All Chapters of เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Chapter 111 - Chapter 120

“มาแล้ว มาแล้ว สวัสดีน้องชาย น้องสาว พี่ชื่อตี้เจาจ๊ะ” ตี้เจาเกาะแขนล่ำของสามีเอาไว้พร้อมกับยิ้มกว้างออกมาทักทายญาติฝ่ายสามีอย่างร่าเริง“สวัสดีครับ/ค่ะ พี่สาว” ฉินกวงกับฉินเพ่ยหยูทักทายกลับพร้อมกัน“ขอโทษที่ไม่ได้ไปทักทายพวกน้องนะ พอดีเจาเอ๋อมัวแต่คุยกับญาติเธออยู่น่ะ” หลงไท่เวยเอ่ยบอกสาเหตุที่เขาไม่ได้ไปหาลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนก่อนหน้านี้“ไม่เป็นไรครับ ยังไงพวกเราก็คงจะได้พบกันบ่อย ๆ หลังจากนี้” ฉินกวงบอกไปตามที่พ่อแม่เคยบอกเอาไว้ พวกเขาตั้งใจว่าจะกลับมาบ้านตระกูลหลงบ่อย ๆ เหมือนก่อนที่เพ่ยหยูจะหายตัวไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน“ดี ดี พี่เองก็มัวยุ่งอยู่แต่ในค่ายทหาร ถ้าน้องมีอะไรใ

เซี่ยเยี่ยนรับคำพ่อของเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนที่เขาจะลงรถตามหลังพ่อเข้าบ้านไป บ้านตระกูลเซี่ยอยู่ทางตะวันตกของเมืองหลวง พื้นที่โดยรอบกว้างมากถึงสองไร่ ภายในเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ ใต้ดินของพื้นที่ยังมีคุกที่เอาไว้ขังคนก่อนส่งมอบตัวให้กับตำรวจด้วย ตระกูลเซี่ยหลายครั้งที่จับตัวคนที่ทางการต้องการได้และรีดข้อมูลเพื่อนำมาใช้ประโยชน์ก่อนส่งตัวพวกเขาให้กับตำรวจ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเซี่ยกับตำรวจก็นับว่าไม่เลวร้ายเกินไปนักเช้าวันต่อมา ตระกูลหลงและตระกูลฉินนั่งทานข้าวร่วมกัน ฉินจ้วงยังบอกด้วยว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะจัดงานฉลองปีใหม่กันที่บ้านตระกูลฉิน“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเราจะไปร่วมสนุกด้วยนะตาเฒ่าฉิน นานแล้วที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ว่าแต่มีอะไรที่พวกเราต้องเตรียมก่อนไหม” หลงซวี่ถามขึ้น เขายังไม่ได้หาของขวัญปีใหม่ให้คนตระกูลฉินเลย อีกทั้งหลายปีแล้วที่ตระกูลฉินไม่ได้เปิดบ้า

บ้านตระกูลเวยและตระกูลอ้ายต่างพูดคุยเรื่องนี้อย่างคึกคักไม่แพ้กัน พวกเขาต่างก็กำชับลูกสาวให้ทำตัวดีเพื่อหน้าตาของครอบครัวอยู่นานสองนานช่วงบ่ายของวันนั้นที่บ้านตระกูลเซี่ย สองพ่อลูกที่เพิ่งกลับจากการไหว้หลุมฝังศพเถียนซีเวยก็มานั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก ไม่นานนักก็มีคนมารายงานเรื่องปีใหม่ตระกูลฉิน“ลูกอยากไปกับเพื่อน ๆ ไหม พ่อจะโทรไปถามนายท่านฉินให้” เซี่ยตงคิดว่าสี่ตระกูลไปกันหมดแล้วจะให้ขาดลูกชายเขาได้อย่างไรกัน“ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมมีของขวัญอยากให้คุณหนูฉินอยู่พอดี พรุ่งนี้ผมจะเอาไปให้เธอเองครับ พ่อไม่ต้องกังวลหรอก” เซี่ยเยี่ยนซื้อคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คจากต่างประเทศมาสองเครื่องเผื่อให้พ่อของเขาใช้ แต่พ่อเขากลับไม่ชอบเครื่องเล็ก ๆ เขาจึงคิดจะเอาไปให้ฉินเพ่ยหยูแทน“

“ขอบใจคุณชายเซี่ยมากนะ ฝากขอบคุณพ่อของเธอด้วย” ฉินจ้วงเปิดกล่องแล้วเห็นว่าเป็นกวนอิมหยกเนื้อดีที่หาได้ยาก เขาเองก็รู้สึกพอใจกับของขวัญชิ้นนี้ไม่น้อย“เสี่ยวหยู ให้คนเอาของขวัญไปเก็บที่ห้องก่อนดีไหมลูก อีกไม่นานอาหารก็จะขึ้นโต๊ะแล้วนะ ลูกค่อยดูทีหลังดีกว่าจ๊ะ” หลงเสวี่ยเวยเห็นลูกสาวกอดคอมพิวเตอร์ไม่ปล่อยจึงต้องเอ่ยบอก“ได้ค่ะคุณแม่ หนูลืมไปเลย คุณชายเซี่ยคุยกับทุกคนไปก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยไปทานข้าวด้วยกันที่โต๊ะของพวกเรา” เพ่ยหยูหันไปยิ้มบางส่งให้เซี่ยเยี่ยนที่ยังคงมีสีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยน“คุณหนูฉินตามสบายครับ” เซี่ยเยี่ยนพยักหน้ารับคำโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้าเพ่ยหยูพอได้ยินคำตอบก็หันข้างเดินไปหาคนรับใช้ที่คอยดูแลแขกอยู่ไม่ไกล เธอยื่น

“พ่อบ้าน เอาสลากไปให้ตาเฒ่าหลงกับภรรยาจับก่อน แล้วค่อยให้คนอื่น ๆ จับต่อ” ฉินจ้วงหันไปสั่งการ เขาไม่อยากให้ทุกคนต้องเดินเวียนไปมาให้ลำบากจึงเลือกให้พ่อบ้านเดินเอง“ครับนายท่าน” พ่อบ้านรับคำจบก็เดินตรงไปหาหลงซวี่กับฟ่งชิงชิงทันที“พวกเราแก่ปูนนี้แล้วยังจะให้เล่นแบบเด็ก ๆ อีกเหรอตาเฒ่าฉิน” หลงซวี่ส่ายหน้าอย่างระอา“ต้องเล่นสิ ของขวัญทุกชิ้นฉันกับหลานสาวเลือกมาอย่างดีเลยนะ รีบจับเลย” ฉินจ้วงบอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขาอยากรู้มากว่าสหายสนิทอย่างหลงซวี่จะจับได้อะไร“ได้ ได้ ไหนดูสิว่าฉันได้เลขอะไร อ๊ะ เลขหก ในนั้นมีอะไรน่ะ” หลงซวี่จับสลากขึ้นมาแล้วหันไปถามฉินจ้วงที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่อย่างมีเลศนัย