All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 201 - Chapter 210

“พอดีฉันมาหาคุณลุงน่ะค่ะ นี่พี่หยางอี้พาผู้หญิงคนนี้กลับมาด้วยเหรอคะ” จี้ซินตอบเขาก็ถามไปพร้อมกับมองลินดาแบบจดจ้อง“ก็ลินดาเขาเป็นเมียของฉัน ฉันอยู่ที่ไหนเขาก็ต้องอยู่ที่นั่น เธอมีปัญหาอะไรงั้นเหรอ” หยางอี้ตอบไปแล้วเอามือดึงลินเข้ามาใกล้แล้วเอามือโอบเอวของเธอลินดาก็ได้แต่เงียบแล้วปล่อยให้หยางอี้โอบเอวเธอแบบนั้น เขารู้ทั้งรู้ว่าจี้ซินชอบเขาแต่เขาก็ยังจะตอกย้ำจี้ซินอีก เขานี่มันใจร้ายจริงๆเลย“เปล่าค่ะ เห็นพี่หยางอี้มีความสุขกับผู้หญิงคนนี้ก็ดีค่ะ” จี้ซินพูดไปด้วยเสียงกัดฟัน เพราะมีความสุขกันไปเถอะ อีกไม่นานก็ต้องเจอกับความทุกข์ทรมานแล้ว“หยุดเรียกผู้หญิงคนนี้สักที เมียพี่ชื่อลินดา ถ้าเรียกไม่ถูกต่อไปก็อย่ามาทักทายอีก” หยางอี้พูดเสียงเข้มใส่“ขอโทษค่ะ ฉันแค่จำชื่อผู้หญิง อ่อ คุณลินดาเขาไม่ได้น่ะค่ะ แต่ต่อฉันจะจำให้ขึ้นใจเลยค่ะ” จี้ซินพูดตอบไปแล้วมองลินดาด้วยรอยยิ้มมุมปาก“จำได้ก็ดี แล้วนี่มาหาพ่อฉันทำไม...มีเรื่องอะไรอีก” หยางอี้พยักหน้าแล้วถามเธอต่อ“ถ้าพี่หยางอี้อยากรู้ก็ไปถามคุณลุงเถอะค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะพี่หยางอี้...” จี้ซินตอบด้วยรอยยิ้ม แล้วเธอก็มองหยางอี้กับลิน

“อ่อ ผมก็นึกว่าเสี่ยวหรานทำอะไรให้คุณพอใจซะอีก ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง โอเคคครับ ถ้าคุณซ่งเฉินไม่สะดวกใจทำงานกับผู้หญิง เดี๋ยวผมจะส่งคนใหม่มารับหน้าที่นี้แทนเสี่ยวหรานก็แล้วกันครับ” เอริคตอบรับแบบเข้าใจ เพราะปัญหากับเมียใครก็ไม่อยากมีหรอก“ขอบคุณมากครับ ส่วนเรื่องสัญญาผมให้ทนายของผมร่างให้เรียบร้อยแล้ว คุณเอริคเอาไปอ่านดูก่อนนะครับว่าโอเคหรือเปล่า แล้วเราค่อยตกลงเซ็นสัญญากัน” ซ่งเฉินก็พยักหน้าไป แล้วเขาก็หันไปควักมือเรียกเล่อคังเลขาของเขาเข้ามา แล้วก็หยิบเอกสารสัญญาส่งให้เอริคไป“เป็นยังไงบ้างคะคุณเอริค โรงงานของพี่ซ่งเฉินสุดยอดเลยใช่ไหมล่ะคะ” เสี่ยวหรานก็รีบออกจากห้องรับรองมาหาพวกหนุ่มๆ“อืม เยี่ยมมากแบบไร้ที่ติเลย โชคดีนะที่คุณช่วยแนะนำที่นี่ ไม่อย่างนั้นผมก็คงต้องเหนื่อยแน่ถ้าหาโรงงานผลิตที่ครบวงจรแบบนี้ไม่ได้น่ะ” เอริคหันไปตอบเสี่ยวหรานที่ช่วยแนะนำบริษัทของซ่งเฉินให้ เพราะเขาเป็นโรงงานใหญ่ที่สามารถผลิตสินค้าส่งให้เขาได้ตามที่เขาต้องการ แต่น่าเสียดายที่ซ่งเฉินไม่อยากทำงานร่วมกับเธอ“เพื่อบริษัทของเราฉันก็ต้องคัดสรรให้อย่างดีอยู่แล้วล่ะค่ะ ยิ่งรู้จักกับพี่ซ่งเฉินเขาเป็นการส่วนตัวอีก ฉั

