All Chapters of คิมหันต์ของผม: Chapter 11 - Chapter 20

32 Chapters

บทที่ 11

_/_/ อลันเห่อโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่อีกฝ่ายซื้อให้และเข้าแอพนั้นแอพนี้ตามอำเภอใจจู่ๆมีเบอร์แปลกๆโทรเข้ามา เด็กหนุ่มหันซ้ายหันขวาแล้วกดรับสายทันที"เมลเบอร์นี้ไว้ด้วย"อลันทำหน้าเหวอคนปลายสายโทรมาสั่งแค่นี้แล้วก็วางสายไป ยังไม่ทันได้รู้เลยว่าเป็นเบอร์ของใครแต่ก็พอจะเดาออกว่าเป็นใครฟังจากน้ำเสียงที่เรียบเฉยแถมประโยชน์ที่พูดก็สั้นเกินก็คงไม่พ้นคุณคิมหันต์"คนเย็นชา" ชื่อนี้ถูกเมล์ไว้ในเครื่องไหนๆอลันเองก็โสดและไม่มีใครคุยด้วยมีแฟนก็ยังโดนทิ้งถ้าจะลองปฏิสัมพันธ์กับใครสักคนน่าจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง คนน่ารักทำหน้าเจ้าเล่ห์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รู้แล้วว่าเขาคนนั้นคือใครคิมหันต์ชายหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดปีคือคนที่อลันอยากจะทำกับเขาแบบนั้นเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะโสด ตั้งแต่เด็กหนุ่มย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ไม่เคยเห็นพี่แกคุยกับใครเลยนอกจากก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่แต่ในห้องและอีกอย่างดูเหมือนพี่แกจะเป็นคนเย็นชาคงไม่มารู้สึกอะไรกับเด็กอย่างอลันง่ายๆแบบนี้หรอกว่าแล้วยุทธการอ่อยคิมหันต์ก็เริ่มขึ้นโดยหาข้อมูลจากในเน็ตอลันแค่นึกอยากทำมันสนุกๆหรือความเป็นจริงแล้วเขาเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้อีกฝ่ายกันแน่วิธีที่หนึ่ง หัวเร
Read more

บทที่ 12

อลันกำลังจะหลับตาลงมีเสียงเคาะประตูห้องเขารีบลุกไปเปิดประตูให้กับคนที่อยู่ด้านนอก พอเปิดออกมากลับพบว่าเป็นคิมหันต์"พี่คิมมีอะไรหรือเปล่าครับ"อีกฝ่ายยื่นของสิ่งนั้นให้ อลันเกือบลืมไปเลยว่าเอาโทรศัพท์เข้าไปที่ห้องของคุณเจ้าของบ้านเพราะมัวแต่สนใจวิธีอ่อยอีกฝ่าย"ของที่ซื้อให้ไม่คิดจะเก็บรักษาเลยนะ"ฟังดูแล้วคำพูดของคิมหันต์มันแปลกๆเหมือนน้อยใจอะไรสักอย่างแต่น่าจะไม่ใช่อลันน่าจะคิดมากไป"ผมขอโทษครับ มัวแต่คิดเรื่อง....""นอนได้แล้ว""ครับ พี่คิมฝันดีนะครับ" อลันปิดประตูห้องตัวเองส่วนคิมหันต์ยืนอยู่หน้าห้องของเด็กหนุ่มพักใหญ่กว่าจะกลับเข้าห้องตัวเองเมื่อเข้าห้องก็กลับมาทำงานต่ออลันปฏิเสธความรู้สึกตัวเองไม่ได้ว่าชักจะเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กับอีกฝ่ายเข้าแล้วซิ คนน่ารักยืนยันกับตัวเองว่าไม่ใช่ชอบคิมหันต์แบบคนรักแต่น่าจะชอบที่อีกฝ่ายเพราะความใจดีมากกว่านึกถึงตอนที่จูบคิมหันต์ครั้งแรกทำให้หน้าเขาแดงแบบไม่รู้ตัวและยิ้มออกมาคนเดียว คนน่ารักหยิบมือถือขึ้นมาและส่งข้อความหาอีกฝ่าย"หลับได้แล้วอย่าทำงานจนดึกนะครับ" ติ๊ง! เสียงข้อความของคิมหันต์แจ้งเตือนเมื่อหยิบมันขึ้นมาแล้วกดอ่านทำให้ยิ้มออกมาที
Read more

