All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 31 - Chapter 40

Alexandra’s POV ​Habang dahan-dahan niyang sinisimulan ang kanyang mabibigat at malalalim na paghalik sa likod ng tenga ko, naramdaman ko ang pananakip ng aking dibdib. Ang pisikal na sarap na dulot ng kanyang pag-halik ay unt-unting nahaluan ng isang napakatinding pait sa aking puso. Tiningnan ko siya, pilit na hinahanap ang kahit kaunting pagtingin sa kanyang mga mata, ngunit ang nakikita ko lang ay ang malupit na dominasyon ng isang master sa kanyang sunod-sunuran. ​"Master... kahit ano gagawin ko," gumaralgal ang boses ko, sumasabay ang bawat salita sa tunog ng marahas na pagtatagpo ng aming mga balat. "Kahit paulit-ulit mo akong angkinin... Okay lang na itapon mo ako pagkatapos mo akong pagsawaan." ​Ipinikit ko ang aking mga mata, pinipigilan ang pag-iyak na gustong kumawala sa aking mga labi. Ang bawat tulak niya sa loob ko ay parang paalala na ang katawan ko lang ang gusto niya sa sandaling ito, at hinding-hindi ko makukuha ang puso niya. "Tanggap ko na... tanggap ko na si

Alexandra POV Lumipas ang ilang oras. Halos mangalay na ang mga braso ko kakakuskos ng mga damit at bedsheet. Hindi ako sanay sa ganitong klase ng trabaho. Noong bata pa ako, sapat na ang isang utos at may gagawa na para sa akin. Ngayon, ako mismo ang gumagawa ng lahat. Pinunasan ko ang pawis sa noo ko at muling hinawakan ang isang mabigat na bedsheet. Ngunit nang iangat ko ito, bigla akong nakaramdam ng pagkahilo. Napahawak ako sa gilid ng labahan. “Miss Alexandra?” Napalingon ako. Isa sa mga batang kasambahay ang nakatingin sa akin. “Okay lang po ba kayo?” Mabilis akong tumango. “O-oo.” Ayokong may mag-alala. Ayokong may magtanong. Lalo na't wala ni isa sa bahay na ito ang nakakaalam ng lihim na matagal ko nang itinatago. Makalipas ang ilang minuto ay natapos ko rin ang karamihan sa labada. Ngunit habang isinasampay ko ang huling bedsheet, bigla kong narinig ang pamilyar na boses. “Hindi ka pa tapos?” Nanigas ako. Dahan-dahan akong lumingo

Alexandra POV Tahimik akong nakatayo sa gitna ng opisina. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Pakiramdam ko, anumang sabihin ko ay hindi sapat para burahin ang mga sugat na iniwan ko sa kanya. “Rhenan...” Mahina ang boses ko. Ngunit hindi siya lumingon. Nakatayo lamang siya sa harap ng malaking bintana ng opisina. “Naaalala mo ba?” tanong niya. Napakunot-noo ako. “Ang alin?” “Ang araw na sinabi mong hindi ako magiging sapat para sa'yo.” Nanlaki ang mga mata ko. Matagal ko nang nakalimutan ang mga salitang iyon. Pero mukhang hindi siya. “Rhenan, bata pa tayo noon—” “Pero sinabi mo pa rin.” Putol niya. Tahimik akong napayuko. Dahil tama siya. Nasabi ko nga iyon. At marahil, isa iyon sa mga salitang hindi niya kailanman nakalimutan. “Alam mo kung ilang gabi kong inisip iyon?” mapait niyang tanong. “Kung ilang taon kong pinatunayan sa sarili ko na mali ka?” Hindi ako makasagot. “Hindi ko ginawa ang lahat ng ito para sa'yo, Alexandra.”

Alexandra POV Tahimik ang buong silid. Akala ko ay nakatulog na si Rhenan. Nakapikit na rin ako nang marinig ko ang mahina niyang boses sa dilim. “Alex.” Napadilat ako. “Ano?” Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Parang pinag-iisipan niya kung itutuloy ba niya ang sasabihin. Hanggang sa marahan siyang bumuntong-hininga. “Bakit ayaw mo akong tantanan noon?” Nanigas ako. Napabukas ang mga mata ko. “Ha?” Dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko. Kahit madilim ang silid, ramdam ko ang bigat ng titig niya. “Bakit mo ako hinabol nang hinabol?” Mababa ang boses niya. Walang galit. Pero may sakit. “Bakit kahit ilang beses kitang tinanggihan noon, hindi ka sumuko?” Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung paano sasagutin iyon. “Rhenan...” “Gusto ko lang malaman.” Napatawa siya nang mapait. “Totoo bang mahal mo ako noon?” Parang may humigpit sa dibdib ko. “O isa lang akong laruan na gusto mong makuha dahil hindi mo makuha?” Tahimik

Alexandra POV Mabilis na lumipas ang buong araw. Sa labas, parang normal ang lahat. Pero sa loob ko, parang may bagyong naghahari. Ngayong gabi na. Ngayong gabi ko iiwan ang mansyon. Ngayong gabi ko ilalayo ang anak ko sa lahat ng gulong ito. Paulit-ulit kong hinaplos ang tiyan ko habang nakaupo sa gilid ng kama. “Konti na lang, baby,” mahina kong bulong. “Makakaalis na tayo.” Pagsapit ng alas-dose ng gabi, tahimik na ang buong mansyon. Dahan-dahan akong bumangon. Bitbit ang maliit na bag na matagal ko nang inihanda. Wala akong dalang mamahaling gamit. Wala akong dalang alahas. Ilang damit lamang at mahahalagang dokumento. Hindi ko kailangan ng iba. Ang mahalaga ay ang kaligtasan naming mag-ina. Napahinto ako sa gitna ng silid. Napatingin ako sa kwartong naging pansamantalang tahanan ko sa loob ng dalawang buwan. Maraming masasakit na alaala. Pero mayroon ding mga sandaling hindi ko malilimutan. Napangiti ako nang mapait. “Paalam, Rhenan.”