“คุณลู่หลิง...” ลินดาก็เอ่ยชื่อเธอเสียงเบาแล้วยิ้มให้ เพราะถึงเธอจะพูดห้วนใส่แต่ว่าเธอสัมผัสได้ถึงความใจดีของลู่หลิง“ไม่ต้องมายิ้มใส่ฉันแบบนั้นเลยนะ ฉันไม่ได้ใจอ่อนให้เธอหรอกนะ” ลู่หลิงก็ปฏิเสธไปแบบร้อนตัว ทั้งที่จริงเธอก็พอจะยอมรับได้ในระดับหนึ่งแล้ว เพราะลินดาก็ไม่ใช่ผู้หญิงเลวร้ายอะไร “อ่อค่ะ แต่คุณหยางอี้เขาก็ซื้อชุดให้ฉันเยอะแล้วนะคะ ฉันว่าไม่จำเป็นต้องตัดหรอกค่ะ” ลินดาบอกแบบเกรงใจ“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตัดให้เธอสักหน่อย ฉันมาตัดของฉัน ฉันก็เลยเผื่อให้เธออีกคนก็แค่นั้น อย่ามาสำคัญตัวเองไปหน่อยเลย ฉันให้ตัดก็ตัดไปซะ อย่ามาเรื่องมาก” ลู่หลิงบอกแล้วเธอก็ทำหน้าตึงๆใส่นี่ถ้าน้องชายตัวดีของเธอไม่อยากจะเปิดตัวยัยนี่ล่ะก็ เธอไม่พามาตัดชุดแบบนี้หรอก ในเมื่อเป็นวันพิเศษก็จะให้ชุดซ้ำกับใครไม่ได้ จะเป็นสะใภ้ตระกูลลู่ต้องสวยครบเครื่อง จะให้คนอื่นมาดูถูกตระกูลลู่ไม่ได้“อ่อค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” ลินดาก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เมื่อลู่หลิงพูดแบบนั้น เพราะเธอยังปากร้ายเหมือนเดิมจากนั้นลู่หลิงก็พาลินดาไปหาดีไซน์เนอร์ชื่อดังที่นัดไว้ ก่อนจะออกแบบชุดและวัดไซส์ให้กับลินดา จนลินดาคิดว่าลู่หลิงมาตัดชุดให้ตัวเองหร