บทที่ 13

วิธีที่สองเป็นตัวของตัวเอง มีความเป็นธรรมชาติวิธีที่สองอลันเชื่อว่าเขาต้องทำมันสำเร็จและจะไม่ล้มเหลวเหมือนวิธีแรกตลอดเวลาที่อลันอยู่กับคิมหันต์เขาเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วเด็กหนุ่มวางแผนชวนอีกฝ่ายออกไปข้างนอกในวันหยุดเผื่อจะได้ทำความรู้จักและสนิทกับอีกฝ่ายให้มากขึ้นที่ผ่านมาคิมหันต์เป็นคนเข้าใกล้ยากเพราะเอาแต่ทำงาน เขาเดินย่องเข้าไปในห้องทำงานของอีกฝ่ายแล้วตะล้อนเข้าทางข้างหลังแล้วเดินอ้อมมาข้างหน้าค่อยๆหย่อนก้นลงเก้าอี้ช้าๆคิมหันต์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก็พอจะเดาออกว่าเป็นใครเขาทำน้ำเสียงเรียบเฉยใส่อลัน"มีอะไร"คนอายุน้อยกว่าพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะถ้าพูดออกไปแล้วจะโดนอีกฝ่ายตำนิไหมแถมหน้ายังไม่เงยหน้ามามองเขาเลย"ผมอยากชวนพี่คิมไปเที่ยวข้างนอกครับในวันหยุดแต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ" อีกฝ่ายนั่งนิ่งสักครู่ใหญ่ไม่พูดอะไรสักอย่างส่วนคนที่รอคำตอบก็ทำหน้าลุ้นว่าคำตอบคืออะไร"ขอคิดดูก่อน""ครับผมขอตัวก่อนนะครับ"อลันเดินออกจากห้องด้วยผิดหวังคำว่าขอดูก่อนอาจจะไปหรือไม่ไปก็ได้'-'คิมหันต์ยิ้มออกมาเล็กน้อยหลังจากที่อลันเดินออกจากห้องไปแล้ว ก็ทำหน้าตึงไปงั้
Read more

บทที่ 14

พอถึงสวนสาธารณะอลันยกของที่เตรียมไว้ในรถ มีทั้งเสื่อกล่องผลไม้และแซนด์วิชที่ไว้ เด็กหนุ่มเดินนำหน้าคนตัวใหญ่หาที่ร่มๆที่มีต้นไม้บังแดดแล้วเอาเสื่อที่เตรียมไว้ปูนกับพื้นดินพร้อมกับของที่เตรียมไว้วางลงบนเสื่อ"ที่นี้ลมเย็นจังครับ"คิมหันต์มองไปรอบๆมีผู้คนมากมายต่างมาพักกันที่นี้มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ใหญ่โอบล้อมทำให้ลมเย็นสบายยังมีสระน้ำอยู่ตรงกลางของสวนอีกอลันคีปผลไม้และแซนด์วิชออกจากกล่องเตรียมไว้สำหรับนั่งไปด้วยกินไปด้วย"พี่คิมลองกินแซนด์วิชไหมผมทำเองกับมือเลยนะ""จะกินได้ไหม"คำพูดคิมหันต์ทำอลันหมดความมั่นใจแต่ใช่ว่าจะแสดงสีหน้าให้อีกฝ่ายรับรู้"พี่ไม่กินผมกินเองก็ได้" เสียงงอนๆคิมหันต์คงพอจะเดาออกน้ำเสียงของอลันออกว่าเด็กหนุ่มกกำลังงอนและไม่พอใจกับสิ่งที่เขาพูดไป เลยหยิบแซนด์วิชที่วางอยู่ขึ้นมาและนำมันเข้าปากตัวเอง ทำเอาอลันที่นั่งอยู่ตรงนั้นมองอีกฝ่ายมองด้วยใบหน้าที่ยิ้มออกมา"เป็นไงอร่อยไหมครับ""ใช้ได้อยู่นะ""แค่ใช่ได้เองเหรอ""อืม!อลันมองหาน้ำว่าได้เตรียมมาไหมแต่เมื่อหาดูจนดีแล้วปรากฏว่าไม่ได้เอามันมาน่าจะลืมไว้ที่บ้าน"พี่คิมครับรอผมตรงนี้ก่อนนะครับ ผมขอไปซื้อน้ำแป๊บนึง" มื
Read more

