Lahat ng Kabanata ng มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Kabanata 121 - Kabanata 130

ด้านฝ้ายก็เดินออกจากลิฟต์มาแล้วเจอชยุทยืนอยู่กับผู้หญิงหน้าตาสวย แล้วทั้งสองก็พูดภาษาอังกฤษใส่กันและเธอก็ฟังเข้าใจ ตอนที่ผู้หญิงคนนี้พูดพอดี ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะยังมีผู้หญิงหน้าด้านแบบนี้อยู่อีก“อ่อ คุณไม่แคร์ แต่ว่าผมแคร์ครับ...ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้สนใจหรือว่าชอบคุณเลยครับ” ชยุทบอกไปตรงๆ เพราะไม่อยากให้เธอมาเกาะติดเขา“ใจร้ายจังเลยนะคะ พูดตัดเยื่อใยกันแบบนี้น่ะ เมื่อกี้คุณไม่เห็นพูดแบบนี้เลยค่ะ” ลาน่าพูดไป“ก็เพราะก่อนหน้านี้คุณไม่ได้พูดจาแบบนี้กับผมนิครับ...อ่อ แฟนผมมาพอดีเลยครับ...ที่รัก....คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ ทำไมไม่บอกกันเลยหึ” ชยุทบอกเธอไป ก่อนจะหันไปเห็นฝ้ายยืนมองอยู่ เขาก็ดันมือเธอออกแล้วรีบเดินไปหาฝ้ายทันทีลาน่าก็มองตามเขาไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อเขาบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของเขา เธอก็มองแบบจดจ้องอย่างเสียดายเลย เพราะผู้ชายที่เธอหมายปองดันมีเจ้าของซะแล้ว “อ่อ ฉันเห็นคุณกำลังคุยอยู่น่ะค่ะ ก็เลยไม่อยากขัด...ปล่อยให้อยู่กับคุณตรินแค่สองคนไม่ได้เลยนะคะ เสน่ห์แรงจริงๆ” ฝ้ายเห็นสายตาของชยุทส่งมาก็รับมุกของเขาแล้วพูดไปเหมือนเป็นคนรักของเขา“หึๆ...ผมบอกแล้วให้คุณนั่งดื่มด้ว

“อื้อ....โอ๊ย.....ซี๊ด....คุณชยุท.....โอ๊ย....คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ออกไปนะ....โอ๊ย...เอามันออกไปจากตัวฉันนะ...ฉันเจ็บ...” ฝ้ายก็นิ่วหน้าเจ็บแล้วลืมตาตื่นมาดู ก่อนจะเห็นชยุทแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า และที่หน้าตกใจกว่านั้นคือเขากำลังสอดใส่ท่อนเอ็นของเขาเข้ามาในตัวเธอ และมันก็เจ็บมากเลยด้วย“อื้อ...ผมขอโทษ....ผมไม่คิดว่ามันจะฟิตขนาดนี้...อ่า....เลือด!....นี่....นี่คุณยังซิงอยู่เหรอ...” ชยุทพูดบอกเธอไปก็ถอนท่อนเอ็นออกมา ก่อนจะเห็นคราบเลือดติดตรงท่อนเอ็นของเขาก็ตกใจ“ก็เออน่ะสิ...แต่ตอนนี้มันไม่เหลือความบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว คุณมันเลวที่สุด...ฉันเกลียดคุณ...” ฝ้ายก็ตะคอกเสียงตอบเขาไปแล้วก็เอามือตีเขา“หยุดนะคุณฝ้าย...ผมไม่รู้ว่าคุณยังซิงอยู่...ผมถึงได้ทำแบบนี้...ผมขอโทษ....” ชยุทจับมือเธอไว้แล้วพูดบอกเธอแบบจริงจัง“ขอโทษแล้วมันทำให้ความบริสุทธิ์ของฉันกลับมาไหมคะ...ฉันไม่คิดเลยว่าคนที่ดูสุภาพแบบคุณ สุดท้ายแล้วก็ไม่ต่างจากคนเลวๆคนหนึ่ง” ฝ้ายถามกลับไปแล้วต่อว่าเขา“ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่าขอโทษ...ผมอาจจะทำให้ความบริสุทธิ์ของคุณกลับมาไม่ได้ แต่ว่าผมก็ทำให้คุณมีผัวแล้วนะ...” ชยุทตอบเธอแล้วก็ยิ้มใส่แ

“อื้อ....อือ....หยุดเถอะ...อย่าทำแบบนี้” ลู่หลิงก็เงยหน้ารับจูบของซ่งเฉินไป เธอก็ถูกเขาดูดริมฝีปากแบบเร่าร้อน ก่อนจะถอนจูบไป“แต่ผมว่าพี่ก็ดูจะชอบจูบของผมนะ...จุ๊บ....อื้ม....จุ๊บ....” ซ่งเฉินยิ้มมุมปากแล้วตอบเธอ ก่อนจะดึงเธอมาจูบอีกครั้ง แล้วเขาก็จูบเธอแบบรุกหนักกว่าเดิม พร้อมกับเอามือข้างหนึ่งเลื่อนไปจับที่เอวของเธอแล้วลูบขึ้นมาถึงหน้าอกใหญ่ เขาก็บีบขย้ำมันทันทีลู่หลิงที่ไม่เคยถูกรุกรานแบบนี้มาก่อนก็รู้สึกวาบหวามไปกับความรู้สึกที่แปลกใหม่ ยิ่งถูกเขาจูบและบีบหน้าอกด้วยแบบนี้ เธอก็รู้สึกถึงความเสียวซ่านในร่างกายที่มันปะทุขึ้นมา แต่เธอก็เอามือของตัวเองไปจับมือของซ่งเฉินไว้แบบห้ามปรามเขา“ยังจะห้ามผมอีกเหรอ...” ซ่งเฉินถามเธอ เมื่อเธอดันเขาออก“อ่อ...คือว่าฉัน...ฉันยังไม่เคย...ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหม...” ลู่หลิงบอกซ่งเฉินไปแล้วก็หลบสายตาแบบอายๆ เพราะเธอก็อายุไม่ใช่น้อยๆแล้วด้วย แต่ยังไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้เลย“เราสองคนแต่งงานกันแล้วนะ...ยังไงเราก็ต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยกัน ไม่ว่าจะตอนนี้หรือว่าตอนไหน พี่ก็ต้องมีอะไรกับผม ดังนั้นก็ลองเอากันตั้งแต่คืนแรกนี่แหละ...ไม่ต้องกลัว ผมจะอ่อนโยน จุ๊บ.

