All Chapters of พิศวาสฆาตกรรม: Chapter 11 - Chapter 20

เรืองรบแวะเวียนมาหารุ่งรัตนาที่ออฟฟิศบ่อยครั้ง ทว่ากลับมีเรื่องน่าประหลาดใจเกิดขึ้นเสมอ เพราะทุกครั้งเขามักจะคลาดกับฟ้ารุ่งไปอย่างน่าเสียดาย ทั้งที่เขามักจะเห็นร่างสูงโปร่งของหล่อนเดินเข้าออกออฟฟิศอยู่เป็นประจำ แต่พอเขาก้าวเท้าเข้าไปด้านใน ฟ้ารุ่งก็มักจะอันตรธานหายไปก่อนทุกที จนเขานึกสงสัยว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตเล่นตลกกันแน่ แต่วันนี้เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง เรืองรบเดินนำหญิงสาวหน้าหวานคนหนึ่งเข้ามาในห้องทำงานของรุ่งรัตนา รุ่งรัตนามองผู้มาเยือนคนใหม่ด้วยความทึ่งในความงาม หล่อนมีใบหน้าที่หมดจดงดงามราวกับภาพวาด นัยน์ตาคู่สวยดูซึ้งกินใจ ผิวขาวผุดผ่องตัดกับเส้นผมยาวสลวยที่ทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาดูพอเหมาะพอเจาะไปเสียทุกส่วนจนยากจะละสายตา "นี่ 'เรืองริน' น้องสาวของผมครับ..." เรืองรบเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจรุ่งรัตนาคลี่ยิ้มกว้างพลางลุกขึ้นต้อนรับ "สวัสดีค่ะคุณริน ตัวจริงสวยกว่าในรูปที่คุณเรืองรบเคยอวดไว้อีกนะคะเนี่ย มองเพลินจนเกือบลืมทักเลย" "สวัสดีค่ะ เรียกว่ารดาก็ได้ค่ะ...พี่รบก็ชมรินเกินไปค่ะ" เ

ท่ามกลางแสงราตรีของเมืองใหญ่ "Midnight Moon" ตระหง่านอยู่ดั่งอาณาจักรต้องมนตร์ ตัวอาคารทรงกล่องสีดำสนิทดูเรียบกริบ ทว่าหรูหราด้วยเส้นสายของไฟ LED สีทองที่ตัดผ่านความมืด ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับทุกคน แต่เป็นสถานเริงรมย์ชั้นสูงที่เปิดต้อนรับเฉพาะเหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลเท่านั้นเมื่อก้าวพ้นบานประตูเหล็กบุหนังหนาหนักเข้ามา กลิ่นอายของความมั่งคั่งก็พุ่งเข้าปะทะโสตประสาท กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจาง ๆ ผสมกับกลิ่นอายของวิสกี้ราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นฉ่ำ พื้นหินอ่อนสีดำขัดเงาสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลรมดำดวงยักษ์ที่ทิ้งตัวลงจากเพดานสูงลิ่วราวกับหมู่ดาวที่ร่วงหล่นแสงสว่างในผับถูกจัดวางอย่างประณีต เน้นโทนสีน้ำเงินลึกและสีทองแชมเปญ ให้ความรู้สึกนุ่มนวลแต่เปี่ยมไปด้วยพลังรอบด้านคือโซฟาแฮนด์เมดบุผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มข้น จัดวางเป็นสัดส่วนเพื่อความเป็นส่วนตัวสูงสุด แขกเหรื่อที่นั่งอยู่ต่างสวมใส่ชุดแบรนด์เนมหรูหรา พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงกังวานแต่ไม่โหวกเหวก ท่ามกลางเสียงดนตรีสดที่บรรเลงขับกล่อมอย่างมีระดับทว่าในคืนนี้ บรรยากาศที่เคยราบรื่นกลับดูตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา เมื่อร่างอวบอัดของ รัตนา ก

บรรยากาศภายในสถานีตำรวจยุคใหม่แห่งนี้ลบภาพจำความอึดอัดซับซ้อนในอดีตไปจนหมดสิ้น ทันทีที่ผลักประตูผ่านเข้ามา มวลอากาศเย็นฉ่ำจากระบบปรับอากาศส่วนกลางก็เข้าปะทะร่าง ช่วยดับไอร้อนจากถนนเบื้องนอกได้เป็นอย่างดี พื้นกระเบื้องแกรนิตโต้ขัดเงาวับสะท้อนแสงไฟนีออนบนฝ้าเพดานที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายในชุดเครื่องแบบครึ่งท่อนสวมเสื้อกั๊กตราโล่เงิน บ้างกำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเพื่อบันทึกสำนวนดิจิทัล บ้างก็กำลังยืนสนทนากับประชาชนด้วยท่าทางสุภาพในโซนพักคอยที่ดูคล้ายกับเคาน์เตอร์ธนาคารมากกว่าโรงพักลึกเข้าไปด้านในหลังบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักคือห้องทำงานส่วนตัวของ สารวัตรเรืองรบ ห้องนี้โอ่โถงกว้างขวาง ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นภาพรวมของห้องโถงปฏิบัติการด้านนอกได้อย่างชัดเจน บนโต๊ะทำงานตัวยาวที่ทำจากไม้เนื้อดีมีแฟ้มสำนวนวางกองอยู่ประปราย พร้อมหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบคู่ที่กำลังรันรหัสข้อมูลบางอย่างชายหนุ่มเจ้าของห้องไม่ได้อยู่ในสภาพเนี้ยบกริบเหมือนตอนแถลงข่าว เรืองรบอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ สวมเพียงเสื้อยืดสีดำคอกลมที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ ส่วนเ

