All Chapters of พิศวาสฆาตกรรม: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศยามเย็นที่บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวควรจะอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ทว่าเสียงล้อรถยนต์ที่เบรกดังเอี๊ยดลงบนลานจอดรถหน้าบ้าน กลับเป็นสัญญาณเตือนว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าสู่ตัวบ้านในไม่ช้ารัตนา ก้าวลงมาจากรถยุโรปคันหรูด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาแดงก่ำแฝงไปด้วยความโกรธจัดระคนอับอาย โดยมี เล็ก น้องชายคนเล็กของบ้านเป็นคนขับรถให้ ชายหนุ่มลงจากรถตามพี่สาวเข้ามาด้วยสีหน้าท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะต้องรับบทเป็นถังขยะรองรับอารมณ์ฉุนเฉียวของพี่สาวมาตลอดทางบนโต๊ะอาหารในห้องโถงใหญ่ สมาชิกในบ้านกำลังรวมตัวล้อมวงเตรียมทานข้าวเย็น ทั้ง รุ่งรัตนา และ คุณนายรัศมี ผู้เป็นมารดา ต่างหันไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว ทันทีที่รัตนาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เสียงดังโครม เธอก็ไม่คิดจะหยิบช้อนหรือตักข้าวเข้าปาก กลับพ่นเรื่องราวที่เป็นปัญหาคาราคาซังกับสามีออกมาทันทีราวกับเขื่อนกักเก็บน้ำที่พังทลาย“มันจะมากเกินไปแล้วนะแม่! รัตน์ทนไม่ได้แล้ว!”รัตนาเปิดฉากตวาดลั่นเสียงสั่นเครือ มือเรียวทุบลงบนโต๊ะอาหารจนจานชามสั่นสะเทือน“เบา ๆ หน่อยยัยรัตน์ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันสิ ก็นั่งอยู่กันพร้อมหน้า”คุณนายรัศมีปรามลูกสาวคนโตเสี

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสะท้อนเงาวับบนตัวถังรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของออฟฟิศรุ่งรัตนา ฟ้ารุ่งที่กำลังลดมือลงล้วงหากุญแจรถในกระเป๋าสะพาย ถึงกับชะงักเธอจำรถคันนั้นได้ทันที หัวใจเธอกระตุกวูบ ความรู้สึกบางอย่างกระตุ้นให้เธอย่ำเท้าเร็วขึ้น หญิงสาวรีบเร่งฝีเท้าตรงดิ่งไปยังรถของตัวเองด้วยหวังว่าจะสตาร์ทเครื่องและขับออกไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้ก่อนที่เจ้าของรถคันนั้นจะทันรู้ตัว แต่ความเร็วของเธอยังช้าไปก้าวหนึ่งในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปแตะที่มือจับประตูรถ ร่างสูงสง่าและทรงพลังของผู้กำกับเรืองรบก็ก้าวเข้ามาประชิดจากทางด้านหลังแผงอกกว้างอันอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเกือบจะแนบชิดกับแผ่นหลังบางของเธอ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศผสมกลิ่นแดดอ่อน ๆ จากตัวเขาโชยเข้าจมูก จนฟ้ารุ่งต้องสะดุ้งน้อย ๆ และรีบหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า"ผมมารับไปทานข้าวที่บ้านสวน"น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้นดื้อ ๆ นัยน์ตาคมกริบคู่ตวัดมองมาอย่างมีความหมายและล็อกตัวเธอไว้ด้วยสายตาฟ้ารุ่งสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติและมองหาทางรอด เธอถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย ก่อนจะส่งยิ้มบางที่ไปไม่ถึงดวงตา"ขอบคุ

“ปล่อยเถอะค่ะเดี๋ยวใครมาเห็น....”ฟ้ารุ่งยังคงขยับตัวประท้วงเบา ๆ อยู่ในอ้อมอกกว้างอันแน่นหนา ยิ่งเธอพยายามจะดันอกแกร่งออกห่าง รองเรืองรบกลับยิ่งกระชับวงแขนเผด็จการรัดเอวคอดของเธอให้ขยับเข้ามาชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับความนุ่มหยุ่นอย่างจงใจชายหนุ่มไม่ได้ใช้กำลังหักหาญ “รับรองคนใครอบครัวผมเขาไม่ทะเล่อทะล่าออกมาหรอก”“คุณก็เลยต้องทำแบบนี้เหรอ...คุณไม่เห็นให้เกียรติฉันบ้างเลย”แรงมหาศาลจากท่อนแขนอันแข็งแกร่งนั้นกลับนุ่มนวลและแน่นหนาราวกับปลอกเหล็กที่บุด้วยกำมะหยี่ จนหญิงสาวต้านทานไม่ไหวได้แต่ยืนหน้าร้อนผ่าวอยู่กลางอกของเขา“คุณลองทบทวนใหม่ได้นะ ผมว่าผมให้เกียรติคุณมากที่สุดเลย...”เรืองรบก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังบึ้งตึง สายตาคมปลาบกวาดมองแววตาสั่นไหวที่พยายามซ่อนความระแวงและไม่มั่นใจเอาไว้ใต้ท่าทีกระเง้ากระงอด“ด้วยการทำแบบนี้เหรอคะ”ชายหนุ่มระบายยิ้มบางตรงมุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจนชิด ขยับริมฝีปากกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูเล็กระหง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำเอาฟ้ารุ่งขนลุกซู่"คุณอย่าคิดมากเลยน่า คิดเอาตอนนี้ ผมทำแบบนี้คืออะไรเท่านั้นพอ ฟ้ารุ่ง?"เสียงทุ้มต่ำลากเสียงนุ่มนวล ทว

