Lahat ng Kabanata ng มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Kabanata 221 - Kabanata 230

ด้านเสี่ยวหรานพอขึ้นมาหาซ่งเฉินที่อยู่ชั้นวีไอพี เธอก็เห็นมีผู้ชายชุดดำสี่ห้าคนเฝ้าอยู่ด้านหน้าทางเข้า เธอก็เดินเข้าไปทันที“เข้าไปไม่ได้ครับ...” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วยกมือห้ามไม่ให้เข้า “ทำไมฉันจะเข้าไปไม่ได้ พี่ซ่งเฉินเขาพักอยู่ที่นี่ใช่ไหม หลบไป ฉันจะเข้าไปหาพี่ซ่งเฉิน” เสี่ยวหรานมองชายชุดดำแบบไม่พอใจก็พูดเสียงดังใส่“เจ้านายของผมไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปพบคุณซ่งเฉินทั้งนั้น คุณกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกผมจำเป็นต้องพาตัวคุณออกไป” ชายหนุ่มยืนยันอย่างหนักแน่น“เจ้านายของพวกนายเป็นใครกันห้ะ มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันไม่ให้ไปหาพี่ซ่งเฉินน่ะ พวกนายรู้ไหมว่าฉันเป็นใครน่ะ ฉันเป็นเมียของพี่ซ่งเฉินนะ หลีกทางให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้พี่ซ่งเฉินจัดการพวกนายให้หมด” เสี่ยวหรานก็ตลาดเสียงดังแล้วชี้หน้าด่าชายตรงหน้าที่ไม่ยอมหลีกทางให้เธอ“เมียของคุณซ่งเฉินคือคุณหนูใหญ่ของพวกผม ไม่ใช่คุณ...” ชายหนุ่มก็ตอบด้วยสีหน้าตึงๆ เพราะเป็นเมียน้อยแล้วยังมีหน้ามากร่างใส่อีก ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองกำลังวอนหาเรื่องอยู่น่ะ“อ่อ นี่พวกนายเป็นคนของยัยคุณหนูลู่หลิงสินะ ไม่น่าล่ะถึงได้กันท่าฉันแบบนี้ แต่ฉันไม่ย

พอคุณลู่หลิงและลินดาออกไปลูกน้องของหยางอี้ที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าก็เข้าไปรายงานเจ้านายของเขาทันที “นายครับ เมื่อกี้คุณหนูใหญ่มากับคุณลินดาครับ” ลูกน้องหยางอี้รายงาน“ห้ะ พี่ลู่หลิงมาเหรอ แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เขาเจอเสี่ยวหรานหรือเปล่า” ซ่งเฉินได้ยินแบบนั้นก็ถามกลับด้วยสีหน้าตื่นๆ“เจอครับ คุณหนูใหญ่สั่งให้คนของเราไปส่งคุณเสี่ยวหรานที่สนามบินเพื่อขึ้นเครื่องออกจากจีนภายในวันนี้ครับ แล้วตอนนี้คุณหนูใหญ่กับคุณลินดาก็กลับไปแล้วครับ” ชายหนุ่มตอบตามตรง“กลับไปแล้วเหรอ....แม่ง พี่ลู่หลิงต้องโกรธฉันแน่ๆ นายไปบอกหมอว่าฉันจะออกจากโรงพยาบาลตอนนี้” ซ่งเฉินได้ยินก็สั่งลูกน้องหยางอี้ไป“ฉันรู้ว่าแกร้อนใจ แต่ฉันว่าแกรักษาตัวให้หายก่อนเถอะ สภาพแกตอนนี้มันยังไม่พร้อมที่จะง้อพี่สาวฉันหรอก อีกอย่างพี่ลู่หลิงเขากำลังโกรธ รอเขาใจเย็นกว่านี้เถอะ ขืนแกไปตอนนี้ฉันมันจะยิ่งแย่นะ เชื่อฉันสิวะ” หยางอี้ห้ามเพื่อนแล้วบอกเหตุผลไป“อืม...ฉันจะเชื่อแก” ซ่งเฉินก็พยักหน้าแบบเชื่อใจเพื่อน แต่ในใจของเขากลับฟุ้งซ่านมาก เพราะเขาไม่อยากจะสูญเสียลู่หลิงไปเพราะเรื่องนี้“นายออกไปเฝ้าข้างนอกเถอะ ส่วนคนของเราที่ไปซ่งเสี่ยวหรานข

