All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 181 - Chapter 190

ซ่งเฉินก็มองลู่หลิงตื่นเต้นเพราะปกติเขาจะเป็นคนรบเร้าเธอ แต่วันนี้กลับเป็นเธอที่รุกเขา นี่เธอไปกินยาอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย ซ่งเฉินคิดในใจก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอแล้วเลียริมฝากปากที่แห้งผากของเขา“วันนี้พี่มาแปลกๆ ปกติพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้นิ...มีอะไรหรือเปล่า” ซ่งเฉินเอ่ยถามเธออย่างอดไม่ได้“เปล่า...ฉันก็แค่อยากจะทำหน้าที่ภรรยาของนายก็เท่านั้นเอง ทำไมล่ะ นายไม่ชอบที่ฉันรุกนายแบบนี้เหรอ” ลู่หลิงเอ่ยถามแล้วก็หยุดตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม“ชะ...ชอบสิครับ แต่ผมไม่ชินเลยจริงๆ พี่ไม่ได้จะแกล้งอะไรผมใช่ไหม...ผมบอกก่อนนะว่าพี่ยั่วผมแล้วพี่ต้องทำให้จบนะ ไม่อย่างนั้นผมจะลงโทษพี่ให้สาสมเลย” ซ่งเฉินพูดบอกเธอไป“หึ...ฉันยั่วนายแบบนี้แล้ว นายคิดว่านายจะได้ลงโทษฉันงั้นเหรอ....วันนี้ฉันจะเป็นฝ่ายรุกนายเอง” ลู่หลิงบอกไปก็เอามือเอื้อมไปแตะที่แขนของเขาแล้วค่อยๆลูบไล้ขึ้นมาช้าๆ“อืม....ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่จะรุกผมยังไง....” ซ่งเฉินก็มองเธอแบบตื่นเต้น เพราะคำพูดและสีหน้ารวมถึงสายตาของเธอที่มองเขา มันทำให้เขารู้สึกพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที“เริ่มจากนี่เป็นไง....พรึบ....” ลู่หลิงก็เอามือปลดชุดคลุมสีดำของเธอแล้วก็ถอดชุด

เช้าวันใหม่ ลู่หลิงก็ตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปทำงาน เธอก็ยืนหน้ากระจกมองดูความเรียบร้อยของตัวเอง ส่วนซ่งเฉินที่พึ่งตื่นก็เดินเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง “ทำไมไม่ปลุกผมล่ะ....อื้ม...” ซ่งเฉินเอาหน้าสูดดมกลิ่นหอมๆจากตัวเธอแล้วถามด้วยเสียงอ่อน “เมื่อคืนนายใช้แรงไปเยอะ ฉันเลยอยากให้นายนอนพักอีกสักหน่อย เสร็จตรงนี้แล้วฉันก็ว่าจะไปเรียกนายตื่นแล้วล่ะ แต่นายกลับตื่นขึ้นมาซะก่อน” ลู่หลิงก็ไม่ได้ขัดขืนที่ถูกกอด เธอก็ตอบเขาแล้วมองเขาในกระจก “หึ...นี่พี่เริ่มใส่ใจผมแล้วเหรอ...” ซ่งเฉินได้ยินก็ยิ้มกริ่มเลยทีเดียว เมื่อเธอพูดแบบนี้ “ก็นายเป็นสามีของฉัน ถ้าไม่ใส่ใจนายแล้วจะให้ฉันไปใส่ใจใครล่ะ...นายก็พูดแปลกๆ” ลู่หลิงบอก “ก็เมื่อก่อนพี่ไม่ได้สนใจผมเลยนิ เอาแต่ปั้นหน้าด่าผมตลอดอ่ะ พี่ไม่ได้มีแผนอะไรหรอกใช่ไหม” ซ่งเฉินตอบไปตรงๆ แล้วถามเธออย่างอดไม่ได้ “ฉันจะมีแผนอะไรได้ล่ะ ฉันก็แค่คิดว่ายังไงเราสองคนก็ต้องใช้ชีวิตคู่ไปด้วยกัน ฉันก็เลยอยากจะทำให้มันให้ดีก็เท่านั้น และฉันก็หวังว่านายจะทำเหมือนกัน” ลู่หลิงมองเขาผ่านกระจกตรงแล้วด้วยแววตาจริงจัง “ผมต้องทำให้ดีที่สุดอยู่แล้วครับ เพราะผมชอบพี่มาก

พอฝ่ายบุคคลรับเรื่องจากซูหานแล้วก็ทำเอกสารไล่จื้อเทียนออกตามคำสั่ง ก่อนจะเอามาส่งให้จื้อเทียนที่แผนกเนื่องจากตอนนี้กู่ลี่ติดประชุมอยู่ ทางฝ่ายบุคคงจึงต้องจัดการด้วยตัวเอง “คนไหนชื่อจื้อเทียนคะ” ฝ่ายบุคคลเอ่ยถามแล้วมองไปทางผู้ชายที่อยู่ในแผนก“อ่อ ผมครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” จื้อเทียนที่นั่งทำงานอยู่ยกมือขึ้นก็ลุกไปหาหญิงสาวที่เอ่ยถาม“พอดีฉันมาจากฝ่ายบุคคลค่ะ และนี่เป็นเอกสารเชิญออกงานค่ะ และทางบริษัทได้มอบเงินชดเชยให้คุณเป็นเวลาหกเดือนค่ะ” ฝ่ายบุคคลอธิบายไป“อะไรนะครับ ผมโดนไล่ออกเหรอครับ เพราะอะไรครับ ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะครับ” จื้อเทียนก็ทำหน้างงๆออกไป “เกิดอะไรขึ้นน่ะ” ทุกคนในแผนกที่ได้ยินก็งงเช่นกัน ที่อยู่ๆจื้อเทียนก็ถูกไล่ออกโดยไม่มีปลี่มีขลุ่ยเลยแบบนี้“ฉันก็ไม่ทราบเหตุผลเหมือนกันค่ะ แต่ว่าทางผู้บริหารสั่งให้ไล่คุณออกค่ะ ดังนั้นคุณช่วยเซ็นยินยอมให้ด้วยนะคะ และพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้วค่ะ” ฝ่ายบุคคลบอกตามหน้าที่ของเธอ“ผู้บริหารสั่งเหรอครับ ผมงงไปหมดแล้วนะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยอยู่ๆจะมาไล่ผมออกไม่ได้นะ ผมไม่ยอม” จื้อเทียนก็ส่ายหน้าไปมาแบบไม่ยอมรับ“ถ้าคุณไม่ยินยอม ทาง