เสียงฝีเท้าของทีมช่างที่กำลังขนย้ายอุปกรณ์ตกแต่งภายใน ดังสะท้อนอยู่ภายในห้องโถงกลางอันโอ่โถงของคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสี่ยอำนาจและวัชระ ลูกชายของเขา ยืนกอดอกมองดูความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยรุ่งรัตนาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่สุขุมและมั่นใจ ทันทีที่เห็นเจ้าของบ้านทั้งสอง เธอก็ก้าวเข้าไปหาพร้อมยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม"สวัสดีค่ะเสี่ยอำนาจ คุณวัชระ รุ่งต้องขออภัยอย่างสูงจริง ๆ ค่ะ ที่ฟ้ารุ่งทำหน้าที่บกพร่องจนทำให้งานตกแต่งบ้านหลังนี้ต้องล่าช้าไป"หญิงสาวเอ่ยปากขอโทษอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงจริงจังเสี่ยอำนาจถอนหายใจยาว สีหน้ายังคงราบเรียบ "ดีที่เธอรีบมาจัดการเองนะรุ่งรัตนา บ้านหลังนี้ฉันตั้งใจจะให้เป็นเรือนหอของตาวัชระ งานเลทแบบนี้ฉันไม่แฮปปี้เลยจริง ๆ""ใช่ครับ" วัชระเสริมขึ้นทันที สายตาของเขาหลุกหลิกและพยายามมองหาใครอีกคน "งานโครงสร้างหยุดชะงักไปหลายวัน แล้ว... วันนี้ฟ้ารุ่งเขาไม่มาด้วยเหรอครับ?"คำถามนั้นทำให้รุ่งรัตนาลอบยิ้มเย็นในใจ เธอรู้ดีว่าสายตาและท่าทางคุกคามของวัชระนี่แหละ ที่ทำให้ฟ้ารุ่งหวาดกลัวหญิงสาวจึงขยับก้าวขึ้นมาบังสายตา

ย้อนกลับไปในช่วงหลายสัปดาห์ก่อนหน้านั้น แผนการของเจี๊ยบไม่ได้สำเร็จลงง่าย ๆ เพียงแค่ข้ามคืน หล่อนต้องใช้ความอดทนและงัดจริตมารยาทุกเล่มเกวียนมาโปรยเสน่ห์ใส่เสี่ยตือซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่เสี่ยเฒ่าก้าวขาเข้ามาในผับ เจี๊ยบจะพยายามพาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาเสมอหล่อนทอดสะพานให้อย่างเต็มที่ ทั้งการส่งสายตาหวานเชื่อมเชิญชวน การแกล้งเดินชนจนเนื้อตัวเบียดเสียด หรือแม้กระทั่งการลอบส่งซิกพิเศษผ่านแก้วเครื่องดื่ม ทุกการกระทำของเจี๊ยบจงใจเหวี่ยงเบ็ดล่อให้เสี่ยตือฮุบเหยื่อจนใจสั่นพะว้าพะวัง และมันก็ทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมเมื่อเสี่ยเฒ่าเริ่มกินไม่ได้นอนไม่หลับ คิดถึงแต่รสสัมผัสและกลิ่นกายของเด็กสาวรุ่นลูกคนนี้ทุกค่ำคืนจนกระทั่งโอกาสทองมาถึงในคืนนี้คืนที่เจี๊ยบประเมินแล้วว่า ‘เหยื่อติดเบ็ดจนดิ้นไม่หลุด’ หล่อนจึงเป็นฝ่ายรุกคืบด้วยการนัดหมายเสี่ยตือให้ออกมาเจอกันนอกผับมิดไนท์มูนแสร้งทำเป็นเลือกมุมมืดสลัวที่ลับตาคนเพื่อสร้างสถานการณ์ให้ดูน่าเห็นใจและเป็นส่วนตัวที่สุด กับการแต่งกายที่เปิดเผยให้เห็นหุ่นนาฬิกาทรายของเธอแบบเซ็กซี่น่าทะนุถนอมออมมือที่สุด แม้แต่เสี่ยเมื่อเห็นแล้วตาวาวโรจน์"เสี่ยขา... เจี๊ย