Semua Bab เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Bab 41 - Bab 50

มู่ซิงกับหูโจวเดินกลับไปนั่งที่ทันที ไม่นานอ่าวรุ่ยก็เริ่มแนะนำบทเรียนที่จะเรียนกันในเทอมแรกนี้อย่างรวดเร็ว นักศึกษาในห้องต่างตั้งใจฟังบทเรียนอย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองเพื่อนที่นั่งด้านข้างเลยแม้แต่น้อย เพราะท่าทางของอ่าวรุ่ยนั้นดูจริงจังมากจนพวกเขารู้สึกเกรงใจถ้าจะหันไปคุยกับเพื่อนหลังจากจบการเรียนวิชาแรก ทุกคนต่างเก็บหนังสือแล้วเดินย้ายไปยังห้องเรียนอีกห้องหนึ่งสำหรับเข้าเรียนในวิชาถัดไป ระหว่างทางพวกเขาต่างพากันแนะนำตัวเองกับเพื่อนใหม่จนเสียงดังไปทั่วบริเวณทางเดินเพ่ยหยูซึ่งกลายเป็นนักเรียนหญิงคนเดียวของภาควิชาไม่ได้เอ่ยอะไรมากนัก เธอยังคงเดินไปกับหวังหมิงทงและเซียวอวี้ตงเงียบ ๆ“เพ่ยหยู หลังจบวิชาช่วงบ่ายเรายังมีเวลาว่างสองชั่วโมงก่อนไปชมรม พวกเราไปช่วยป้าหร่วนที่ร้านขายน้ำสักพักดีไหม” หวังหมิงทงเห็นเพ่ยหยูเง

“นายไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า เงินเล็กน้อยแค่นี้ไม่ทำให้ฉันจนลงหรอก” เซียวอวี้ตงบอกอย่างสบาย ๆ เขาไม่เคยสนใจเงินแค่สามหยวนอยู่แล้ว“ยังไงก็ไม่ได้อยู่ดี ฉันไม่อยากรบกวนนายหรอกนะ เอาไว้รอฉันมีเงินมากกว่านี้ค่อยมาซื้อก็ได้ พวกเราไปดูเพ่ยหยูกันดีกว่า” หวังหมิงทงตัดสินใจชวนเซียวอวี้ตงไปทางเพ่ยหยูที่ยืนดูหนังสืออยู่อีกด้านหนึ่งของร้านเงียบ ๆ“อืม… นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป” เซียวอวี้ตงตัดสินใจจะซื้อหนังสือที่หวังหมิงทงอยากได้ให้เขา อย่างไรเสียตอนนี้หวังหมิงทงก็เป็นเพื่อนสนิทของเขาแล้ว เขายังหวังว่าหวังหมิงทงจะมีคะแนนดีขึ้นหลังจากได้อยู่กับเขาและเพ่ยหยูด้วย“เพ่ยหยูสนใจหนังสืออะไร” หวังหมิงทงที่เดินไปยืนข้างเพ่ยหยูถามขึ้นด้วยความสงสัย“

ทั้งสามคนคุยกันไปพลาง ๆ จนกระทั่งรถคันหรูแล่นเข้าไปจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งมีพื้นที่กว้างสุดลูกหูลูกตาเลยทีเดียว“อะ..เอ่อ..เซียวอวี้ตง นี่น่ะเหรอบ้านของนาย ฉันว่านี่น่าจะเรียกคฤหาสน์มากกว่านะ” หวังหมิงทงถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนของเขาจะรวยมากขนาดนี้“อะไรของนายน่ะ บ้านหลังนี้ของตระกูลฉันก็ไม่ต่างจากบ้านเพื่อนสนิทของฉันสองคนที่พวกเธอเคยเห็นหรอกนะ ลงไปกันดีกว่า ครอบครัวฉันคงรอนานแล้ว” เซียวอวี้ตงตื่นเต้นที่จะได้แนะนำเพื่อนใหม่ให้คนในครอบครัวได้รู้จักเพ่ยหยูหันไปมองเซียวอวี้ตงแว่บหนึ่ง ก่อนที่จะเปิดประตูรถและลงไปยืนรอเซียวอวี้ตงที่กำลังลงมาตามหลังเธอ ส่วนหวังหมิงทงเองก็รีบเปิดประตูลงไปยืนรอเช่นกัน ลุงชูพอเห็นว่าทุกคนลงจาก

เพ่ยหยูมองทุกคนที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ พอเห็นว่าพวกเขาดูจริงจังมากจึงยอมเอ่ยปากบอกเรื่องราวทั้งหมดเท่าที่จำความได้ กว่าเรื่องราวทั้งหมดจะจบลง เวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว เพราะเพ่ยหยูเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อแม่ของเซียวอวี้ตงพอจะคลับคล้ายคลับคลาเรื่องในช่วงที่เธอหายไปบ้างหรือเปล่า“เรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้ค่ะ” เพ่ยหยูกล่าวจบแล้วจึงหยิบชาขึ้นมาจิบแก้กระหายไปคำหนึ่ง“อืม...ปีนั้นมีนักวิจัยจากเมืองหลวงเดินทางไปที่นานกิงไม่น้อยเลยจริง ๆ เท่าที่ลุงจำได้ก็มีอยู่ครอบครัวหนึ่งที่ทำลูกสาวหายไปในตอนนั้น เพียงแต่พอให้คนในตระกูลออกตามหากลับหาไม่พบตัวของเด็กเลย จนปัจจุบันนี้พวกเขาก็ยังคงไม่ละความพยายาม เอาแบบนี้ดีไหมแม่หนูเพ่ยหยู หนูลองเอาของที่ติดตัวมาในปีนั้นส่งมาให้ลุงกับป้าก่อน พวกเราจะลงประกาศตามสื่อต่าง ๆ ให้กับหนูเอง ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะจำได

“ได้สิ เธออยากลองช่วยฉันเขียนโค้ดดูไหมละ พวกเราร่วมมือกันสร้างเกมส์นี้ออกขายกันดีไหม ฉันว่าคนต้องชอบมากแน่ ๆ” เซียวอวี้ตงอยากให้เพื่อนมีรายได้เพิ่มขึ้น ทั้งที่ความจริงแล้วเขาสามารถพัฒนามันด้วยตัวเองได้“อืม… รอให้ฉันทดสอบโค้ดของฉันก่อนนะ วันนี้คงไม่ทันแล้วล่ะ ครั้งหน้าฉันขอเขียนโค้ดเป็นคนแรกได้หรือเปล่า” เพ่ยหยูที่ยังไม่ได้ทดลองเขียนโค้ดเลยเอ่ยขึ้น“ไม่มีปัญหา” หวังหมิงทงกับเซียวอวี้ตงเอ่ยขึ้นพร้อมกันหลังจากเก็บของเสร็จ“เพ่ยหยู เธออยากลองไปเขียนโค้ดที่บ้านฉันดูไหมละ กว่าพวกเราจะได้มาใช้คอมพิวเตอร์ที่นี่ก็อีกตั้งสองสัปดาห์เลยนะ ฉันอยากเห็นว่าโค้ดของเธอจะสำเร็จไหมน่ะ” เซียวอวี้ตงตัดสินใจชวนเพื่อนไปที่บ้านของเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาคงต้องเตรียมห้องพักให้เพื่อนทั้งสองด้วยเพื่อจะได้มีเวลาศึกษาการ