All Chapters of พันธะรักหมอร้าย : Chapter 21 - Chapter 30

ประกายดาวดวงตาเรียวเล็กจับจ้องไปยังเรือนร่างหนาหุ่นกายกำยำ ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ผงาดหัวมาเด่นต่อสายตาของฉัน ร่างบางเขยิบตัวหนี แต่นั้นยิ่งขยับหนี เขายิ่งขยับตัวเข้าหาฉัน“ลองไหมดาว มันน่ารักนะ” มือหนาปัดเข้าท่อนแข็งแรงขนาดใหญ่ ชวนให้เธอสัมผัส“จับมัน” ประกายดาวเลิ่กลั่ก“เธอชอบฉัน ไม่ใช่เหรอ คืนนี้ ฉันให้โอกาสแก้ตัว ทำให้ฉัน ประทับใจเธอ เด็กน้อย...” ภีมภพทนไม่ไหว ถ้ารอให้ประกายดาวเริ่มก่อน คืนนี้เขาคงทรมานตายแน่ๆ“อ่า พี่ หมอภีมคะ” ประกายดาวเอ่ยไม่ทันจบ แต่ภีมภพกับแทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างขา เมื่อร่องสยิวอมชมพูอ้าขยายอวบอูมชมพูพร้อมรับแล้วนั้น มือหนาจับเข้าท่อนเอ็นขนาดใหญ่ ถูและเร้าไปก่อนเพียงแค่พี่หมอภีมสัมผัสร่องสยิวของฉันเนิบนาบเชื่องช้า ฉันเสียวทรมานไม่ไหว ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขณะที่ริมฝีปากหนาของพี่หมอภีม ไล่พรมจูบไปทั่วทั้งเนินอกและลำคอของฉัน ประกายดาวทนลิ้นสากหนาอันเร่าร้อนตวัดเข้าเนินอกอวบอึ้มด้วยความทรมาน ร่างบางเด้งหน้าอกรับ“อ่าส์...ซี๊ด พี่...หมอภีม อย่ากัดน้อง สิคะ” ประกายดาวกลั้นเอ่ยไม่เต็มเสียง“อ่าส์ เด็กดื้อ นมเธอมันใหญ่ โทษ...ที ฉันทนไม่ไหว” เพราะเขาลืมตัว กัดเข้าเต็มแรง หม

เช้าวันต่อมา ประกายดาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา กับพบว่าภีมภพยังนอนหลับหายใจสม่ำเสมอของบนเตียงเดียวกับเธอ“อ่า...” นี้เขายังไม่ไปอีกเหรอ แล้วฉันจะลุกออกจากเตียงยังไงละเนี้ย จะไปตอนนี้หรือแกล้งหลับต่อ ทว่าเหลือบมองมือถือที่ข้างเตียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ วันนี้ฉันมีเรียน 11 โมง และนี่อีก 40 นาทีจะถึงเวลาเข้าเรียนของฉันเมื่อแกล้งหลับต่อไม่ได้นั้น ร่างบางดีดตัวออกจากผ้าห่มผืนเดียวกับคนหลับ แต่แล้วกับยิ่งช็อกรอบที่สอง เพื่อพบว่าเธอและเขาเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปตอนไหน จำไม่ได้ ที่ทำไปก่อนหน้าเพราะเมาล้วนๆ!!ตุบ !! เพียงแค่ขยับตัว ก้าวขาออกจากเตียง ทว่ากับเหยียบเข้ากับชายผ้าห่มร่างบางขาไม่มีแรงถึงกับล้มไปนั่งกับพื้นเสียงตุบลงที่ข้างเตียง ทำให้ภีมภพที่ล้มหัวหลับไม่ทันกี่ชั่วโมง กับผงกหัวขึ้นมา สายตากับสะดุดเข้ากับแผ่นหลังอันเปลือยเปล่านั่งบนพื้นหันหลังให้กับเขา“ตื่นแล้ว” น้ำเสียงงัวเงียถาม ใบหน้าอันหล่อเหลาขมวดคิ้ว ตื่นแล้ว แล้วประกายดาวไปนั่งทำอะไรตรงนั้นประกายดาว ภีมภพถามเช่นนั้น คนถูกถามอ้าปากค้าง ทว่าภาพอันเร่าร้อนฉายวับเข้ามาในหัวของฉัน ใบหน้าสวยรู้สึกร้อนพราว