ซ่งเฉินก็มองตามแล้วส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ เพราะเขาแสดงออกชัดเจนขนาดนี้แล้ว ถ้าเธอไม่เข้าใจเขาก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว แล้วนี่เย็นนี้ต้องไปทานข้าวเย็นด้วยกันอีก เขาควรจะพาลู่หลิงไปด้วยจะดีกว่า คิดได้แบบนั้นซ่งเฉินก็กดโทรหาลู่หลิงทันที“ฮัลโหล ว่าไง” ลู่หลิงรับสายแล้วเอ่ยพูดมา“ทำอะไรอยู่ครับ...” ซ่งเฉิยก็ถามด้วยเสียงอ่อนหวานไป“ฉันพาลินดาออกมาวัดตัวตัดชุดใส่ในงานวันเกิดของหยางอี้น่ะ นายมีอะไรเหรอ” ลู่หลิงตอบไปตรงๆแล้วถามกลับ“อ่อ ผมจะโทรมาถามว่าเย็นนี้พี่ว่างไหม ผมจะชวนพี่ไปทานข้าวเย็นกับลูกค้าของผมน่ะ เย็นนี้ผมจะเซ็นสัญญากับเขา” ซ่งเฉินก็บอกลู่หลิงไป“ไม่เอาอ่ะ แค่งานของฉันก็เหนื่อยแล้ว ฉันไม่อยากไปนั่งปั้นหน้าปั้นตารับแขกของนายอีก นายไปคนเดียวเถอะ” ลู่หลิงปฏิเสธไปแบบไม่อยากไป“แต่เย็นนี้เสี่ยวหรานเขาก็ไปด้วยนะ พี่จะให้ผมไปคนเดียวจริงเหรอ” ซ่งเฉินได้ยินแบบนั้นก็ลองถามเธออีกครั้งโดยใช้ชื่อของเสี่ยวหราน“ยัยรุ่นน้องของนายก็ไปด้วยเหรอ...แล้วนายจะมาชวนฉันทำไมห้ะ” ลู่หลิงก็เริ่มหึงหวงแล้วตอบไปแบบหงุดหงิดใจ“ก็ผมอยากให้พี่ไปด้วยไง ไปกับเมียมันอุ่นใจกว่านิ พี่ไปกับผมนะ” ซ่งเฉินก็พูดอ้อนไป“นาย

ด้านลู่หลิงพอแยกย้ายกับลินดาแล้วเธอก็มาหาซ่งเฉินที่โรงแรมหนานเป่ย ซึ่งเป็นธุรกิจของตระกูลหนานที่ตอนนี้จี้ซินกำลังดูแลอยู่ เธอก็เดินเข้ามาด้านในโรงแรมแล้วก็สอบถามพนักงานว่าห้องอาหารไปทางไหน “คุณหนูคะ นั่นมันคุณลู่หลิงนิคะ” จางที่นั่งดูภาพกล้องวงจรปิดอยู่ที่ห้องส่วนตัวในโรงแรมกับจี้ซินก็รีบพูดเมื่อเห็นลู่หลิงเข้ามาในโรงแรม“มาทำไมตอนนี้เนี่ย มารผจญจริงๆ...เราจะปล่อยให้พี่ลู่หลิงไปหาพี่ซ่งเฉินตอนนี้ไม่ได้” จี้ซินพูดด้วยสีหน้าตึงๆแล้วมองลู่หลิงถามพนักงาน ก่อนที่พนักงานจะพาเธอเดินไป“โทรบอกผู้จัดการโรงแรมให้หยุดลิฟต์ตัวที่พี่ลู่หลิงขึ้นค่ะป้าจาง” จี้ซินพูดไปเพื่อตัดปัญหา เพราะจะให้ลู่หลิงไปขัดจังหวะไม่ได้“ค่ะๆ คุณหนู” จางก็รีบกดโทรบอกผู้จัดการโรงแรมทันที ส่วนจี้ซินก็กดดูภาพกล้องวงจรปิดระหว่างที่ลู่หลิงกำลังเดินตามพนักงานไปแบบจดจ้อง จนพนักงานส่งลู่หลิงขึ้นลิฟต์แล้ว เธอก็ลุ้นให้ลิฟต์ค้างอย่างใจจดใจจ่อ จนในที่สุดลิฟต์ก็หยุดสมใจเธอ จี้ซินก็ยิ้มออกมาแบบชอบใจแล้วนั่งจบไวน์ดูลู่หลิงตกใจและร้อนใจในลิฟต์“ตึก!....เกิดอะไรขึ้น..” ลู่หลิงก็มองไปทั่วลิฟต์ด้วยใจที่สั่นไหว เมื่ออยู่ๆมันก็กระตุกแล้ค้า