All Chapters of The Billionaire's Forgotten Heir: Chapter 41 - Chapter 50

AZRIEL POV"Sir, pabalik na po sila sa sasakyan. Medyo nagmamadali ang kilos ni Jojo," narinig kong ulat ni Ramil sa kabilang linya habang nakatitig ako sa malaking glass wall ng opisina ko sa Makati."Anong nangyari?" Agad akong tumayo mula sa swivel chair ko. Ibinaba ko ang fountain pen na hawak ko para sa mga pipirmahang papeles ng board. Buong maghapon, kahit kausap ko ang legal team at ilang contacts ko sa Pasay police district para ayusin ang mga subpoena laban sa mga tauhan ng kapatid ko, hindi talaga mapakali ang isip ko. Paulit-ulit kong naiisip si Elira. Noong nakaraang araw pa, simula nung matanggap niya ang text sa kusina at nung tumawag si Gideon tungkol sa mga nakamotor sa Samar, alam kong pilit niya lang nilalabanan ang takot niya para hindi mapansin ni Zion. Sinubukan kong ibigay ang lahat—mga bagong gamit, card para sa meryenda, at matinding security sa High Street—para lang kahit ilang oras ay makaramdam siya ng kalayaan. Pero mukhang hindi pa rin kami ganoon katatag

ELIRA POVHindi ako dinalaw ng antok buong magdamag. Nakahiga lang ako sa tabi ni Zion habang nakikinig sa mahinang tunog ng aircon at sa paminsan-minsang paglakad ng mga guwardiya sa labas ng bintana. Bawat kaluskos, bawat ugong ng sasakyan sa malayo, pakiramdam ko andiyan na naman sila. 'Yung senyas ng lalaking nakamotor kagabi, 'yung pamilyar na pagsaludo na laging ginagawa ng mga tauhan ni Zander noon sa probinsya, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko. Alam kong mensahe 'yon para sa amin. Isang paalala na kahit anong taas ng pader ng Forbes Park, kaya nilang abutin ang paningin namin. Napatingin ako kay Zion na mahimbing na natutulog, yakap-yakap pa rin 'yung dinosaur na binili namin kahapon. Para sa kaniya, gagawin ko ang lahat. Pero habang tumatagal, mas nararamdaman ko ang bigat ng katotohanan na nadadamay na naman si Kuya Gideon at si Lola sa gulo na ako naman ang dahilan.Alas-singko pa lang ng madaling-araw, dahan-dahan na akong bumangon para hindi magising si Zion. Nagsuot a

ELIRA POV"Mommy, look! It fits me perfectly po!"Nakatayo si Zion sa ibabaw ng maliit na stool sa loob ng isang kilalang tailoring shop sa Makati, kung saan ipinagawa ni Azriel ang mga gagamiting uniporme para sa eskwelahan. Kulay khaki ang short niya at may white polo na may burdadong logo ng school sa kaliwang dibdib. Ang liit-liit pa rin ng anak ko kapag tinitingnan ko sa salamin, pero kapag naka-uniporme na siya, parang unti-unti nang nawawala 'yung pagiging sanggol niya."Sandali lang, love. Huwag kang malikot at baka matusok ka ng karayom ni Ate," saway ko habang nakaluhod sa tapat niya, inaayos ang kwelyo ng polo niya habang ang mananahi naman ay maingat na sinusukat ang haba ng kaniyang manggas."Saktong-sakto po ang haba, Ma'am. Nag-allowance na rin po ako ng dalawang pulgada sa laylayan para kahit tumangkad siya sa kalagitnaan ng school year, pwedeng-pwede pa ring i-adjust," paliwanag nung babaeng nananahi habang isinusulat ang mga numero sa kaniyang maliit na logbook."Sig

ELIRA POVPinalitan ko na ang damit ko ng maluwag na t-shirt at garterized shorts pagkapasok ko sa kwarto. Pagkatapos kong maghilamos, naupo muna ako sa gilid ng kama at pinanood ang tahimik na mukha ni Zion habang natutulog. Ligtas na ligtas ang hitsura niya sa ilalim ng makapal na kumot.Habang nakatitig ako sa kaniya, bigla kong naalala 'yung biyahe namin pauwi kanina mula sa mall. Sobrang napagod ako sa paglalakad at pag-aasikaso sa tailoring shop, kaya hindi ko na namalayang nakapikit na pala ako sa back seat. Pero bago ako tuluyang dinalaw ng antok, malinaw na malinaw pa rin sa isip ko kung paano hinawakan ni Azriel ang kamay ko. Sobrang init ng palad niya, at nung piniga niya 'yon nang bahagya para pakalmahin ako matapos naming pag-usapan si Lola, parang may kung anong mabigat na bato ang biglang naalis sa dibdib ko. Sa limang taon ko sa Samar, nasanay akong ako palagi ang sumasalo ng lahat ng takot. Ako ang magulang, ako ang tagapagtanggol. Pero kapag andiyan si Azriel, pakira

ELIRA POVHawak ko pa rin 'yung papel habang nakatayo kami sa gitna ng malawak na sala ni Azriel. Ramdam ko 'yung gaspang ng selyo ng korte sa dulo ng mga daliri ko. Warrant of Arrest. Naka-bold letters, seryosong-seryoso ang dating. Ilang taon ko ba 'tong hiniling? Ilang gabi sa Samar na umiiyak ako habang yakap si Zion, nagdarasal na sana may dumating na ganitong klase ng proteksyon mula sa batas para hindi na kami habambuhay na nagtatago? Ngayong andito na sa harap ko, imbis na matuwa ako nang todo, may biglang bago at kakaibang kaba na naman na sumundot sa dibdib ko. Hindi ko mapigilang mapaisip kung ano ang gagawin ni Zander kapag nalaman niyang may ganito na. Kilala ko siya kapag nasusukol—hindi siya 'yung tipong magpapakapkap lang sa mga pulis nang walang ginagawang gulo. Baka mas lalo lang siyang magwala, at ang unang-unang target ng galit niya, walang iba kundi kami ng anak ko."Elira? Okay ka lang?"Naramdaman ko ang marahang paghawak ni Azriel sa siko ko, dahilan para magba