All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 61 - Chapter 70

Alexandra POV Papasok na kami sa opisina matapos naming ihatid si Rhenfield sa school. Tahimik ang biyahe. Hindi ko alam kung bakit, pero parang mabigat ang pakiramdam ko ngayong kaming dalawa na lang ni Rhenan. Marahil dahil sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo. Napansin yata iyon ni Rhenan. "Okay ka lang, Alex?" tanong niya. Nagulat ako. Mabilis akong tumango. "Oo." Ngunit halata yatang hindi siya kumbinsido. Maya-maya ay itinabi niya ang sasakyan sa isang tahimik na bahagi ng kalsada. Napalingon ako sa kanya. "Rhenan?" Huminga siya nang malalim bago nagsalita. "Alex, salamat." Napakunot-noo ako. "Para saan?" "Sa pagpayag mong pakasalan ako." Tahimik akong nakinig. "At salamat dahil ipinagkaloob mo sa akin si Rhenfield." Naramdaman kong biglang bumigat ang dibdib ko. Hindi ko inaasahang maririnig ang mga salitang iyon mula sa kanya. Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita. "At gusto ko ring humingi ng tawad." Nanlak

Alexandra POV Hindi ko na masyadong inisip ang sinabi ni Veronica. Pinilit kong ituon ang isip ko sa trabaho. Pero sa totoo lang... Paulit-ulit pa rin itong bumabalik sa isip ko. "Ngayon ko lang siya nakitang ganito kaseryoso para sa isang bagay na personal." Napailing ako. Hindi ko dapat bigyan ng kahulugan iyon. Lalo na't malinaw naman ang napag-usapan namin ni Rhenan. Nagpapakasal kami para kay Rhenfield. Para sa pamilya. Hindi para sa kung ano pa man. Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko. Napangiti ako nang makita ang pangalan ni Yaya Rita. Sinagot ko agad. "Hello?" Ngunit bago pa makapagsalita si Yaya Rita, isang pamilyar na boses ang sumigaw mula sa kabilang linya. "Mommy!" Napatawa ako agad. "Ano na naman iyon?" "Miss na kita." Reklamo agad ni Rhenfield. "Kakaalis mo lang." "Matagal na po iyon." Napailing ako. Mana talaga sa ama niya. "Kumain ka na ba?" "Opo." "At nag-aral?" "Konti." Napataas ang kilay ko. "Konti?"

Alexandra POV Nagulat ako pagkagising ko kinabukasan. Marahan akong bumangon mula sa kama at agad na napansin ang isang malaking bouquet ng mga bulaklak sa ibabaw ng desk sa kuwarto namin ni Rhenfield. Nanlaki ang mga mata ko. Dahan-dahan akong lumapit. Napakaganda ng mga bulaklak. Sariwa. At halatang pinag-isipan. Napansin ko ang maliit na card na nakasabit dito. Kinakabahan kong kinuha iyon. At agad kong nakilala ang sulat-kamay. Si Rhenan. "I want to start a new life with you and our son." "— Rhenan" Napakagat ako sa labi. Biglang nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang namuo sa aking mga mata. Hindi ko napigilang mapaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak ang card. Sa loob ng maraming taon... Pinangarap ko ito. Pinangarap kong mapatawad niya ako. Pinangarap kong magkaroon kami ng pagkakataong magsimula muli. At higit sa lahat... Pinangarap kong makita niya ako hindi bilang taong sumira sa buhay niya. Kundi bilang bahagi ng p

Rhenan POV Pagkauwi namin sa bahay, hindi pa rin maalis sa isip ko ang drawing ni Rhenfield. Nakapatong iyon ngayon sa ibabaw ng mesa sa study room ko. Ilang beses ko na itong tinitigan. Simple lang naman. Guhit ng isang bata. Pero para sa akin... Isa iyon sa pinakamahalagang bagay na natanggap ko sa buong buhay ko. "Daddy!" Napalingon ako nang bumukas ang pinto. Si Rhenfield. May hawak na dinosaur. "Busy ka po?" Napangiti ako. "Para sa'yo? Hindi." Agad siyang tumakbo papasok. At umakyat sa kandungan ko. Parang matagal na niya itong ginagawa. Na para bang hindi kami nawalan ng limang taon. "Daddy." "Hmm?" "Masaya ka po ba?" Napakunot-noo ako. "Bakit?" Kibit-balikat siya. "Curious lang." Napatawa ako. Mana talaga sa nanay niya. Mahilig magtanong. Tinignan ko ang drawing sa mesa. Pagkatapos ay ang anak ko. At saka ako tumango. "Oo." Ngumiti siya. "Ako rin po." At saka niya niyakap ang leeg ko. Mahigpit. Napapikit

Wedding Day Alexandra POV Dumating na rin ang araw na matagal naming pinaghandaang lahat. Ang araw ng kasal namin ni Rhenan. Maaga pa lang ay gising na ako. Habang nakatingin sa salamin, hindi ko maiwasang mapangiti. Suot ko na ang puting wedding gown. Simple lang ito ngunit napakaganda. Ito ang unang beses na magsusuot ako ng wedding gown. At hindi ko inaasahang mangyayari pa ito. "Mommy." Napalingon ako nang bumukas ang pinto. Si Rhenfield. Naka-mini tuxedo ito na kapareho ng style ng suot ni Rhenan. "Wow." Manghang-mangha niyang sabi. "Parang princess ka." Napangiti ako. "Talaga?" Tumango siya. "Opo." Lumapit siya at marahan akong niyakap. "Ang ganda mo, Mommy." Hindi ko napigilan ang mapaluha. Marahan kong hinaplos ang kanyang buhok. "Thank you, baby." Bigla namang pumasok si Daddy. Nanatili siyang nakatayo sa may pintuan habang nakatingin sa akin. Unti-unti kong nakita ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. "Anak..." M