บทที่ 15

วิธีที่สี่ แสดงให้เห็นว่าเรามีแพชชั่นกับสิ่งที่ทำข้อนี้ทำอลันต้องคิดหนักแพชชั่นคืออะไรเขาเองยังไม่เข้าใจในข้อนี้สงสัยต้องถามพี่กูแล้วแหละว่าแล้วเขาก็ไม่รอช้าหยิบโทรศัทพ์จากกระเป๋ากางเกงแล้วยกขึ้นค้นหาคำนี้ความหมายของแพชชั่น คือ ความกระตือรือร้น, การมีใจรักในอะไรสักอย่าง หรือแรงผลักดันที่ทำให้เราอยากทำในสิ่งที่ต้องการกระตุ้นให้ชอบมากเกิดขึ้น ข้อนี้เขาน่าจะทำไม่ได้ขอสอบตกละกันอลันสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วเดินออกไปนอกบ้านหยิบสายยางขึ้นมาแล้วไปเปิดน้ำรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ที่ปลูกไว้บริเวณรอบบ้านของอีกฝ่ายตอนที่รดน้ำอยู่เขาได้ยินเสียงเหมือนนกร้องเลยเข้าไปดูในโพรงดอกไม้มองหาเสียงที่ร้องจิ๊บๆ แต่ก็ไม่เห็น มองไปรอบๆใต้ต้นไม้ใหญ่ปรากฏว่านกน้อยตกลงมาจากพื้นอลันเก็บมันขึ้นมาสำรวจว่ามันเป็นอะไร"มันเจ็บขาเดี๋ยวนิ"อลันนำนกน้อยวางไว้บนโต๊ะหน้าบ้านแล้วเข้าไปหายาให้มันแต่ดูเหมือนไม่มียาอะไรเด็กหนุ่มได้แต่ผ้าก๊อตมาเผื่อพันขาให้มันป้าแก้วให้อลันนำอาหารมาป้อนให้มันน่าจะหิวด้วยแหละเพราะมันร้องไม่หยุดอลันเดินเข้าไปในบ้านเข้าไปดูว่ามีอะไรพอที่นกน้อยจะกินได้ไหม สิ่งที่เขาได้มาคือผลไม้แต่ไม่รู้ว่ามันจะชอบไ
Read more

