะเบา ๆ เวินซูฉีชะงักเพราะช่วงหลัง เขาหัวเราะบ่อยขึ้นจริง ๆ หยางเซียวหานพูดเสียงต่ำ“เจ้านี่… ปากช่างไม่ตรงกับใจเลยนะ”เวินซูฉีหัวเราะกลับ “ท่านก็เหมือนกัน”สายลมหนาวพัดผ่านช้า ๆ แต่ครั้งนี้ระหว่างทั้งสองกลับไม่เย็นชาเหมือนก่อนอีกแล้วและเป็นครั้งแรกที่เวินซูฉีเริ่มรู้สึกว่าภายใต้เกราะแข็งเย็นของราชครูผู้นี้แท้จริงแล้ว เขาอาจเป็นเพียงคนโดดเดี่ยวคนหนึ่งเท่านั้นเองตอนที่ 24  หมากกระดานใหม่รุ่งเช้าหลังงานล่าสัตว์ บรรยากาศทั่วค่ายหลวงกลับตึงเครียดกว่าปกติ เสียงม้าวิ่งเข้าออกไม่ขาดสาย เหล่าองครักษ์เดินตรวจตรารอบค่ายเข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแม้แต่ชิงเอ๋อร์ยังรู้สึกได้“คุณหนู… เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ&rdquo

“แผนของเจ้าใช้ได้ดี”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “นี่คือคำชม?”“อืม”นางหัวเราะทันที “ช่างหายากจริง ๆ”หยางเซียวหานมองรอยยิ้มของนางเงียบ ๆ บางทีเขาอาจเริ่มชอบเวลานางหัวเราะมากกว่าที่คิดเพราะเวลานี้ เวินซูฉีจะดูเหมือนไม่มีเกราะอะไรเลย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เวินซูฉีก็ถามขึ้น“ท่านเหนื่อยหรือ”หยางเซียวหานชะงักเล็กน้อย ตั้งแต่เข้าราชสำนักมา แทบไม่มีใครถามเขาเช่นนี้ คนส่วนใหญ่กลัวเขา เกรงเขา หรือไม่ก็หวังใช้ประโยชน์จากเขามีเพียงหญิงตรงหน้าที่ถามด้วยน้ำเสียงธรรมดาราวกับเป็นเรื่องเล็ก เขาจึงตอบเรียบ ๆ“ก็นิดหน่อย”เวินซูฉีพิงต้นไม้ “ข้าว่าท่านเหนื่อยมานานแล้วมากกว่า”หยางเซียวหานหรี่ตา “เจ้ารู้ได้อย่างไร”“เพราะคนที่ต้องระวังทุกอย่างตลอดเวลา มักดูเหนื่อยแบบท่าน”ลมพัดกลีบเหมยร่วงลงช้า ๆ หยางเซียวหานมองนางเงียบ ๆ เวินซูฉีพูดต่ออย่างสบาย ๆ“ขุนนางในราชสำนักคงไม่มีใครกล้าพูดตรง ๆ กับท่าน”“อ

เวินซูฉีนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นช้า ๆ ชิงเอ๋อร์เบิกตากว้างทันที คุณหนูยอมเช่นนั้นหรือ หยางเซียวหานยื่นมือมาทางนาง เวินซูฉีมองมือเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมือตัวเองลงไป มือของเขาเย็นเล็กน้อยแต่กลับมั่นคงอย่างประหลาดและในจังหวะที่หยางเซียวหานดึงนางขึ้นหลังม้าสายตาของทั้งสองก็สบกันใกล้เกินไป เวินซูฉีชะงักเล็กน้อย ส่วนหยางเซียวหานเองก็หยุดไปชั่วขณะ ลมหายใจของทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดขึ้นอย่างน่าหงุดหงิด ทันใดนั้น เวินซูฉีก็ยิ้มบาง“ราชครูหยาง”“อะไรรึ”“ท่านกำลังยิ้มอีกแล้ว”หยางเซียวหานชะงักทันที และเมื่อรู้ตัวว่ามุมปากตัวเองยกขึ้นจริง ๆ เขาก็หรี่ตาลงอย่างจนใจ ส่วนเวินซูฉีนั้นกำลังหัวเราะอย่างคนชนะอีกครั้งแล้วจริง ๆ คนที่เริ่มหวั่นไหวหลังจากวันแข่งขันยิงธนู ข่าวเรื่อง “ราชครูหยางยิ้มให้เวินซูฉี” ก็กลายเป็นหัวข้อร้อนแรงที่สุดในค่ายล่าสัตว์ไม่มีใครเชื่อว่าบุรุษเย็นชาผู้นั้นจะยิ้มได้จริง ๆ และยิ่งไม่มีใครเชื่อว่าคนที่ทำให้เข