Semua Bab เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Bab 131 - Bab 140

“อืม...พ่อจะระวังแล้วจะส่งข่าวให้ลูกรู้นะถ้าเรื่องทุกอย่างคลี่คลาย” เซี่ยตงบอกด้วยสีหน้าจริงจัง หลายปีมานี้พวกเขาสองพ่อลูกต้องคอยระวังตัวกันมาตลอด ถ้าครั้งนี้สามารถจัดการคนเลวพวกนั้นได้หมดสิ้นจริง ๆ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเหล่านี้อีกแล้วเซี่ยตงนั่งคุยกับลูกชายอยู่นานจนกระทั่งถึงเวลาเข้าเกท เขาจึงมองส่งลูกชายที่เดินทางไปพร้อมบอดี้การ์ดอีกสี่คนซึ่งกลับมาจากต่างประเทศพร้อมกัน ในใจของเซี่ยตงได้แต่หวังว่าลูกชายจะอยู่ดีมีสุขและเรียนจบกลับมาหาเขาเร็ว ๆเมื่อถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ครั้งนี้ เพ่ยหยูกลับบ้านมาอย่างร่าเริงเช่นเคย โค้ดที่เธอต้องการถูกปรับปรุงใหม่จนมีความคืบหน้าไปมาก ทำให้เพ่ยหยูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“พี่ใหญ่ไม่พาว่าที่พี่สะใภ้ของหนูมาบ้านบ้างเหรอคะ” เพ่ยหยูถามพี่ชายห

“พี่ฉินคิดดีแล้วเหรอคะที่จะหมั้นกับฉัน” เวยฉิงไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนัก เธอกลัวว่านี่จะเป็นแค่การล้อเล่นของพวกผู้ใหญ่แล้วทำให้เธอเสียใจ“พี่คิดดีแล้วครับ หมั้นเอาไว้ก่อนก็ดี พอน้องเรียนจบค่อยคิดว่าจะแต่งงานกันเมื่อไหร่” ฉินกวงตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง เขาแน่ใจแล้วว่าจะต้องเป็นเวยฉิงเท่านั้นที่จะเป็นภรรยาเขา“เอ่อ...พี่ฉินชอบฉันตรงไหนเหรอคะ” เวยฉิงไม่เคยได้ยินฉินกวงบอกว่าชอบเธอมาก่อนจึงทำให้เธอไม่เคยมั่นใจในตัวเองมาก่อนว่าจะสามารถเคียงคู่กับคนเก่งอย่างฉินกวงได้จริง ๆ“พี่ชอบทุกอย่างที่เป็นน้องครับ อย่าคิดมากเลยนะ พี่เป็นคนแสดงออกไม่ค่อยเก่ง หวังว่าน้องฉิงเอ๋อจะไม่ถือสาคนน่าเบื่ออย่างพี่นะครับ” ฉินกวงเองก็รู้ดีถึงนิสัยของเขา

