All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 141 - Chapter 150

ด้านหยางอี้ก็นั่งอยู่บนเตียงแบบสบายใจโดยมีลินดานั้นคอยป้อนผลไม้ให้เขากิน“ที่จริงมือคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยนะคะ กินเองก็ได้มั้ง..” ลินดามองท่าทางการกินของเขาที่ดูมีความสุขมากก็ถามเขาไป“ก็ผมอยากอ้อนคุณนิ อีกอย่างผลไม้ที่คุณป้อมมันมักจะหวานเป็นพิเศษเลย...” หยางอี้พูดหยอดเธอ“หยุดพูดจากน้ำเน่าเลยนะคะ..ฉันฟังแล้วก็ยิ่งขนลุก..กินเข้าไปเลยค่ะ...” ลินดาได้ยินก็เขินอาย จึงเอาผลไม้ยัดใหส่ปากเขาแล้วพูดไป“งับ...อืม....เขินล่ะสิ.หึๆ..” หยางอี้ถามเธอแล้วทำหน้าอ้อนไป“ไม่ได้เขินค่ะ กินเข้าไปอีกเลยคุณน่ะ” ลินดาก็ยัดส้มใส่ปากเขาไปอีก จนหยางอี้ได้แต่พยายามเคี้ยวเต็มปากเต็มคำ ลู่หลิงเปิดประตูเข้ามาเห็นลินดาป้อนอะไรบางอย่างให้น้องชายของเธอพอดี เธอก็มองแบบจดจ้องแถมยังได้ยินสิ่งที่น้องชายเธอพูด เธอก็มองแบบอึ้งๆเลยทีเดียว เพราะเธอไม่เคยเห็นน้องชายพูดแบบนี้มาก่อนเลย “สมกับเป็นเพื่อนฉันจริงๆ หวานเลี่ยนได้ใจมากเลยโว้ย...” ซ่งเฉินพูดแซวหยางอปด้วยรอยยิ้ม“ซ่งเฉิน พี่...ทำไมเข้ามาไม่เคาะประตูก่อน ซูหาน แกทำไมไม่รายงานฉันวะ” หยางอี้หันไปมองก็รู้สึกอายมาก ก็ทำเสียงดุใส่ซูหานทันที“ผมจะกล้ากับคุณหนูใหญ่ได้ยังไงล

ด้านซ่งเฉินก็พาลู่หลิงขึ้นไปที่ห้องของพวกเขา ซึ่งซ่งเฉินก็ได้ทำห้องนอนของพวกเขาออกมาตามสไตล์ที่ลู่หลิงชอบ แถมยังทำห้องแต่งตัวให้เธออีก ทำให้ลู่หลิงพอใจมากที่เธอมีพื้นที่ส่วนตัวมากเพียงพอ เหมือนกับว่าเธออยู่บ้านของตัวเอง“เป็นไงบ้างครับพี่ ถูกใจห้องของเราไหมครับ” ซ่งเฉินเอ่ยถามเธอขณะที่พาเธอมาดูห้องแต่งตัวของเธอ“อืม...นายทำการบ้านมาดีนิ...นี่มันเป็นสไตล์ที่ฉันชอบเลย ” ลู่หลิงบอกไปแบบพอใจ“ก็ห้องของพี่นิครับ มันก็ต้องเป็นสไตล์ที่พี่ชอบสิ...ผมใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ ผมควรจะได้รางวัลจากพี่แล้วนะ...” ซ่งเฉินตอบเธอแล้วเดินเข้าไปหาเธอใกล้“รางวัลอะไรอีกล่ะ ฉันไม่มีให้นายหรอกนะ ถอยไปเลย นายจะเข้ามาใกล้ฉันทำไหมเนี่ย” ลู่หลิงเห็นซ่งเฉินเข้ามาใกล้ก็ถอยตัวไปแล้วเอามือดันหน้าอกเขาออกห่าง“ใครบอกว่าพี่ไม่มี...พี่มีรางวัลให้ผมอยู่แล้ว แต่อยู่ที่พี่จะให้ผมหรือเปล่า....ผมว่าพี่รู้นะว่าผมต้องการรางวัลอะไรน่ะ” ซ่งฉันเข้าไปใกล้เธออีก จนเธอชนกับเคาน์เตอร์ใส่เครื่องประดับ เขาก็เอามือไปจับที่เคาน์เตอร์แล้วครอบตัวเธอเอาไว้"ฉันไม่รู้...นายถอยไปนะซ่งเฉิน...อย่าทำอะไรบ้าๆนะ” ลู่หลิงมองสบตากับเขาแล้วพูดไป ทั้งท