บทที่ 16

.คิมหันต์นั่งอยู่ตรงนั้นยังคงไม่ไปไหนเอาแต่ยิ้มและส่ายหัวไปมาปกติหน้าจะตึงตลอดไม่ค่อยจะได้เห็นเขายิ้ม ป้าแก้วเห็นอีกฝ่ายแล้วรู้สึกแปลกใจนานมากแล้วที่ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายยิ้มแบบนี้ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อน "คุณคิมเป็นอะไรคะเห็นยิ้มคนเดียว" "เปล่า ป้าแก้วเอากล่องยาไปเก็บให้ด้วยนะครับ" "ค่ะคุณคิม"เมื่อโดนคนมีอายุทัก หน้าของอีกฝ่ายก็กลับมาตึงเหมือนเดิมและเดินขึ้นห้องตัวเองไป อลันอาบน้ำแต่งตัวเอาแต่อยู่ในห้องไม่อยากลงไปกินข้าวข้างล่างกลัวเจออีกฝ่ายแล้วทำตัวไม่ถูกแต่ท้องของเขาดันร้องไม่หยุด "ไม่หิว ไม่หิว" เขาบอกกับตัวเองในขนาดที่ร่างกายของเขาทอดยาวอยู่บนเตียงและข่มตาให้หลับจะได้ไม่หิว แต่ไม่ทันไรก็มีคนมาเคาะประตูหน้าห้อง"ใครครับ" เขาถามมันออกไปแต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบจากคนข้างนอก อลันอดใจไม่ไหวเลยไปเปิดประตูต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่ยืนหน้าห้อง "พี่คิม" "จะให้กูเข้าห้องไหม มันหนัก" "คะ..ครับ" อีกฝ่ายเดินเข้าห้องพร้อมถือถาดข้าวเข้าไปด้วย "นี่อะไรเหรอครับ" "เห็นไม่ลงไปกินข้าวคิดว่าไม่สบายเลยยกมาให้" "ไม่น่าลำบากเลย" "ไม่ลำบากหรอก"อลันได้แต่นั่งเฉยจนคิมหันต์ทักขึ้นแล้วทำเขาตกใจ "จะกินไหมหรือจะใ
Read more

บทที่ 17

วิธีที่ห้า พูดชมเขาบ้าง ข้อนี้ไม่สำหรับอลันสบายมากไม่ต้องคิดอะไรมากอีกฝ่ายมีอะไรให้ชมเยอะแยะเท่าที่เคยสัมผัสและได้ใกล้ชิดอีกฝ่ายไม่ใช่คนใจร้ายเหมือนอย่างที่คนอื่นบอกเลยแถมยังใจดีอีกต่างหากเพียงแต่แค่ชอบทำหน้าตึงและทำหน้าเรียบเฉยมากไปหน่อย วันนี้เป็นวันหยุดของคิมหันต์เขาไม่ได้เข้าบริษัทแต่หยุดอยู่บ้าน ป้าแก้วเองก็แปลกใจปกติคิมหันต์จะเข้าบริษัทตลอดแม้แต่วันหยุดหลังๆนี้เขาเปลี่ยนไปแต่ก็ดีเหมือนกันอีกฝ่ายจะได้พักผ่อนบ้าง อลันน่าจะมีส่วนทำให้คิมหันต์เปลี่ยนไปอีกฝ่ายยิ้มมากขึ้นและคุยมากขึ้นต่างจากคราวก่อนที่ไม่แม้แต่จะยิ้มเอาแต่ทำหน้าตึงและเก็บตัวแต่อยู่ในห้อง "พี่คิมครับ" อลันเคาะประตูหน้าห้องของอีกฝ่ายแล้วใช้มือผลักประตูเข้าไปแต่หาเจ้าของห้องไม่เจอยังคงเดินวนเรียกอยู่อย่างนั้น"พี่คิมครับ พี่คิม" "มีอะไร" "ว้าว! อลันทำตาโตก่อนจะเอามือมาปิดตาตัวเองไว้ด้วยฝ่ามือ ก็อีกฝ่ายเล่นใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำแถมกล้ามอกที่เป็นมัดส่วนผ้าเช็ดตัวก็ใส่ซะอีกนิดเดียวจะเห็นสัดส่วนตรงนั้นของอีกฝ่ายแล้วทำเอาคนที่มองเขินไม่ใช่น้อย คิมหันต์ยังคงไม่ใส่เสื้อผ้าแต่เดินเข้าหาอลันที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตร
Read more

