All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 101 - Chapter 110

ทุกคนก็หันไปมองตามที่อันหนิงพูด ก็เห็นหยางอี้กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องและผู้หญิงอีกสองคน ลู่หลิงก็ไม่ได้แปลกใจที่น้องชายมา แต่แปลกใจที่น้องชายพาผู้หญิงไทยคนนั้นมาด้วยต่างหาก แถมยังพาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาด้วยอีก นี่น้องชายของเธอจะทำให้เธอโมโหไปถึงไหนนะ “ลู่หลิง...ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย ดูเหมือนว่าฉันจะเห็นหยางอี้กำลังเดินมาน่ะ” อันหนิงหันไปพูดกับเพื่อนสาวแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะหยางอี้ตายไปแล้วแล้วเขาจะมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง“เธอไม่ได้ตาฝาดไปหรอก นั่นหยางอี้จริงๆ น้องชายของฉันยังไม่ตาย..” ลู่หลิงบอกเพื่อนสาวไปตามตรง เพราะรู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นแอบชอบน้องชายของเธออยู่“ฉันดีใจจริงๆที่เขายังไม่ตาย...ทำไมเธอไม่บอกฉันเลยหึ รู้ไหมว่าฉันเสียใจแค่ไหนน่ะ..” อันหนิงก็พูดออกมาด้วยความดีใจ พร้อมกับน้ำตาคลอเบ้าอย่างตื้นตันใจ เพราะเธอคิดว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกแล้ว แต่ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่ เธอก็รู้สึกดีใจจนพูดไม่ออกเลย“ฉันขอโทษ ฉันทำไปก็เพราะความปลอดภัยของหยางอี้น่ะ ยิ่งคนรู้เยอะก็ยิ่งอันตรายสำหรับน้องชายฉัน ฉันเลยไม่ได้บอกใครเรื่องนี้...” ลู่หลิงบอกเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม“อืม...ฉัน

ด้านเจ๋อหรานก็เก็บความไม่พอใจเอาไว้ที่หยางอี้ยังไม่ตาย เขาก็กัดฟันแล้วยิ้มมุมปากให้หยางอี้ก่อนจะพูดทักทายออกไปแบบปกติ เพราะหยางอี้มันยังไม่รู้ว่าเขาคือคนที่ส่งคนไปฆ่ามัน“หยางอี้..ฉันดีใจนะที่แกยังไม่ตาย...” เจ๋อหรานพูดกับหยางอี้ไป แต่มือของเขาก็ยังจับมือของหญิงสาวคนนี้ไม่ปล่อย “ไอ้พวกที่มันจัดการฉันมันกระจอกไปหน่อยน่ะ ฉันก็เลยรอดมาได้ แล้วนี่แกมายุ่งอะไรกับแฟนของลูกน้องฉันวะ..ปล่อยมือเธอซะ...” หยางอี้พูดตอบไปก็บอกให้เจ๋อหรานปล่อยมือจากลินดาด้วยสีหน้าดุดัน “อ่อ สาวสวยคนนี้เป็นแฟนของลูกน้องแกเหรอวะ...ลูกน้องของแกตาถึงนะเนี่ยได้แฟนสวยหุ่นเซี๊ยะน่าฟัดซะขนาดนี้น่ะ แฟนของลูกน้องคนไหนวะ บอกมันหน่อยสิว่าฉันสนใจแฟนมันน่ะ...” เจ๋อหรานได้ยินแบบนั้นก็กัดฟันแน่น ก่อนจะตอบหยางอี้ไปแบบกวนๆ หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็กำหมัดแน่นแล้วก็กัดฟันอย่างพยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้ เพราะยังไม่ทันไรมันก็หมายตาผู้หญิงของเขาแล้ว ไอ้นี่มันจมูกไวเกินไปแล้ว“ซูหาน...แกมัวยืนนิ่งอะไรอยู่วะ พาแฟนแกออกมาสิวะ...” หยางอี้พูดไปแล้วมองเจ๋อหรานด้วยสายตาดุดัน“ครับนาย...คุณเจ๋อหรานครับ ปล่อยมือจากแฟนของผมด้วยครับ” ซูหานก็รีบตอบ

พอพี่สาวหยางอี้เดินออกไปฝ้ายก็มองแบบหมั่นไส้เลย เพราะไม่คิดว่าจะปากร้ายถึงขนาดนี้ “เฮ้อ...พี่สาวคุณหยางอี้นี่ปากร้ายน่าดูเลยนะคะพี่ลินดา...พี่ดีๆกับเราก็ได้ ทำไมต้องพูดจาดูถูกกันด้วย” ฝ้ายพูดไปเมื่อทุกคนออกไปแล้วเหลือแค่เธอและซูหานที่อยู่กับลินดา“เขาก็รักก็ห่วงน้องชายของเขา...อีกอย่างพี่ก็ไม่เหมาะสมกับน้องชายของเขาจริงๆนั่นแหละ เฮ้อ...เรากลับกันเลยไหมคะคุณซูหาน ฉันไม่อยากอยู่ในงานต่อแล้วค่ะ” ลินดาตอบไปก็หันไปถามซูหานทันที “ผมต้องขออนุญาตจากนายก่อนครับ...คุณลินดารอสักครู่นะครับ ผมจะส่งข้อความไปถามนายก่อน” ซูหานตอบไปแล้วทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา“งั้นไม่ต้องก็ได้ค่ะ..เขากำลังเข้าไปในงาน ฉันไม่อยากรบกวนเวลาของเขา เราไปหาคุณชยุทกันเถอะค่ะ...ฉันไม่อยากจะยืนตรงนี้ให้เป็นเป้าสายตาใครอีก” ลินดาบอกไป“ครับ งั้นตามผมมาเลยครับ ” ซูหานก็ผายมือเชิญเธอไปกับเขา“ทำตัวให้เหมือนแฟนของฉันหน่อยสิคะ...ถ้าไม่เนียนเดี๋ยวคุณเจ๋อหรานเขาไม่เชื่อนะคะ มาค่ะ ฉันควงแขนคุณเข้าไป” ลินดาพูดไปก็เข้าไปตวงแขนของซูหาน“จะดีเหรอครับ เดี๋ยวนายจะไม่พอใจนะครับคุณลินดา” ซูหานพูดไปแบบกลัวๆ“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ ในเมื่อเขาให้