“ห้ะ นายยังจะเอาอีกเหรอ แต่ฉันไม่ไหวแล้วนะ...โอ๊ย....ซ่งเฉิน...อื้อ...นายจะใส่เข้ามานายช่วยบอกกันก่อนได้ไหม...โอ๊ย...ให้ฉันตั้งตัวหน่อย...อื้อ...” ลู่หลิงถูกสอดใส่จากด้านหลังก็ร้องครางออกมา ก่อนจะต่อว่าเขาไป“อ่า...ครับ...คราวหน้าก่อนที่ผมจะเสียบดุ้นของผมเข้าไปในตัวพี่ ผมจะบอกพี่ก่อนครับ...อืม...ท่านี้แน่นมากเลย...” ซ่งเฉินก็ตอบไปด้วยสีหน้าฟินๆ เพราะร่องสาวเธอฟิตแน่นเหลือเกิน“อื้อ...ซี๊ด...จะท่าไหนมันก็แน่น ก็ดุ้นของนายมันใหญ่ซะขนาดนี้...โอ๊ย....นายกระแทกสักทีสิ...เอาแต่ลีลาอยู่นั่นแหละ...จากที่เสียวๆฉันจะแสบร่องแล้วนะ...” ลู่หลิงบอกไปแล้วก็แอ่นก้นให้เขา แล้วมันก็ทำให้ท่อนเอ็นใหญ่เข้ามาลึกกว่าเดิม จนเธอร้องซู๊ดเลยทีเดียว“โอว์...ซี๊ด....อ่า....งั้นเรามาต่อกันเถอะ...ผมอยากจะแตกในร่องฟิตๆของพี่จะแย่แล้ว...อ่า...ตับ ตับ ตับ ตับ...” ซ่งเฉินบอกไปก็เอามือจับเอวของเธอแล้วเขาก็ตอกกระแทกอย่างเมามันส์“อ้ะ อ้ะ อ้ะ...ซ่งเฉิน....อือ....ซ่ง....เฉิน....อ้ะ อ้ะ อ้ะ...” ลู่หลิงก็ครางด้วยความเสียว “ผมอยากจะแตกแล้วเห็นหน้าสวยๆของพี่....เอาท่านี้ดีกว่า...พรึบ..อ่า....” ซ่งเฉินตอกกระแทกไปก่อนจะเปลี่ยนใ

ณ คฤหาสน์ตะกูลหนาน “พ่ออุตส่าห์วางแผนและทำทุกอย่างประเคนให้แล้วลูกแล้วนะจี้ซิน ทำไมลูกถึงทำไม่สำเร็จ” จูหลงพูดต่อว่าลูกสาวอย่างไม่พอใจ“หนูขอโทษค่ะพ่อ หนูพยายามแล้วค่ะ แต่พี่หยางอี้เขายืนยันจะกลับไปพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่อ หนูก็ไม่รู้จะทำยังไงเมื่อพี่หยางอี้เขาพูดขนาดนั้นแล้ว” จี้ซินก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยเสียงอ่อน“เฮ้อ...ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ จริตมารยาไม่มีหรือไง ทำไมไม่เอาออกมาใช่ห้ะ...ส่วนแกก็อีกคนนะเจ๋อหราน ฉันให้แกไปช่วยน้อง ทำไมถึงยังปล่อยให้พลาดอีก” จูหลงพูดไปก็หันไปว่าลูกชายอีกคน“ผมก็ช่วยเต็มที่แล้วครับพ่อ ใครจะคิดว่าไอ้หยางอี้มันจะมาทิ้งจี้ซินไปดื้อๆแบบนั้นล่ะครับ...แต่พ่อไม่ต้องห่วงนะครับ วันนี้ไม่สำเร็จเร็จวันหน้าก็ต้องสำเร็จครับ” เจ๋อหรานบอกพ่อของเขาแบบให้กำลังใจ“แกจะเอาอะไรมาสำเร็จห้ะ ถ้าหยางอี้มันกลับไปรักษตัวต่อที่โรงพยาบาลจริงๆ มันก็คงจะรู้แล้วว่ามันโดนวางยาน่ะ จากที่มันระวังตังอยู่แล้ว มันก็จะยิ่งระวังตัวเข้าไปใหญ่...ต่อไปมันคงไม่กล้าจะดื่มหรือกินอะไรง่ายๆแล้ว...เราคงต้องวิธีอื่น” จูหลงพูดไปแบบพิจารณาตามสถานการณ์“พ่อพูดแบบนี้แสดงว่าพ่อไม่ฆ่าพี่หยางอี้แล้วใช่ไหมคะ”