All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 21 - Chapter 30

Flashback Alexandra POV Nasa college na ako noon. At sa unang pagkakataon sa buhay ko, gusto kong mag-aral sa bayan. Hindi dahil sa kurso. Hindi dahil sa paaralan. Kundi dahil kay Rhenan. Miss na miss ko na siya. Simula nang lumuwas siya, bihira ko na lang siyang makita. Kapag umuuwi man siya sa mansion, palagi siyang abala sa pag-aaral o kaya naman ay umiiwas sa akin. At lalo akong naiinis dahil ramdam kong sinasadya niya iyon. Parang gusto niyang kalimutan na naging bahagi siya ng buhay ko. Parang gusto niyang lumayo sa akin. Kaya isang araw, kinausap ko si Daddy. “Daddy, gusto ko ring mag-aral sa bayan.” Nagulat siya. “Ha? Bakit biglang doon?” Nagkunwari akong walang pakialam. “Mas maganda raw kasi ang program nila doon.” Napataas lang ang kilay ni Daddy. Hindi niya alam na ang totoo... Gusto ko lang makita si Rhenan araw-araw. Gusto kong malaman kung sino ang mga kasama niya. At higit sa lahat... Gusto kong malaman kung mahal pa rin ba

Flashback continuation Rhenan POV​Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Ang kamay ko na nasa kanyang baywang ay unti-unting umakyat, dumaan sa kanyang tagiliran hanggang sa sumakop sa kanyang dibdib. Kahit may manipis na tela ng kanyang damit, ramdam ko ang init at ang mabilis na pintig ng kanyang puso. Nilamas ko iyon nang banayad ngunit may pagmamadali, isang marupok na hawak ng isang kabataang ngayon pa lamang nakatikim ng ganoong klaseng sarap.​"Ahhn... Rhenan..." mahinang ungol ni Alex sa gitna ng aming paghahalikan. Ang kanyang katawan ay napaarko nang bahagya, hindi lumalayo kundi mas lalo pang isinusubsob ang kanyang dibdib sa aking palad.​Ang dila ko ay patuloy sa paggalugad sa kanyang buong bibig, ninanamnam ang bawat sulok ng kanyang tamis. Ang bawat sipsip ko sa kanyang mga labi ay naghahatid ng matinding kuryente sa aking puson, dahilan para lalong tumigas at sumikip ang aking pagkalalaki sa loob ng aking maong na pantalon. Sobrang sarap, sobrang bango... pakiramdam k

Flashback: Alexandra’s POV (Pagpapatuloy) ​Isang araw, nang magkaroon kami ng pagkakataon na kami lang dalawa ang magkaharap, hindi na napigilan ng bruhang si Maui ang magmalinis at magmayabang sa harap ko. ​"Alam mo, Alex, naawa ako sa 'yo... Masyado kang desperada kay Rhenan. Can you see? Ako ang mahal niya," nang-iinsulto at may pagmamalaking sabi ni Maui, habang nakataas ang kanyang kilay, tila ba selyado na ang panalo niya. ​Sa halip na maiyak o magwala, dahan-dahang gumuhit ang isang mapang-asar at mapanuring pangisi sa aking mga labi. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa bago ko siya binalikan ng mga salitang alam kong gigiba sa kanyang buong pagkatao bilang babae. ​"Mahal?" panimula ko, dahan-dahang humakbang palapit sa kanya habang itinataas ko ang aking dibdib. "Nahalikan ka na ba niya? Nahawakan na ba niya ang dibdib mong maliit, ha? O nayakap ka na ba niya nang mahigpit habang nagmamakaawa siya sa katawan mo? Dahil kami ni Rhenan... nagawa na namin lahat 'yun."

Flashback Pagpapatuloy Rhenan POV Habang isinusuot sa akin ang posas, hindi ko inaalis ang tingin ko kay Alexandra. Nakatayo siya roon. Tahimik. At may bahagyang ngisi sa kanyang mga labi. Doon ko naramdaman na parang may tuluyang nabasag sa loob ko. Sa loob ng maraming taon, tiniis ko ang ugali niya. Pinagtanggol ko siya sa sarili ko. Inisip kong baka sa likod ng pagiging spoiled at matigas ang ulo niya ay may mabuti pa ring puso. Pero mali pala ako. Napakabigat ng dibdib ko habang nakatingin sa kanya. Unti-unting nawala ang lahat ng pagmamahal na pilit kong iningatan para sa kanya. Napalitan iyon ng matinding pagkadismaya. At galit. Hindi ko akalaing kaya niyang gawin ito. Hindi ko akalaing dahil lamang hindi nasunod ang gusto niya ay kaya niyang sirain ang buhay ng isang taong wala namang kasalanan. Mahigpit kong ikinuyom ang mga kamao ko. Hayop ka, Alexandra. Napakasama mo pala talaga. Hindi ako natatakot sa kulungan. Hindi ako natatakot s

Alexandra’s POV (Present Time)​Dahan-dahan niya akong hinalikan, banayad at walang pagmamadali. Sa paraan ng paglapat ng mga labi ni Rhenan, tila ba ipinaparating niya na mahal na mahal niya ako, isang kabaligtaran sa malamig at marahas na Rhenan na nakilala ko noon sa nakaraan. Napapikit ako, hinayaan ang aking sarili na malunod sa sensasyon, at dahan-dahan na ring gumanti sa bawat sipsip at galaw ng kanyang bibig.​"Get down your panty," pabulong ngunit mariin niyang utos sa aking tainga, ang kanyang mainit na hininga ay nagdulot ng agarang kuryente pababa sa aking puson.​"What... Rhenan, nasa rooftop tayo," mahina kong angal, habang pilit na inuunawa ang panganib ng lokasyon namin. Kahit madilim at kami lang ang tao, ang presensya ng bukas na hangin ay nagpapakaba sa akin.​"Master," pagtatama niya, ang kanyang boses ay naging mas malalim at nag-uutos, walang puwang para sa pag-aalinlangan.​"Yes, master..." sagot ko na tila ba hipnotisado.​Nang walang pag-aatubili, dahan-dahan