All Chapters of Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Chapter 91 - Chapter 100

Aella's POV Matapos ang breakfast, nanatili si Zion sa sala para tapusin ang ilang email sa kaniyang tablet habang si Luna naman ay abala sa paglalaro ng kaniyang blocks sa carpet. Sinubukan kong ituon ang pansin ko sa paglilinis ng kusina, pero bawat sulyap ko sa dalawa ay lalong nagpapabigat sa nararamdaman ko. Ang mga napansin kong hawig sa ngiti nila kanina ay simula pa lang pala. Habang pinapanood ko sila, nagsimula kong mapansin ang mga shared habits na dati ay hindi ko binibigyan ng kahulugan. Unang-una, kung paano sila maupo. Si Zion ay nakasandal sa sofa, nakataas ang kanang binti sa ibabaw ng kabilang tuhod habang ang kaliwang kamay ay nakapatong sa gilid ng sandalan. Noong mapagod si Luna sa paglalaro, umakyat siya sa sofa at naupo sa tabi ni Zion. Sa eksaktong paraan din, isinandal ng anak ko ang kaniyang maliit na likod, itinaas ang kaniyang kanang paa, at ipinatong ang maliit niyang siko sa hawakan. They looked like a mirror image of each other. "Luna, pick up your

Aella's POV Nandito ako ngayon sa home office ni Zion sa mansiyon para hanapin ang mga nawawalang blueprints at structural layout papers na kailangan kong i-submit bago mag-end of the week. Sabi niya sa akin via text kanina, nasa ibabaw lang daw ng mahogany desk niya ang folder, kaya pinayagan niya akong pumasok muna rito habang nasa isang urgent board meeting pa siya sa main corporate office. Pinihit ko ang hawakan ng pinto at dahan-dahang pumasok. Ang bango ng kwarto, amoy mamahaling leather at espresso. Lumapit ako sa malaking lamesa at agad kong nakita ang makapal na brown folder na tinutukoy niya. Pero habang kinukuha ko 'yon, aksidente kong nabangga ang isang patong ng mga bond paper, dahilan para magkalat ang ilang dokumento sa sahig. "Hala, ang burara mo talaga, Aella," bulong ko sa sarili ko habang mabilis na lumuhod para pulutin ang mga papel. Habang inaayos ko ang mga

Aella's POV Nang makarating kami sa sasakyan, agad na inilapag ni Zion si Luna sa backseat habang mabilis niyang kinuha ang black first-aid kit mula sa trunk ng kaniyang kotse. Pumasok ako sa loob para tabihan ang anak ko na ngayon ay humihikbi na lang habang yakap ang kaniyang paboritong manika. "Zion, dahan-dahan lang, baka mahapdi 'yung antiseptic," paalala ko habang pinapatahimik si Luna. Pero nung lumingon ako sa kaniya para kunin ang bulak, doon ko napansin ang isang bagay na talagang nakakagulat. Zion was panicking more than anyone. His hands were literally shaking habang binubuksan ang bote ng alcohol. Kitang-kita ko ang pagtagas ng pawis sa gilid ng kaniyang panga kahit napakalamig ng aircon sa loob ng sasakyan. Ang kaniyang paghinga ay napakabigat, at ang kaniyang mga mata ay punong-puno ng matinding takot habang nakatitig sa gasgas sa tuhod ni Luna. "Zion? Are you okay?" tanong ko, medyo nabawasan ang sarili kong

Aella's POV Tahimik ang buong hospital room maliban sa mahinang ugong ng aircon at ang regular na tunog ng heart monitor na nakakabit kay Luna. Nakaupo pa rin si Zion sa tabi ng higaan ng anak ko, habang ako naman ay nakatayo sa may tapat ng bintana, nakatingin sa labas kung saan unt-unti nang nagdidilim ang kalangitan ng Taguig. For the first time in five years, ang sarili kong instincts ay nagsisimula nang magbabala sa akin nang napakatindi. Something is wrong. May mali sa buong sitwasyon na ito. Imposibleng ang isang simpleng landlord, isang corporate boss na nakilala ko lang dahil sa isang architectural project, ay magkakaroon ng ganito kalalim na epekto sa buhay namin. Ang bawat tulong niya, ang bawat pagtatanggol niya sa amin laban kay Jacob, at ang grabeng panic niya kanina sa palaruan ay hindi tugma sa takbo ng isang normal na kwento. O kaya naman, baka baligtad. Perhaps... something has been right all along. Baka ang lahat n

Aella's POV Kinaumagahan, maagang bumalik si Zion sa Unit B para ihatid ang mga paboritong prutas ni Luna. Maayos na ang pakiramdam ng anak ko, at ang gasgas sa kaniyang tuhod ay mukhang hindi na sumasakit dahil dumeretso agad siya sa sala para maglaro kasama ang kaniyang Boss Daddy. Nakahilig ako sa may pinto ng kusina, hawak ang isang mug ng mainit na kape habang pinapanood silang dalawa. Gusto kong bigyan ang sarili ko ng pagkakataon na huminga, na kalimutan muna ang mga mabibigat na tanong na gumugulo sa akin buong magdamag. "Boss Daddy, look o! I built a giant tower for your cars!" masayang sigaw ni Luna habang ipinapakita ang matataas na blocks na kaniyang binuo. Humalakhak si Zion nang napakalakas, 'yung tawang galing talaga sa puso na nagpapakita ng maliliit na wrinkles sa gilid ng kaniyang mga mata. "Wow, that's a very sturdy tower, baby. Dynamic na ang architectural skills mo, ah. You really take after your mo