جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“ไทม์...ยัยผมจุกนั้น ชื่ออะไรวะ” ด้านไทม์ที่ยืนอัดบุหรี่ที่หน้าระเบียงห้อง ทว่าจู่ๆ ภีมภพกับถามขึ้นมา“ละผมจุกไหน สัสภีม วันๆ หนึ่งกูเจอ สาวๆ รวบผมจุกเป็นร้อย มึงถามกู แบบนี้ ช่วยระบุชื่อด้วยครับ”“ยัยผมจุก ที่ฝากเบียร์มาให้กูหนะ” ภีมภพถามด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาคนถูกถามยิ้มกริ่มเบาๆ“ไง ถามแบบนี้ มึงสนใจน้องดาวขึ้นมาแล้วล่ะสิ ไอ้หมอ ฮ่าๆ” นั้นไง ผมคิดผิดที่ไหน“ป่าว ไม่ได้สน กูแค่มีเรื่องต้องเคลียร์กับยัยนั้น วะ”“กูอยากได้ ข้อมูลยัยนั้น” ไม่นานทายาทเจ้าของมหาลัย ก็ได้ข้อทับสำคัญปรากฏบนหน้าจอสมาร์ตโฟน“น้องดาว ประกายดาว เด็กนวัตกรรมปี 2 เพื่อนๆ เขาเรียกว่า น้องดาวคณะ” ไทม์เอ่ย ภีมภพได้แต่มองหน้าไทม์“ไม่สน แล้วมึงจะอยากได้ ข้อมูลน้องเขาไปทำไม” ภีมภพไม่ตอบ แต่นั้นร่างสูงกับเดินออกจากห้อง“หมอ ไอ้หมอ นั้นมึงจะไปไหน” ไทม์ตะโกนถาม ภีมภพเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ 16.30 นาที ภีมภพหลุดยิ้มมุกปาก ‘หึ...ยังพอมีเวลา’ เมื่อได้ข้อมูลของคนที่เขาอยากเจอตัวแล้วนั้น10 นาทีต่อมา นิสิตแพทย์ปี 4 หนุ่มนักเรียนแพทย์ดีกรีเดือนคณะแพทย์ การปรากฏตัวของภีมภพที่ตึกนวัตกรรมนั้นสร้างความแปลกใจให้กับสาวๆ ที่คลั่งไคล้เ

!! อึก อึก !! ประกายดาวกลืนน้ำลายลงคอ“ทีนี่รู้หรือยัง” คนฟังพยักหน้าใบหน้าสวยซีดเผือกลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะชอบและคลั่งไคล้เขามาก ท้อง แต่ถ้าท้องที่ไม่ได้เกิดจากความรักทั้งสองคน ฉันก็ไม่ยินดีหรอกนะ“หรือ อยากท้อง” เขาถาม“หึ...” ประกายดาวส่ายหน้าหงิก ไม่เอานะ ฉันไม่อยากท้อง ท้องขณะที่ไม่พร้อม“งั้นก็ทานยา...” ประกายดาวไม่ทันจะอ้าปากถามต่อ ยาอะไรแต่กับถูกภีมภพล็อกเข้าที่ต้นคอ ริมฝีปากเรียวบางถูกเขาประกบปิดอย่างรวดเร็วขณะที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ดวงตาเล็กเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ ลิ้นร้อนอันตรายแทรกเข้าในโพรงปากของ ประกายดาวรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างไหลลงในคอของ!! อึก !!ด้านภีมภพจากที่ผมตามหาเธอเพื่อจะเอายาคุมฉุกเฉินมาให้ เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด ยัยนี้อ่อนหัดเรื่องแบบนี้ยิ่งกว่าคิดไว้ซะอีก ผมกระแทกสด ขนาดนี้ไม่คิดจะป้องกันจากที่ตั้งใจป้อนยาด้วยปากของผมแล้วนั้น ทว่ายิ่งสัมผัสริมฝีปากเรียวหวานราวกับหยดน้ำผึ้ง ทำเอาภีมภพถอนริมฝีปากออกไม่ได้ ทั้งที่เม็ดยาใต้ลิ้นเขาดันลงในคอของเธอตั้งแต่วินาทีแรกแล้ว ยิ่งตวัดลิ้นเข้าใส่กับยิ่งอยากสัมผัสมากกว่านั้น จูบที่ไม่ประสีประสา ที่เด็กอ่อนหัดคนไร้ประสบ

