Lahat ng Kabanata ng The Husband Who Wakes Up Loving Me: Kabanata 11 - Kabanata 20

Hindi dapat siya naroon. Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ni Sophia sa sarili habang nakaupo sa visitor's chair sa loob ng hospital room ni Adrian.Alas-sais pa lamang ng umaga kaya ang tahimik ng buong palapag at karamihan sa mga pasyente ay nagpapahinga pa. Pero siya? Gising na gising ang diwa niya. Hindi dahil gusto niyang naroon kundi dahil hindi siya mapakali kapag wala siya roon.Nakakainis. Dahil ilang araw pa lang ang nakalipas, handa na siyang wakasan ang kanilang kasal. Ngayon, para siyang bumalik sa dating gawi.Hindi mo rin naman siya masisisi siguro kung palaging niyang tinitiyak na maayos ang kalagayan ni Adrian. Napabuntong-hininga siya at pagkatapos ay tumingin sa lalaking payapa na natutulog sa kama.Parang walang nangyaring aksidente. Parang walang nasirang buhay. Parang hindi nito winasak ang puso niya. Mabilis siyang umiwas ng tingin. Hindi magandang ideya ang titigan ito lalo na kapag nagsisimula na naman niyang maalala ang dating Adrian.Bandang alas-siyete nang

Hindi niya planong bumalik sa ospital nang ganoon kaaga. Matapos ang halos buong gabi na walang maayos na tulog, balak sana ni Sophia na dumaan muna sa bahay upang magpalit ng damit bago muling bumalik kay Adrian.Ngunit buong umaga siyang hindi mapakali. May mabigat na pakiramdam sa dibdib niya. Parang may kung anong mangyayari.Kaya bandang alas-diyes pa lamang ng umaga, nasa hallway na siya ng ospital.Tahimik ang hallway na nilalakaran niya at iilan lang ang taong dumadaan at nakakasalubong niya. Nang makarating siya sa pinto ng private room ni Adrian, agad siyang huminto.Bahagyang nakaawang ang pinto ng room nito at mula roon ay narinig niya ang mahinang tunog ng isang bagay na bumagsak.Napakunot ang noo niya. Marahan niyang itinulak ang pinto at doon siya natigilan. Nakatayo si Adrian sa tabi ng kama at maputla ito, nanlalalim ang mga mata at sa nanginginig nitong kamay ay hawak nito ang lumang cellphone.Ang cellphone na ginamit nito para makipag-usap sa babae nito. Hindi na

Hindi niya alam kung paano magsisimula.Iyon ang paulit-ulit na tanong sa isip ni Adrian habang nakaupo sa hospital bed isang linggo matapos siyang magising. Hindi niya alam kung paano niya maaayos ang isang bagay na hindi niya man lang maalala kung paano niya sinira. Hindi niya alam kung paano niya hihingin ang kapatawaran para sa mga kasalanang hindi niya matandaan.At higit sa lahat, hindi niya alam kung paano niya haharapin si Sophia. Dahil sa bawat araw na lumilipas, mas lalo niyang nauunawaan ang isang bagay. Hindi lamang galit ang nararamdaman nito. Parang matagal nang napagod ang puso nito.At alam niyang siya ang dahilan.Kaya nang araw na iyon, isang simpleng desisyon ang ginawa niya. Hindi siya magfo-focus sa pagpapatawad. Hindi siya magmamakaawa. Hindi siya gagawa ng malalaking pangako.Sa halip, magsisimula siya sa maliliit na bagay.Mga bagay na kaya niyang gawin. Mga bagay na dapat niyang ginawa noon pa.Bandang alas-diyes ng umaga nang dumating si Sophia sa room niya.

“Hindi dapat ganito.” Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ni Sophia sa sarili habang nakaupo sa harap ng laptop niya isang gabi. Nakabukas ang screen ng laptop niya at kaharap niya ang mga documents na dapat niyang tapusin. Idagdag pa ang mga email na kailangan pa niyang replyan. May meeting pa nga siya bukas pero yong utak niya ngayon ay blangko talaga at wala siyang maisip. Wala pa siyang natatapos.Dahil sa tuwing susubukan niyang mag-focus sa trabaho, isang mukha lamang ang pumapasok sa isip niya. Si Adrian.Napabuntong-hininga siya ulit. Hindi na niya alam kung pang-ilang buntonghininga na niyai to ngayon. Ang alam lang niya talaga ay naiinis siya sa sarili niya. Alam naman niyang hindi dapat to mahirap eh. Ito naman ang gusto niya diba? Ang makalaya kay Adrian? Ang makaalis at makawala sa poder nito. At matapos na lahat ng paghihirap niya.Ilang buwan siyang umiyak para marating ang puntong iyon. Ilang buwan siyang nagdusa para tanggapin na wala nang maililigtas sa kasal nila. Kay

Nagising si Sophia nang mas maaga ngayong araw. Madilim pa ang kalangitan sa labas ng bintana at halos wala pang maririnig na ingay sa buong bahay. Ngunit hindi na siya muling nakatulog matapos tingnan ang oras sa kanyang cellphone.Alas singko pa lang pero ayaw ng dumalaw ulit sa kaniya ng antok kaya napabuntong-hininga siya at bumangon na lang. Birthday ng pamangkin niya kinabukasan at nangako siyang siya mismo ang gagawa ng cake. Matagal na siyang hindi nakakapag-bake. Dati, tuwing nakakaramdam siya ng stress o lungkot, baking ang takbuhan niya. Isa iyon sa mga bagay na nakapagpapakalma sa kanya. At sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo, pakiramdam niya ay kailangan niya ulit iyon.Pagkatapos maligo at magbihis, dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan. Akala niya ay siya pa lang ang gising ngunit pagdating niya sa kusina, agad siyang natigilan kasi nandoon na si Adrian. Nakasandal ito sa counter habang may hawak na tasa ng kape.Bahagyang magulo pa ang buhok at tila bagong g