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกเสี่ยวฉิงเอาไว้ให้นะครับ ยังไงพรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องไปทำงานด้วยกันอยู่แล้วด้วย” เวยหยางตอบกลับปลายสายด้วยความรู้สึกโล่งอก นับว่าการที่เขายอมให้ลูกไปฝึกงานที่ฉินกรุ๊ปนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริง ๆ เพราะลูกสาวเขาได้รับการดูแลอย่างดีจากคุณชายฉินมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งที่ตอนแรกเขาคิดว่าคุณชายฉินคงไม่สนใจเวยฉิงนักแท้ ๆ“ตกลง ถ้ามีเรื่องอะไรต้องการความช่วยเหลือก็โทรมาบอกผมได้ตลอดนะครับ” ฉินจ้วงบอกก่อนจะขอตัววางสายไปก่อน เขายังต้องโทรบอกข่าวดีกับตระกูลหลงด้วยเวยหยางวางสายเสร็จก็หันไปบอกลูกเมียถึงฤกษ์ที่ฉินจ้วงบอกเอาไว้ เวยฉิงไม่คิดว่างานหมั้นจะเร็วขนาดนี้ เธอเหลือเวลาอีกแค่สองสัปดาห์เท่านั้นสำหรับการเตรียมตัวเพ่ยหยูที่กลับไปเรียนในเช้าวันต่อมาก็บอกเพื่อนสนิททั้งสองคนเรื่องข่าวดีของฉินกวงและเวยฉิง เธออยากให้เพื่อนไปร่วมงานด้วยจริง ๆ“ฉันไปด้วยจะดีเหรอเพ่ยหยู ในงานน่าจะมีแต่คนใหญ่คนโตทั้งนั้นนะ” หวังหมิงทงถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนัก ถึงเขาจะเคยไปร่วมงานปีใหม่กับเซียวอวี้ตงมาแล้วก็เถอะ แต่ตอนนั้นเขาก็แค่อยู่เงียบ ๆ และคอยฟังทุกคนคุยกันก็เท่านั้นเอง“ดีสิหมิงทง นา

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ” เวยฉิงตอบกลับอย่างอารมณ์ดี“เชิญรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะมีคนนำของว่างกับชุดมาให้พวกคุณ” พนักงานผายมือบอกให้ฉินกวงกับเวยฉิงนั่งรอที่โซฟาในห้องส่วนตัวพิเศษ“ขอบคุณครับ/ค่ะ” ฉินกวงกับเวยฉิงตอบรับพร้อมกัน ก่อนจะพากันไปนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกันซึ่งตั้งอยู่ข้างกำแพงในห้องพิเศษไม่ถึงสิบนาที พนักงานอีกหลายคนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมถาดของว่างรวมถึงราวแขวนเสื้อผ้าหลายอันที่กำลังเข็นเข้ามา ผู้จัดการร้านเดินตามหลังเข้ามาแล้วเริ่มแนะนำชุดแบบต่าง ๆ ให้กับฉินกวงและเวยฉิงอย่างมืออาชีพเวยฉิงเห็นชุดสวย ๆ มากมายก็อดตกตะลึงไม่ได้ เธอไปห้างและเคยเห็นแบรนด์ใหญ่มาก็ไม่น้อย แต่มีเพียงเสื้อ

“ได้สิ เสี่ยวเวยเลือกให้เสี่ยวหยูสักหลายชิ้นหน่อยนะ ปู่ไม่อยากให้คนอื่นดูถูกเสี่ยวหยู” ฉินจ้วงพยักหน้ารับคำหลานสาว ก่อนจะหันไปบอกลูกสะใภ้พร้อมรอยยิ้มบาง เขาคิดว่าลูกสะใภ้มีความรู้เรื่องการเลือกของพวกนี้มากกว่าคนแก่อย่างเขา“ทราบแล้วค่ะคุณพ่อ เดี๋ยวแม่ช่วยเลือกให้นะลูก วันนี้ลูกจะสวมชุดสีอะไรจ๊ะ” หลงเสวี่ยเวยยังไม่เห็นชุดของลูกสาวเลย เพราะเธอรู้มาว่าเพ่ยหยูแอบไปซื้อชุดกับเพื่อน ๆ มาก่อนแล้ว“วันนี้หนูสวมชุดสีฟ้าอ่อนค่ะคุณแม่” เพ่ยหยูชอบสีฟ้ามาก เสื้อผ้าแต่ละชุดของเธอจะต้องมีสีฟ้าหรือไม่ก็สีขาวอยู่เสมอ เพราะเธอคิดว่าท้องฟ้านั้นกว้างใหญ่และสดใสเหมาะกับเธอ“อืม...เอาเป็นสร้อยเพชรเม็ดเล็กสีน้ำเงินนี่ดีไหมจ๊ะ กำไลเพชรกับแหวนเพชรมีเข้าชุดกันพอดี แม่ว่าเครื่