Lahat ng Kabanata ng Taming the Ruthless CEO: Kabanata 11 - Kabanata 17

Pagkabalik ko sa silid, parang naririnig ko pa rin ang bawat tibok ng puso ko. Ang init ng pagdampi ng mga palad niya, ang boses niyang puno ng pagpipigil, at ang pangakong binitawan namin sa dilim—lahat ay nakaukit na sa isipan ko.Pero alam kong hindi pa tapos ang laro. Ang bawat sandali ng lambing ay kailangang itago. Ang bawat katotohanan ay kailangang balutin ng kasinungalingan.Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. May ipapagawa si Don Miguel sa amin—pupunta kami sa isang lumang pabrika na binili ng kumpanya. Dito daw gagawin ang bagong proyekto na siyang magpapatibay lalo ng kapangyarihan nila.Kasabay namin si Xavier. Tahimik siya sa buong biyahe. Seryoso ang mukha, nakatingin lang sa labas ng bintana. Pero sa bawat pagkakataong walang nakatingin, sumasagi ang tingin niya sa akin. Pagdating namin doon, nakita ko ang kalagayan ng lugar. Sira sira, madumi, at tila matagal nang walang tao. Pero may kakaibang pakiramdam ako. P

Mabilis kong inalalayan si Xavier papasok sa aming kwarto. Tuloy pa rin ang pagtulo ng dugo mula sa kanyang balikat at dumidikit ito sa damit niya. Nanginginig ang aking mga kamay, pero pinilit kong maging matatag. Wala kaming ibang maaasahan kundi ang aming sarili."Kaya mo pa ba?" tanong ko nang mahina.Tumingin siya sa akin. Kahit halatang masakit ang kanyang nararamdaman, pilit pa rin siyang ngumiti nang kaunti."Huwag kang mag-alala. Mababaw lang ang tama. Hindi aabot sa buto. Mabubuhay pa ako para ipaglaban ka," sagot niya.Kinuha ko agad ang mga gamot at malinis na tela mula sa kabinet. Dahan-dahan kong tinanggal ang kanyang damit. Nang makita ko ang sugat, napapikit ako saglit. Punit ang balat at tuloy ang pagdaloy ng dugo.Habang nililinis ko ito, naririnig ko ang mahina niyang pag-ungol. Kinagat niya ang kanyang labi para hindi sumigaw at baka marinig ng mga tao sa labas."Bakit mo iyon ginawa?" tanong ko habang pinipigilan ang aking mga luha. "Bakit mo hinarang ang sarili m

Nanatili kaming tahimik sa loob ng kwarto buong maghapon. Ang mga nakuhang ebidensya ay maingat naming itinago sa ilalim ng sahig, sa isang maliit na puwang na natuklasan namin noon pa. Walang ibang makakakita doon maliban sa amin.Ngunit may kakaibang pakiramdam na bumabalot sa akin. Parang may mga mata na nakatingin sa bawat galaw namin. Parang may taong nakikinig sa bawat salitang binibitawan namin."Kailangan nating mag-ingat lalo," sabi ni Xavier habang nakasandal sa ulunan ng kama. "Kung may kahit anong pagdududa na pumasok sa isip ni Kulas, agad niya itong iuulat kay Don Miguel."Tumingin ako sa pinto. Nasa labas pa rin ang bantay na nakatalaga sa amin. Hindi kami makalabas nang walang dahilan, at kahit ang mga katulong ay hindi pinapapasok nang madalas."Paano kung bumalik na siya nang mas maaga kaysa sa inaasahan?" tanong ko nang mahina. "Kapag nalaman niyang may kinuha tayo, wala na tayong takas."Umiling si Tiya Aurora na nakaupo sa tabi