Lahat ng Kabanata ng Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Kabanata 91 - Kabanata 100

"May dala akong lunch. Sakto, mukhang hindi pa kayo kumakain," wika ni Jace at itinaas ang bitbit niyang paper bag. Pagkalapit niya sa amin ay diretsong tinapik si Ymilio sa balikat. "Kumusta, Bro? Buhay ka pa pala. Pinag-alala mo kami.""I'm fine," tipid na sagot ni Ymilio. Agad na bumalik ang seryoso at pormal niyang mukha. "Pasok kayo."Pumauna na siya sa paglalakad, naiwan kami ni Jace dito sa labas ng pintuan. Kaya naman kinuha ko iyon na pagkakataon para sikuhin siya sa tagiliran."Aray naman!" impit na daing ng palamunin pero may nakakaloko ng ngisi sa labi. "Ang aga-aga, nambubugbog ka.""Bakit ka ba kasi nandito? Imposibleng 'di mo nabasa reply ko!" inis kong asik habang papasok na kami, mababa lang ang boses ko dahil baka marinig kami ni Ymilio. "E sa gusto kong pumunta. Saka baka nakakalimutan mo, fiancée mo ako. Dapat lang na alam ko kung nasaan ka," mapang-asar niyang sagot sabay kindat sa akin.Nakarating kami sa sala at agad niyang inilapag ang dalang pagkain sa ibaba

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa napagtanto ko. Hindi pwede! Ano na lang ang mararamdaman ni Ymilio kapag nalaman niya ito?!"Ma'am Blessica? Ayos lang po ba kayo?" untag sa akin ng maid nang mapansing napatulala ako sa kawalan."A-Ah, oo. Sige, ituloy mo lang ang ginagawa mo. Akyat na ako," pilit ang ngiting sagot ko bago mabilis na humakbang paakyat sa kwarto ko.Agad kong ni-lock ang pinto at mabilis na kinuha ang phone ko. Nanginginig pa ang mga daliri ko habang hinahanap ang pangalan ng palamunin sa mga contact ko. Diretso ko na itong tinawagan. Nakakadalawang ring pa lang ako nang sagutin niya ito. "Yow, fiancée! Miss mo agad ako?" mapang-asar niyang bungad."Huwag mo ‘kong ma-fiancée-fiancée riyan, Jace! Sumagot ka nang maayos kung ayaw mong balatan kita nang buhay!" gigil kong asik sa speaker, pero mahina lang ang boses ko para walang makarinig sa labas. "Si Chelsea ba? Si Chelsea ba ang pinsan na sinasabi mo?"Natahimik ang kabilang linya. At kahit hindi pa niya s

Binalingan ko si Jace ng matalim na tingin. "Manahimik ka nga kung wala kang sasabihing matino!" asik ko sa kaniya, bagaman sa loob-loob ko ay tila may kung anong gumuhit na hapdi. Sa babae niya? May babae nga ba talaga si Ymilio? Pero baka naman may importante lang siyang pinuntahan? Kaso para sa kaniya, ano pa ba ang mas iimportante sa kaniya kumpara sa kaarawan ng kapatid niya?"I'm just stating facts, Fiancée," kibit-balikat ni Jace, bago muling ibinalik ang buong atensyon kay Chelsea na ngayon ay iginagaya na ng Donya patungo sa unahan ng bulwagan. "Look at her. Mukha siyang ibon na nakakulong sa hawla. Hindi niya gusto rito."Hindi ko na pinansin ang sinabi ni Jace dahil nakita kong sa gawi na namin patungo ang Donya kasama si Chelsea. Bakas sa mukha ng Donya ang nagmamalaking ngiti nang tumingin sa akin, pero agad na lumatay ang kalamigan sa kaniyang mga mata nang masulyapan niya si Jace sa tabi ko. Hindi pa ako sigurado sa parteng ito pero tingin ko'y ayaw niya talaga kay Jac

Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko habang pabalik ako sa loob ng mansyon. Si Jace. Kailangan ko siyang makausap. Siya lang ang pwedeng makatulong sa akin para mapuntahan si Ymilio. Pagpasok ko sa main hall, saktong paalis na ‘yung mga bisita na nakaaligid kay Chelsea kanina. Agad akong lumapit kay Jace at marahas na hinila ang braso niya patungo sa isang masukal at madilim na bahagi ng hallway."Whoa, Ika! Dahan-dahan naman…" reklamo niya pero agad nanlaki ang mga mata niya nang matitigan ang mukha ko. "Hey... bakit ka umiiyak? Anong nangyari?”"Ihatid mo ako kay Ymilio," may panginginig pero may diin kong utos sa kaniya. "Ngayon na."Agad nagsalubong ang mga kilay niya. "Umiyak ka ba dahil sa kaniya? Tumawag ba siya?""Huwag na maraming tanong! Ihatid mo na lang ako. Gusto ko siya makausap, ngayon na!” asik ko, pinipigilan ang muling pagbuhos ng luha.Naitaas niya ang dalawang kamay niya, sumusuko. "Sabi ko nga, seryoso ka. Sige. Pero alam mo ba kung nasaan siya?”"Hindi. Pero a

"Look who's not desperate..." sarkastikong bulong ni Jace sa pagitan ng halik namin bago niya idiin lalo ang kaniyang labi sa akin.Isang matinding emosyon ang sumabog sa dibdib ko. Inis sa sarili, pighati sa nasaksihan sa ospital, at ang kagustuhang makalimot ang nagtulak sa akin para yakapin sa batok si Jace. Idinikit ko pa lalo ang katawan ko sa kaniya habang marahas na tinutugunan ang bawat galaw ng labi niya.Saglit kaming huminto at naghiwalay nang konti na lang ay kapusin kami ng hininga, pero nanatiling magkadikit ang mga noo namin. Rinig ko ang mabilis at malalim niyang paghinga habang ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa baywang ko."Where's your room?" mayamayang tanong niya sa akin, ang kaniyang tingin ay nasa labi ko."Sa taas..." halos walang boses kong sagot.Hindi ko alam kung paano niya ako naiakyat sa kuwarto ko na hindi kami nahuhuli ng mga bisita o ni Donya. Ang alam ko lang, bago kami tuluyang umalis sa hallway na iyon, pagtingin ko kanina sa pwesto