โรงพยาบาล“อะไรนะ...เมียผมท้องแล้วเหรอ...ไหนเอามาดูสิ...” ซ่งเฉินได้ยินสิ่งที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลบอกก็ทำหน้าอึ้งๆ เพราะเขาพึ่งจะแต่งงานได้เดือนกว่าๆเองนะ เขาก็ทำให้ลู่หลิงท้องแล้วเหรอ “นี่เอกสารตรวจครรภ์ของคุณลู่หลิงครับ...ยินดีด้วยนะครับคุณซ่งเฉิน” ผู้อำนวยการก็มายินดีกับซ่งเฉินที่กำลังจะได้เป็นคุณพ่อแล้ว“พี่ลู่หลิงท้องจริงๆด้วยว่ะหยางอี้ เย้....ฉันจะได้เป็นพ่อแล้วโว้ย...เย้...” ซ่งเฉินก็หยิบเอกสารมาดูก็ร้องออกมาแบบดีใจสุดๆที่เขากำลังจะมีลูก“เออ ฉันรู้แล้วน่า..” หยางอี้ก็เอามือกอดหน้าอกมองเพื่อนดีใจ เขาก็อยากจะรู้สึกแบบนั้นบ้างแต่ติดที่เมียของเขายังไม่ท้องสักทีนี่สิ น่าอิจฉาซ่งเฉินมันจริงๆ“ทำไมแกดูไม่ตกใจเลยวะ ไม่ดีใจเหรอวะ แกจะมีหลานแล้วนะโว้ย” ซ่งเฉินถามเพื่อนอย่างแปลกใจ“แกจะให้ฉันตกใจอะไรล่ะ ก่อนหน้านี้พี่ลู่หลิงเขาก็บอกฉันนัยๆแล้วว่าเขาสงสัยว่าเขาท้อง แต่เขาไม่ให้ฉันพูดกับแกเฉยๆ แต่ฉันก็เดาได้แล้วล่ะว่าพี่ลู่หลิงท้องน่ะ ฉันก็ดีใจที่จะมีหลานนะ แต่ฉันก็อิจฉาแกเหมือนกันวะ แม่ง ฉันขยันปั้มลูกแต่ลินดาก็ไม่มีวี่แววจะท้องเลยว่ะ” หยางอี้อธิบายไปก็บอกเพื่อนด้วยสีหน้าเศร้าๆ“แกก็ใจเย

ลู่หลิงก็มองซ่งเฉินที่คุกเข่าลงตรงหน้าเธอก็มองเขาแบบจดจ้องแล้วถอนหายใจออกมา เพราะเรื่องนี้เขาถูกวางยาก็จริง แต่ภาพที่เธอเห็นเขาและเสี่ยวหรานมันทำให้เธอรับไม่ได้จริงๆ ยังไงตอนนี้เธอก็ไม่สามารถมองเขาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว“นายคุกเข่าไปก็เท่านั้นแหละซ่งเฉิน ยังไงมันก็ไม่ทำให้บาดแผลในใจฉันมันหายไปหรอก ภาพของนายกับเสี่ยงหรานยังคงอยู่ในความทรงจำของฉัน และฉันไม่มีทางลืมได้ง่ายๆ” ลู่หลิงบอกไปด้วยสีหน้าตึงๆ“ผมขอโทษ ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจของพี่แบบนี้เลย ผมเสียใจจริงๆ...ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันแย่มากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่อยากให้เราต้องปล่อยมือจากกันเพราะเรื่องนี้” ซ่งเฉินเงยหน้าพูดกับลู่หลิงแบบจริงจัง เพราะเขาจะไม่ยอมเสียเธอไป“แต่เรื่องนี้มันทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันไปต่อไม่ได้แล้วซ่งเฉิน ฉันเคยบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าสิ่งเดียวที่ฉันรับไม่ได้คือการนอกใจ แต่นายก็ยังทำ” ลู่หลิงพูดกับซ่งเฉินแบบพยายามไม่ใช้อารมณ์กับเขา“แต่ผมไม่ได้นอกใจพี่ ผมไม่เคยคิดอะไรกับเสี่ยวหรานเลย สักนิดก็ไม่เคย คนที่ผมชอบและรักตลอดมาก็มีแค่พี่คนเดียวเท่านั้น ผมสาบานได้เลย” ซ่งเฉินก็รีบยกมือขึ้นมาสาบานต่อหน้าเธอ“ไม่นอกใ

ด้านลู่หลิงก็ยืนดูแม่บ้านจัดของของเธอไว้ในห้องรับแขก พอเธอเห็นซ่งเฉินเดินเข้ามา ลู่หลิงก็รีบหันหน้าหนีแล้วทำท่าจะเดินเข้าไปในห้อง“เดี๋ยวก่อนสิครับ จะหนีผมไปไหนอีก เราต้องคุยกันนะครับ” ซ่งเฉินรีบเข้าไปจับแขนของลู่หลิงไว้แล้วพูดกับเธอแบบจริงจัง“ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์จะคุยกันนาย ไสหัวไปให้พ้นหน้าของฉันซะ ฉันไม่อยากจะเห็นหน้านาย” ลู่หลิงมองซ่งเฉินแล้วพูดด้วยสีหน้าดุดัน พร้อมกับสะบัดมือออกจากมือของเขา“พี่ลู่หลิง อย่าทำแบบนี้สิครับ ถ้าเราไม่คุยกันให้เข้าใจแล้วเราจะคืนดีกันได้ยังไงล่ะครับ” ซ่งเฉินพูดด้วยเสียงอ่อน“ฉันไม่ได้อยากจะคืนดีกับนาย และเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วซ่งเฉิน นายรีบไปให้พ้นหน้าฉันไป” ลู่หลิงพูดแบบหงุดหงิดออกไป“ใครบอกว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันครับ พี่อย่าลืมสิครับว่าตอนนี้พี่ท้องลูกของผมอยู่ ถึงผมจะเซ็นสัญญายอมหย่าให้พี่ แต่พี่คิดว่าผมจะหย่ากับพี่จริงๆเหรอครับ อย่าลืมสิครับ ว่าสัญญานั่นมันก็ต้องให้ผมลงนามหย่าด้วยตัวเอง ถ้าผมไม่เซ็นหย่า พี่คิดว่าพี่จะหย่ากับผมได้เหรอ” ซ่งเฉินพูดไปแล้วมองลู่หลิงแบบจริงจัง “ซ่งเฉิน นายอย่ามาใช้เล่ห์เหลี่ยมกับฉันนะ ไม่ว่ายังไงนายก็ต้อง