ทว่าขณะที่ประกายดาว ก้มหน้าหาแอร์พอร์ตที่ตกลงพื้นอยู่นั้น!! อะแฮ่ม...!! เสียงที่ดังมานั้น ทำให้คนที่ก้มหน้าหาของ ใบหน้าสวยละขึ้นมา กับพบว่ามีนิสิตแพทย์ใบหน้าอันหล่อเหลาถึงสองคนที่เดินเข้ามาข้างเธอ“คนสวย หาอะไรอยู่ครับ” หมอเปรม เขารู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยหน้าหวานคนนี้มาก เขาสังเกตเห็นเดินผ่านคณะมาหลายวันแล้ว“แอร์พอร์ตฉันหล่นแถวนี้น่ะค่ะ” ประกายดาวละใบหน้า ขึ้นมาตอบสองหนุ่ม“ให้พวกผมสองคนหาช่วยไหมครับ”“ขอบคุณค่ะ” ยิ่งคนสวยไม่ปฏิเสธ สองหนุ่มอย่างหมอวศิน หมอเปรมกับแย่งกันหาแอร์พอร์ต ทว่าหาเท่าไหร่กับไม่เจอ“หายไปไหน เนี่ย...” ร่างบางบ่นอุบอิบทว่าขณะที่ประกายดาวก้มหน้าหาตามพุ่มไม้นั้น กับมีมือของใครบางคนยื่นแอร์พอร์ตมาต่อหน้าของเธอ ประกายดาวสบตากับร่างสูงตรงหน้าแต่แล้วกับต้องชะงัก ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ“ของเธอใช่ไหม...” เขายื่นมันให้กับเธอ ประกายดาวรับมันมาอย่างไม่ใส่ใจอะไร มันไปอยู่กับเขาได้ยังไง หมอภีมอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นเขา“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยจบ ร่างบางก็หันไปหาหมอเปรม หมอวศิน“เจอแล้วค่ะ ขอบคุณคุณหมอทั้งสองด้วยนะคะ” ประกายดาวหันไปฉีกยิ้มให้สองคน

ด้านประกายดาว ร่างบางพลิกตัวไปมา ดึกแล้วแต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ ภายในหัวของฉันเอาแต่คิดเรื่องพี่หมอภีม“ในเมื่อพี่ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้มีใจให้ฉัน แล้วจะเข้าหาทำเหมือนสนิท ให้ความหวังฉันทำไม” ฉันเหลือบมองนาฬิกาอีกไม่กี่นาทีจะ 5 ทุ่ม นอกจากใบหน้าหล่อเหลาของหมอภีม วนเวียนรบกวนใจฉันแล้ว ฉันยังรู้สึกหิวดึกอีก“อ่า...หิวชะมัด” ฉันยังไม่ทานข้าว แต่ทานก๋วยเตี๋ยวไปเมื่อช่วง 5 โมงเย็น และตอนนี้ก็เริ่มทนไม่ไหว หิวมากแล้ว เมื่อข่มตาไม่หลับ ฉันเลยต้องลุกไปหาอะไรรองท้องก่อนนอน ไม่งั้นคืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับแน่ ทว่าภายในห้องฉันกับไม่มี ขนมปัง นม บะหมี่สักหอก็ไม่มี!! เห้ย...!! พักหลังมานี้ ฉันพักที่คอนโด สลับกับที่บ้าน ทำให้ฉันลืมซื้อพวกของกินมาตุนที่คอนโด เมื่อเป็นเช่นนั้นร้านสะดวกซื้อในซอยข้างคอนโด คือจุดหมาย10 นาทีต่อมาด้านประกายดาวที่ลงมาจากห้อง ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงยืนดูดบุหรี่แผ่นหลังพิงรถแมคคลาเรน ประกายดาวที่เห็นภีมภพในระยะไกล ร่างบางถึงกับขยี้ตารัวๆ“หึ นี้ฉันคิดถึงพี่หมอภีมมาก ถึงกับหลอนเลยเหรอ” เขาจะมาทำอะไรที่นี่ หรือมาหาเด็ก จากนั้นเขาก็ขับรถออกไปจากคอนโด แต่ช่างเ

ด้านประกายดาวไหนบอกห้ามทัก แต่เขากับชอบทำเหมือนว่าเราสนิทกันมากยังงั้นแหละ“ยิ่งเขาทำแบบนี้ ยิ่งทรมานต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันนัก” ประกายดาวเดินกลับชมรมด้วยท่าทีเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“ฉันควรทำยังไงดี หัวใจฉันไม่ได้แข็งเหมือนปากหรอกนะ” ร่างบางพยายามสลัดภาพใบหน้าอันหล่อเหลาของภีมภพนั้นออกจากหัว หลังจากที่บังเอิญเจอเขาอีกครั้งบนชั้นดาดฟ้า จิตใจฉันกับไม่เป็นอันทำอะไร ประกายดาวทำความสะอาดโรงยิมกับเพื่อนๆ นานนับชั่วโมง จนกระทั่งตกเย็นจากนั้นก็แยกย้ายกลับบ้านวันต่อมาด้านภีมภพหลังจากที่ถูกประกายดาวเมิน เมื่อวันก่อน ใช่ว่าผมจะชอบหรอกนะ กับท่าทีเมินไม่สนของเธอ ทว่าหลังจากวันนี้ที่ลงเวรมา จากที่ผมต้องไปสนุก ปลดปล่อยกับไอ้ไทม์ ไอ้ฟรอสต์ ที่ผับมาคัส แต่สมองผมกับสั่งการให้มาที่คอนโด ประกายดาวแทนผับภีมภพรู้ตัวอีกที แมคคลาเรนสีแดงก็เคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าคอนโดของประกายดาวอีกแล้วครับ“ว่าไง พ่อหนุ่ม วันนี้มาเร็วนะ” จอดรถไม่ถึง 5 นาที พี่ รปภ.ก็เข้ามาทักทายผม“ครับ วันนี้ตั้งใจจะมาหาอะไรอร่อยๆ แถวนี้ทานนะครับ”ภีมภพเอ่ยแก้ต่าง ซึ่งไม่ใช่แปลกที่พี่รปภ. จะทักทายผมเช่นนี้ นี้ใช่ครั้งแรกที่ผมมา