“จ๊วบ....อ่า....อีกรอบเหรอ...นายไปตายอดตายยากมาจากไหนเนี่ย” ลู่หลิงกลืนน้ำรักเข้าไปแล้วก็ทำหน้าตกใจ ก่อนจะว่าเขาแบบอดไม่ได้“เอาน่า...ฝึกอมบ่อยๆ อีกหน่อยจะได้คล่องๆ...ไปต่อกันที่เตียงดีกว่า พี่จะได้ไม่เจ็บเข่าด้วย....ป่ะ....ผมอุ้มเอง....พรึบ...” ซ่งเฉินบอกไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วเขาก็ดึงตัวลู่หลิงขึ้นมา จากนั้นก็อุ้มเธอออกไปที่เตียงใหญ่ด้านนอก แล้วลู่หลิงก็จำต้องปรนเปรอความเสียวให้เขาด้วยปากและเรือนร่างภายนอกของเธอ ทำให้เธอนั้นเหมือนกลายเป็นทาสเซ็กส์ของเขาไปซะแล้ว และเธอก็รู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกเหมือนกับว่านี่คืออีกด้านหนึ่งของเธอ ที่เธอนั้นต้องการที่จะปลดปล่อยออกมากับเขา....สองวันต่อมา...ช่วงบ่ายหยางอี้ก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วเขาก็พาลินดาและฝ้ายไปอยู่ที่บ้านของเขา เพราะที่นั่นจะปลอดภัยมากกว่าอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าท์ เพราะมีคนคอยเฝ้าดูแลอย่างแน่หนา พอรถแล่นเข้ามาในคฤหาสน์หรู เหล่าพ่อบ้านแม่บ้านก็มายืนต้อนรับนายน้อยกลับบ้าน “ยินดีต้อนรับนายน้อยกลับบ้านค่ะ/ครับ...” เสียงของพ่อบ้านแม่บ้านพูดอย่างเสียงดังเมื่อประตูรถเปิดออกพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างทำความเคารพ “อืม...เงยหน้าขึ้นมาได้...” หยา

ฝ้ายได้ยินแล้วก็สะกิดลินดาทันที ลินดาที่ได้ยินและฝ้ายสะกิกก็หันไปสบตาแบบเข้าใจ เพราะดูท่าแม่บ้านสาวคนนี้จะไม่ใช่แค่แม่บ้านธรรมดาๆซะแล้ว“ดีจังเลยนะคะที่แม่บ้านจงรักภักดีดูแลแขกให้เจ้านายแบบนี้...ฉันล่ะปลืมใจแทนคุณหยางอี้จริงๆค่ะ...ฉันคงต้องชมคุณให้คุณหยางอี้ฟังแล้วล่ะค่ะ เผื่อเขาจะให้รางวัลคุณ” ลินดาตอบไปด้วยรอยยิ้มนิ่งๆ เพราะเธอไม่อยากจะแสดงหึงหวงออกไปเหยาเหยาได้ยินแบบนั้นก็คิดว่าสองสาวดูไม่ได้มีท่าทีอะไรกับหยางอี้ ขนาเธอลองหยั่งเชิงดูปฏิกิริยา สองสาวก็ดูจะนิ่งมากๆ แทบจะไม่มีหึงหวงออกมาเลย บางทีนายน้อยอาจจะพาสองคนนี้มาเพราะช่วยชีวิตเขาแบบที่พูดจริงๆก็ได้“ขอบคุณค่ะ...ฉันทำไปโดยไม่หวังอะไรหรอกค่ะ ขอแค่นายน้อยพอใจก็เท่านั้น...ติ้ง...เชิญตามฉันมาค่ะ...ทางนั้นคือปีกซ้ายจะเป็นโซนที่พักของคุณหนูใหญ่ ห้ามพวกคุณไปเพ่นพล่านที่นั่นเด็ดขาด...ส่วนทางนี้คือปีกขวา เป็นโซนพักของนายน้อย และนี่คือห้องพักของพวกคุณสองคน...” เหยาเหยาพาสองสาวเดินออกจากลิฟต์ก็อธิบายไปแล้วสั่งไม่ให้สองสาวยุ่งกับของของนายน้อย“เข้าใจแล้วค่ะ...ขอบคุณที่ส่งพวกฉันนะคะ เดี๋ยวที่เหลือพวกฉันจัดการเองค่ะ” ลินดาตอบไป เพราะไม่อยากจ

“ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะคะที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรน่ะ ผัวใครใครก็หวงค่ะ” ลินดาตอบเขาแล้วยื่นหน้าไปพูดกระซิบประโยคสุดท้ายเบาๆให้เขาได้ยิน ก่อนจะถอยออกมาแล้วยิ้มแบบกรุ่มกริ่ม“หึๆ....ผมชอบคุณตอนที่คุณหึงหวงผมแบบนี้จัง โคตรน่ารักเลย...” หยางอี้ก็มองเธอด้วยรอยยิ้มหลงใหลในความน่ารักของเธอเข้าไปใหญ่“เพี๊ยะ...ยังจะมาว่าน่ารักอีกเหรอคะ คุณควรจะจัดการเรื่องแม่บ้านคนนี้หน่อยนะคะ ฉันไม่ชอบให้เขามาใกล้ชิดคุณ” ลินดาได้ยินคำตอบของเขาแล้วเธอก็ตีแขนเขาเบาๆ ก่อนจะพูดบอกความต้องการของเธอไป“โอเคๆ คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เมื่อกี้ก่อนที่จะขึ้นมาผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเขาจะไม่ได้มาดูแลผมอีก ผมให้คนอื่นมาดูแลแทนแล้วล่ะ...คุณสบายใจได้เลย ผมไม่ทำให้คุณคิดมากเรื่องนี้หรอก” หยางอี้บอกเธอด้วยรอยยิ้มอ้อนๆ“แล้วทำไมไม่รีบบอกตั้งแต่แรกล่ะคะ คุณทำให้ฉันกลายเป็นชะนีขี้หึงอยู่ได้” ลินดาพูดไป เพราะถ้ารู้ว่าเขาจัดการแล้วเธอก็ไม่คิดมากหรอก“หึๆ...ผมชอบ ผมว่าน่ารักดี...อีกอย่างผมก็อยากจะรู้ว่าคุณคิดยังไง...ผมจะได้จัดการกับความรู้สึกของคุณถูก เพราะผมอยากให้เราคบกันแบบมีความสุข ไม่ใช่คนที่ระแวงกันตลอดเวลา” หยางอี้