แรงบีบที่ข้อมือเล็กลดลงเปลี่ยนเป็นฝ่ามือหนาที่เลื่อนขึ้นมาโอบกระชับลาดไหล่บาง เรืองรบใช้รูปร่างสูงใหญ่ของเขาบังสายตาจากผู้คนในคลับ พลพร้อมดันร่างหญิงสาวให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว“ปล่อยนะคุณเรืองรบ! บอกให้ปล่อยไง!”ฟ้ารุ่งตวาดแหวทันทีที่ก้าวพ้นประตูคลับอันสลัวรางออกสู่ลานจอดรถด้านนอก เธอพยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม ยื้อเท้าทั้งสองข้างไว้กับพื้นคอนกรีตไม่ยอมเดินตาม แรงขัดขืนอันน้อยนิดทำให้เรืองรบต้องชะงักฝีเท้าลง ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับหญิงสาวที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความโกรธ“หยุดดื้อแล้วตามมาดี ๆ ฟ้ารุ่ง”เสียงเข้มสั่งเฉียบขาดแบบคนที่เคยชินกับการออกคำสั่ง“ไม่! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน ปล่อย!”ฟ้ารุ่งทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผงอกแกร่งของเขาหวังให้เขาคลายแรงโอบทว่ารองผู้กำกับหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน ชายหนุ่มอาศัยช่วงตัวที่ได้เปรียบเบียดกายเข้าหาจนแผ่นหลังบางชิดติดกับตัวถังรถยุโรปคันหรูของเขา ก่อนจะใช้อีกมือเอื้อมไปเปิดประตูรถด้านหลังเธอออกด้วยความรวดเร็ว“เข้าไปข้างใน”“ฉันไม่ไป! บอกให้หยุดไง... อื้อ!”เสียงประท้วงกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเรืองรบไม่ฟังคำทัดทาน ชายหนุ่มรวบข้อมือทั

คำถามรัวเร็วจากปลายสายของรุ่งรัตนาทำเอาฟ้ารุ่งเบิกตากว้าง หญิงสาวพยายามจะอ้าปากร้องบอกเพื่อนรัก ทว่าสายตาคมกริบของรองผู้กำกับหนุ่มที่ก้มลงมองสบมาในระยะประชิด กลับแฝงแววข่มขู่และดุดันจนคำพูดของเธอจุกอยู่ที่ลำคอเรืองรบแค่นยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคู่นั้นไหวระริกด้วยความพึงพอใจเมื่อได้ยินคำยืนยันว่าหญิงสาวตรงหน้า ‘ไม่อยากไป’ หาพชรตั้งแต่แรก ชายหนุ่มไม่รอช้า ขยับโทรศัพท์ไปจ่อใกล้ริมฝีปากอิ่มของคนในอ้อมกอดพลางกระซิบสั่งเสียงเบาหวิวทว่าเฉียบขาดอยู่ข้างใบหู“ตอบเพื่อนคุณไปสิฟ้ารุ่ง... บอกเขาไปว่าตอนนี้คุณอยู่กับใคร”ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำให้ฟ้ารุ่งขนลุกซู่ ความตื่นเต้นและวาบหวามแล่นพล่านจนสมองสั่งการช้าไปก้าวหนึ่งหญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาคุกคาม พยายามข่มเสียงสั่นๆ ของตัวเองตอบกลับปลายสายไป“... รุ่ง ฟ้าอยู่...”“อยู่กับผม”ยังไม่ทันที่ฟ้ารุ่งจะพูดจบประโยค เรืองรบก็แทรกเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเขาเข้าไปในสายทันที วงแขนแกร่งจงใจรัดร่างบางให้แน่นขึ้นจนเธอเผลออุทานอื้ออึงในลำคอ ส่งสัญญาณให้คนปลายสายรู้ว่าสถานการณ์ฝั่งนี้ไม่ปกติแน่นอน“ฮะ... เฮ้ย! เสียงผู้ชายที่ไหนน่ะยัยฟ้า! แล้วคุณเป็นใครน่ะ