Semua Bab The Billionaire's Personal Slave: Bab 11 - Bab 20

Present Rhenan POV Bakit nga ba ganoon ang nararamdaman ko kay Alexandra? Alam ko sa sarili kong hindi ko siya mahal. Pero noon pa man, siya na ang laman ng isip ko tuwing dumadating ang init ng pagnanasa o tuwing gusto kong takasan ang realidad. Kahit pilit kong ibaon sa limot ang nakaraan, siya pa rin ang bumabalik sa alaala ko. Kahit ngayon na kami na ulit ni Maui. After all these years, kami pa rin pala ang magkakatuluyan. Noong yumaman ako, isa siya sa mga unang hinanap ko. Bukod siyempre sa pamilya Lewis… ang pamilyang lihim kong pinabagsak nang hindi nila alam na ako ang nasa likod ng lahat. Nasa opisina ako nang dumating si Maui mula sa bakasyon niya sa Japan. Hindi ko siya nasundo sa airport dahil nalaman kong gustong makipagkita ni Alexandra sa akin. “Hi, Hon,” medyo may tampo niyang sabi. “Hindi mo man lang ako sinundo sa airport.” Pero ngumiti pa rin siya at umupo sa tabi ko bago ako hinalikan sa labi. Hindi niya alam, ibang babae ang laman ng isip ko hab

Alexandra POV Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko matapos sabihin ng katulong na gusto akong makita ni Maui. Tahimik akong tumayo kahit mabigat ang pakiramdam ko. Pagdating ko sa garden ng mansion, agad kong nakita si Maui na nakaupo habang umiinom ng tsaa. Simple lang ang suot niya ngunit maayos at elegante pa rin siyang tingnan. At gaya ng dati… Mukha na naman siyang mabait at inosente. Pagkakita sa akin ay agad siyang ngumiti. “Alexandra,” malambing niyang bati. “Long time no see.” Pilid akong ngumiti pabalik. “Yeah.” Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. “Thank you pala,” sabi niya. “Dahil inaalagaan mo si Rhenan habang wala ako.” Napahigpit agad ang kamao ko. Kung alam mo lang. “Wala iyon,” malamig kong sagot. Tahimik niya akong tinitigan bago bahagyang ngumisi. At doon ko agad nakita ang totoong Maui. Dahil kapag wala si Rhenan… Lumalabas ang tunay niyang ugali. “Alam mo,” mahina niyang sabi habang lumalapit pa, “hindi ko aka

Alexandra POV Napahigpit ang hawak ko sa tiyan ko habang nakatago sa likod ng malaking puno. Mabilis ang tibok ng puso ko. Ilang metro lang ang layo ni Maui. At kung magkamali ako ng kahit isang galaw, siguradong mahuhuli nila ako. “Hanapin niyo bawat sulok ng property,” malamig na utos niya sa mga tauhan. “Hindi basta-basta aalis ang babaeng iyon nang walang plano.” “Paano kung nakalabas na siya, Ma'am?” tanong ng isa. Ngumisi si Maui. “Hindi siya makakalayo.” Nanlamig ako. Parang may alam siya na hindi ko alam. Tahimik akong umatras hanggang marating ko ang makapal na bahagi ng kagubatan sa likod ng mansion. Hindi ko na kayang maghintay. Kailangan kong tumakbo. Ngunit sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman ang panghihina ng katawan ko. Maghapon akong halos walang kain. At ngayon, may bata pa akong dinadala. “Konti na lang, baby,” pabulong kong sabi habang pinipigilan ang luha. Patuloy akong naglakad hanggang makarating sa lumang kalsadang

Rhenan POV Tahimik kong pinagmamasdan si Alexandra habang papalayo siya papunta sa kwarto. May kakaiba. Ilang linggo ko nang napapansin iyon. Madalas siyang mapagod. Madalas mahilo. At ilang beses ko na rin siyang nahuling sumusuka sa umaga. Noong una, inisip kong ginagawa lang niya iyon para kaawaan ko siya. Pero habang tumatagal... Parang hindi na. Napabuntong-hininga ako at uminom ng tubig. Hindi dapat ako nag-aalala. Hindi ko problema iyon. Pero nakakainis. Dahil kahit anong pilit kong sabihin sa sarili ko, hindi ko mapigilang mag-alala kapag nakikita ko siyang namumutla. Bigla kong naalala ang paraan ng pagkain niya kanina. Parang taong ilang araw nang walang laman ang tiyan. Napamura ako nang mahina. "Stubborn woman." Maya-maya ay tumayo ako at naglakad papunta sa kwarto. Pagpasok ko, nadatnan kong mahimbing nang natutulog si Alexandra. Nakatagilid siya habang yakap ang unan. Halata pa rin ang bakas ng pagod sa mukha niya. Tahimik ak

Alexandra POV Tulad ng mga nakaraang gabi, matapos ang nagbabagang lagniniig kung saan halos matunaw ako sa kanyang mga bisig, mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Biglang bumalik ang pader sa pagitan namin. Walang kibot na humiwalay sa akin si Rhenan, binuhat ang kanyang sarili, at dumiretso sa banyo upang maglinis ng katawan, tila ba nais niyang mabilis na burahin ang anumang bakas ng aming maruming pagnanasa. ​Nang lumabas siya, suot na muli ang kanyang pormal na kasuotan, malamig at walang emosyon ang kanyang mga mata nang tingnan ako na nakahiga pa rin sa kama, balot ng kumot. ​"Dito ka na lang muna. Saka na kita ibabalik sa mansyon kapag nakausap ko na si Maui," maikli at malamig niyang utos bago siya humakbang patungo sa pinto. ​Gumuho ang kaunting pag-asa sa aking puso. Sa totoo lang, ayoko nang bumalik sa bahay ni Rhenan. Ayoko nang maranasan muli ang bawat gabing puno ng sakit, ang ituring na parang pampalipas-libog lamang, at ang makitang iba ang kanyang pinapahal