ด้านซูหานก็จัดการตามที่เจ้านายบอกโดยการมาแจ้งให้ลู่หลิงรับทราบก่อน เพราะยังไงจื้อเทียนก็อยู่ภายใต้การดูแลของเธอ ถ้าเขาทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาไปเดี๋ยวเขาก็โดนอีก“นี่หยางอี้มันชักจะเอาใหญ่แล้วนะ กล้าใช้อำนาจในที่ทำงานขนาดี้เลยเหรอ” ลู่หลิงบ่นน้องชาย“จะทำยังไงได้ล่ะครับคุณหนูใหญ่ ก็คุณหยางอี้เล่นหึงหวงไม่ลืมหูลืมตาเลย นี่สั่งย้ายจื้อเทียนยังไม่พอนะครับ ยังจะให้คุณลินดาย้ายไปทำงานด้วยอีก ผมก็เลยมาแจ้งคุณหนูใหญ่ก่อนน่ะครับ” ซูหานบอกไปตรงๆ“ไม่ได้...แค่นี้ยังสร้างปัญหาไม่พอหรือไง ให้ไปทำงานด้วยกันลินดาจะได้เรียนรู้งานจริงๆหรือไงล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับหยางอี้เอง” ลู่หลิงพูดแล้วก็ลุกขึ้น“เดี๋ยวครับ คุณหนูใหญ่จะไปหาคุณหยางอี้ตอนนี้เลยเหรอครับ” ซูหานก็รีบห้ามไว้ทันที“อืม ไม่คุยตอนนี้แล้วจะคุยตอนไหนล่ะ นายมาห้ามทำไม...มีอะไรงั้นเหรอ” ลู่หลิงเอ่ยถามแล้วมองด้วยสายตาจดจ้อง“อ่อคือว่า...ตอนนี้คุณหยางอี้ไม่น่าจะสะดวกพูดคุยนะครับ ผมว่ารออีกสักหน่อยค่อยไปดีกว่าครับคุณหนูใหญ่” ซูหานก็เอามือเกาผมแล้วพูดด้วยสีหน้ายิ้มเขินๆ“ทำไมต้องรอ นายพูดให้มันเคลียร์ๆหน่อยสิซูหาน อย่าทำให้ฉันโมโหได้ไหม” ลู่หลิงมองแบบ

ห้าโมงเย็น บริษัทของซ่งเฉินลู่หลิงก็มาหาซ่งเฉินที่บริษัทก็ทำให้เหล่าพนักงานเห็นแล้วก็ซุบซิบกันใหญ่ ที่อยู่ๆลู่หลิงก็โผล่มาหาซ่งเฉินที่บริษัทตอนนี้ เลขาของซ่งเฉินพอเห็นลูกหลิงก็รีบลุกไปต้อนรับทันที“คุณลู่หลิง มาหาคุณซ่งเฉินเหรอครับ” เล่อคังถามด้วยรอยยิ้ม“อืม เขาอยู่ในห้องใช่ไหม” ลู่หลิงก็พยักหน้าแล้วถามเลขาของซ่งเฉิน“ครับ เดี๋ยวผมแจ้งคุณซ่งเฉินให้นะครับ” เล่อคังรีบบอกลู่หลิง“ไม่ต้องแจ้งเขาหรอก ฉันอยากจะให้เขาเซอร์ไพร์สน่ะ แล้วผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวหรานมาทำงานไหม” ลู่หลิงตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วถามเลขาของซ่งเฉิน“อ่อมาครับ คุณลู่หลิงถามหาคุณเสี่ยวหรานทำไมเหรอครับ” เล่อคังตอบไปแล้วถามอย่างสงสัย นี่เธอคงไม่ได้รู้อะไรมากหรอกใช่ไหมเนี่ย “อีกสิบนาที นายไปบอกผู้หญิงคนนั้นให้มาหาซ่งเฉินที่ห้องทำงาน แล้วไม่ต้องบอกว่าฉันอยู่ในนั้น” ลู่หลิงบอกไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“อ่อได้ครับ ผมจะจัดการให้ครับคุณลู่หลิง” เล่อคังก็รีบตอบรับทันที แล้วมองลู่หลิงที่ยิ้มร้ายๆก็รู้เลยว่าลู่หลิงต้องทำอะไรบางอย่างแน่ๆ“อืม ขอบคุณ” ลู่หลิงพูดจบแล้วเธอก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของซ่งเฉินทันที “เซอร์ไพร์สแบ