ท่าทีของภีมภพก็ไม่รอดพ้นคนหูดี อย่างไทม์ไปได้ ไทม์เหลือบมองหน้าภีมภพ ราวกับไม่เชื่อ ชื่อที่เพื่อสนิทหลุดเรียกออกมา“ไอ้หมอ นี้อย่าบอกนะ สาวสวยชุดเดรสสีแดง หน้ากากเพชร คนนั้นคือน้องประกายดาว”“พระเจ้า น้อง...ดาว คนที่ฝากเบียร์มาให้ไอ้หมอมันน่ะเหรอ” มาคัสเอ่ยอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าสาวสวยในชุดแดง หน้ากากเพชรที่เดินควงคู่กับชายหนุ่มหน้าตาดี คือคนเดียวกันกับคนที่วิ่งตามภีมภพที่โรงอาหารวันนั้น ตอนนี้กับตอนนั้น ดูคนละคนไปเลย ไม่หลงเหลือ น้องแว่นผมจุกให้ไอ้หมอมันดูเลย วู้ย...“คนเดียวกันเหรอวะ สะ...สวย ชิบหาย สวยซะกูหยุดมองไม่ได้ ใช่เหรอวะ หมอ” ฟรอสต์หันไปถามภีมภพ แต่นั้นดูเหมือนว่า ไอ้หยิ่งที่ปฏิเสธประกายดาวในวันนั้น ดูช็อกไปเลย ก็สวยสะพรั่งมาซะขนาดนั้น จะไม่ช็อกได้ไงละวะ เป็นผมเจอแบบนี้ ก็ช็อกนะ เล่นซะคนหล่ออย่างผมหัวใจเต้นรัว ใจสั่นหมด“เป็นไงละมึง เจอของสวยๆ งามๆ แบบนี้ เสียดายล่ะสิ” มาคัส เหลือบมองหน้าน้องชาย ที่เอาแต่จ้องประกายดาว แต่นั้นใช่ว่าภีมภพจะสนใจคำพูดของทั้งสามหนุ่ม“มีอะไร ให้เสียดาย” มือหนายกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ทว่าสายตากับจับจ้องไปยังประกายดาว อย่างไม่ลดละสายตา ยอมรับว่าสวย แต่

ประกายดาวที่เห็นหน้าชัดๆ ของคนที่ปล้นจูบเธอ ร่างบางชะงักนิ่งค้าง นัยน์ตาทั้งสองคู่ประสานเข้าหากัน ‘ใช่ คนที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด’ ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ ประกายดาวเม้มริมฝีปากแน่น ด้วนความโกรธจัด เธอทั้งโกรธทั้งโมโหที่ภีมภพไม่ให้เกียรติเธอ คิดจะกอดจะจูบตรงไหนก็ได้งั้นเหรอ“พี่หมอภีม พี่ไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” นัยน์ตาตาคู่สวยปนเศร้าสั่นระริกเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เอ่ยจบประกายดาว สาวเท้าหนีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างบางเดินหนีเชิดหน้าออกจากงานโดยไม่คิดให้ความสำคัญ สนใจเขาอย่างที่ผ่านๆมา เธอเกลียดที่เขาใจร้ายไม่ให้เกียรติเธอภีมภพที่ถูกประกายดาวตบจนหน้าชานั้น ร่างสูงโน้มตัวลงไปหยิบหน้ากากขึ้นมา ด้วยความรู้สึกสับสน วุ่นวายใจ อย่างบอกไม่ถูก เขาเกลียดไม่ชอบอะไรที่ได้มาง่ายๆ แต่กับมักพาตัวเองเข้าใกล้เธอทุกครั้ง ยิ่งใกล้ความรู้สึกบางอย่างกับสั่นไหวไปหมด แล้วมันเพราะอะไร ไม่ชอบที่เธอเอาแต่วิ่งแจ้นๆ เข้าหาเขา แต่กลับกลายเป็นเขาเสียเอง ที่เป็นฝ่ายเข้าไปยุ่งและเข้าหา พาตัวเองเข้าไปวุ่นวายกับเธอ“หึ...แบบนี้ มันเรียกว่าอะไร” ภีมภพ ร่างสูงเดาะลิ้นเข้ากระพุ้งแก้ม จากนั้นก็เดิ

มือเรียวหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบไปพลางๆ ดวงตาเรียวสวยจับจ้องไปยังท้องฟ้าในเวลากลางคืน แทนหน้าหล่อๆของคนข้างๆ ที่เขาเสียมารยาทนั่งแทนที่พี่ชายเธอ‘เหอะ ...’ นี้เขาจะหน้าด้านนั่งที่นี่ไปอีกนานไหม เธอได้แต่เอ่ยในใจ ประกายดาวไม่ปริปาก แม้แต่หน้าของภีมภพเธอเองไม่คิดจะมอง ผ่านไปหลายสิบนาทีทั้งสองยังตกอยู่ในความเงียบ ภายในร้านบาร์บนชั้นดาดฟ้ามีเพียงเสียงเพลงที่คลอมาเบาๆ บรรยากาศสุดโรแมนติก แต่สถานการณ์ตอนนี้มันกับไม่ใช่ด้านภีมภพเมื่อถูกประกายดาว เมิน หยิ่งใส่ แกล้งตีมึน หึ...! ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกยิ้มร้าย ‘เมิน นี้หว่า‘ประกายดาวเมื่อเห็นว่า ภีมภพไม่ลุกออกจากโต๊ะของเธอ เขาเสียมารยาทนั่งแทนที่พี่ดล ถ้าพี่ดลย้อนกลับมาจะทำยังไง เมื่อเป็นเช่นนั้น ร่างบางลุกออกจากโต๊ะเธอเลี่ยงที่จะไม่อยู่กับเขาตามลำพังเสียเองด้านภีมภพที่ลงทุนเข้าหาประกายดาว ใช่ว่าเขาจะยอมให้เธอเดินหนีเขาง่ายๆ แบบนี้หรอกนะ แบบนั้นเสียระบบเขาหมด!! พรึ่บ !! ทว่าขณะที่ร่างบางลุกออกจากโต๊ะ เพียงแค่เขากระตุกมือเธอเบาๆ ประกายดาวก็ซวนเซลงบนตักแกร่งของ เขาอาจจะเป็นเพราะไวน์ที่เธอดื่มเข้าไปเมื่อก่อนหน้านี้!! หึ...!! ภีมภพกระตุกยิ้มด้วย