ไม่นานนักลู่หลิงและซ่งเฉินก็ขึ้นไปบนเวทีแล้วกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน พร้อมกับโชว์ภาพพรีเวดดริ้งที่ทั้งสองถ่ายด้วยกันมาให้แขกในงานดูความรักที่สุดแสนโรแมนติกโดยมีทีมงานคุณภาพช่วยจัดทำให้ออกมาราวกับคู่รักที่รักกันมานานเสี่ยวหรานที่นั่งโต๊ะอยู่กับรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยตอนสมัยเรียนก็นั่งมองภาพสวีทหวานของทั้งสองแบบเจ็บใจ เพราะมันเป็นภาพที่บาดตาบาดใจจนเธอไม่อยากจะมองเลยจริงๆ แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ “เห็นแบบนี้แล้วซ่งเฉินมันก็สวีทหวานกับคุณหนูลู่หลิงเขาเหมือนกันนะเนี่ย” เหอหว่านเพื่อนของซ่งเฉินพูดออกไป“มันแอบชอบของมันมาตั้งนาน มันก็ต้องสวีทสิวะ..” โจวซินเพื่อนอีกคนพูดเสริมไป เพราะรู้ว่าซ่งเฉินชอบลู่หลิงมาก่อนแล้ว“อะฮึ่ม...พูดอะไรเกรงใจเสี่ยวหรานกันหน่อยสิ ภาพที่พวกเราเห็นสองคนนี้ก็ทำขึ้นมาเพื่องานแต่งนี่เท่านั้นแหละ เอาจริงๆก็ไม่ได้สวีทกันอย่างที่เห็นหรอก ที่จริงเสี่ยวหรานต่างหากที่ควรจะเป็นคนที่แต่งงานกับซ่งเฉินน่ะ” เหยาผิงเพื่อนอีกคนพูดไปแบบอดไม่ได้ เพราะเขาเห็นใจเสี่ยวหรานมากกว่า“รุ่นพี่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ...เดี๋ยวคนอื่นมาได้ยินก็เข้าใจผิดหมดสิคะ นี่มันงานแต่งงานของพี่ซ่งเฉินนะคะ” เส

หยางอี้ก็มองไปทางลินดาแล้วเธอก็มองมาทางเขาพอดี แต่เธอก็เลือกที่จะเมินเขาทำให้เขารู้เลยว่าเธองอนเขาแล้วแน่ๆ ดังนั้นเขาต้องห่างจากอันหนิงแล้วล่ะ ขืนนั่งด้วยต่อไปคืนนี้เขาไม่ได้นอนกอดเมียเขาแน่ “พี่อันหนิง พี่ช่วยตามไปดูพี่ลู่หลิงแทนผมหน่อยได้ไหม อย่าให้เขาเมาจนเกินไป ตอนนี้ผมยังปลีกตัวไปจากตรงนี้ไม่ได้” หยางอี้หันไปพูดกับอันหนิง เพื่อให้เธอออกห่างจากเขา“แต่ฉันอยากจะนั่งกับนายตรงนี้มากกว่า...ลู่หลิงอยู่กับซ่งเฉินแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก..เพื่อนนายดูแลลู่หลิงดีจะตายไป” อันหนิงบอกไปแบบไม่อยากจะไป“ผมรู้..แต่ที่ผมบอกให้พี่ไปเพราะผมต้องการจะคุยธุระส่วนตัวกัน...ผมหวังว่าพี่จะเข้าใจนะ” หยางอี้จำเป็นต้องหาข้ออ้างมาไล่เธอไป“อ่อ ฉันไม่สมควรจะอยู่ตรงนี้ต่อแล้วสินะ...อืม...ฉันเข้าใจแล้วล่ะ...” อันหนิงได้ยินแบบนั้นก็สะอึกไป ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจแล้วถอนหายใจออกมา“งั้นฉันไปก่อนก็ได้ นายจะได้คุยธุระของนาย...” อันหนิงบอกไปก็ลุกขึ้น ทำให้ทุกคนหันมามองเธอ“อ่าวหนูอันหนิงจะไปไหนเหรอ...” ไห่หมิงเอ่ยถามแบบสงสัย “หนูจะไปหาลู่หลิงน่ะค่ะ ขอตัวก่อนนะคะคุณลุง...” อันหนิงก็ตอบไปแบบมีมารยาท “อ่อ โอเคๆ งั้น