บทที่ 18

คิมหันต์เข้าห้องครัวแล้วเปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรเหลือให้ทำกับข้าวได้บ้าง มีผัก มีหมู แค่นี้ก็ทำให้คิมหันต์นึกเมนูที่จะทำออก อลันเป็นลูกมือช่วยอีกฝ่ายไม่ว่าจะหั่นผัก ล้างผักและเตรียมเครื่องปรุงอื่นๆตามที่พ่อครัวบอก "หอมมากก! เมื่อกับข้าวก็เสร็จถูกวางบนโต๊ะอาหาร กลิ่นที่หอมจนทำเอาอลันที่หิวเต็มแก่ตักมันขึ้นมาใส่ปากแบบไม่เกรงใจอีกฝ่าย "อร่อยที่สุด ไม่คิดว่าพี่คิมจะทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้ ถ้าเป็นไปได้ขอพี่ทำให้ผมกินทุกวันเลยได้ไหมครับ" "พูดงี้เดี๋ยวป้าแก้วก็น้อยใจหรอก" "ไม่หรอกครับ ป้าแก้วแกใจดี" "กินเหอะ กินให้อิ่ม"เด็กหนุ่มตักข้าวใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อยและมองไปอีกฝ่ายอย่างชื่นชมและยิ้มให้กับคนที่นั่งตรงหน้า เวลาผ่านไปเกือบสี่วันอลันพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อหลายวันก่อนได้เอาลูกนกมาเลี้ยงไว้ ลืมไปเลยลืมซะสนิทเมื่อถามอีกฝ่ายคำตอบที่ได้มา "ลูกนกเขากลับไปหาพ่อกับแม่แล้ว" "เหรอครับ ผมลืมไปเลย" "ไม่เป็นหรอกมันแข็งแรงดีแล้วก่อนที่จะกลับไปหาพ่อกับแม่" "พูดแล้วผมก็นึกถึงคนที่บ้านผมจัง ตอนนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง" "ไม่โทรหาล่ะ" "จริงด้วย ผมลืมไปเลยก็ผมตัวคนเดียวนี่ครับ ตอนมากรุงเทพก็มาคนเดียวว่าจะม
Read more

บทที่ 19

ข้อที่หก ขอคำช่วยเหลือและคำแนะนำบางโอกาส ข้อนี้อลันก็ทำไปแล้วนะและเหมือนจะทำไปหลายครั้งแล้วด้วยทำตั้งแต่เริ่มเข้ามาอยู่ในบ้านจนถึงปันจุบันเขาคิดไม่ออกว่าจะขอให้อีกฝ่ายช่วยอะไรอีกได้แต่นั่งเท้าคางในห้องไม่ยอมลงไปข้างล่างแถมยังเขี่ยมือถือไปมา แม่ของอลันโทรเข้ามาพอดีเขากดรับสายมันแบบไม่ลังเล "ครับแม่" "เป็นไงลูกสบายดีไหม" "สบายมากกครับ แล้วแม่ละครับ" "แม่สบายดี" "แม่ผมคิดถึงแม่นะครับ อยากกลับไปหาแม่จัง" อลันพูดยังไม่ทันขาดคำได้ยินเสียงผู้ชายคนนั้นแทรกเข้ามาพร้อมกับคำข่มขู่แม่ของเขาแล้วจากนั้นสายก็ถูกวางทันที ผู้เป็นแม่น่าจะวางเพราะไม่อยากให้อลันต้องมาได้ยินและคิดมาก! เด็กหนุ่มพยายามโทรกลับหาแม่แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่ติดแถมยังปิดเครื่องอีกต่างหากอลันร้อนใจมากไม่รู้จะทำยังไงทำได้เพียงขอให้แม่ติดต่อกลับมา อลันอยู่แต่ในห้องไม่มีกระจิดกระใจทำอะไรเพราะเป็นห่วงว่าแม่ของเขาจะเป็นอะไรไป เวลาผ่านไปค่อนวันข้อความแม่ก็เด้งเข้ามาอลันกดเบอร์โทรหาแม่ทันทีปรากฏว่าคนที่รับสายไม่ใช่แม่แต่เป็นคนอื่น "คุณแม่ของน้องอยู่โรงพยาบาลนะคะ" เสียงพยาบาลสาวบอกกับอลันแบบนั้น "แม่ผมเป็นไงบ้างครับ" "ปลอดภัยแ
Read more

บทที่ 20

ทั้งสองพอหาที่พักได้ก็พากันหิ้วของที่ซื้อมาเข้าไปในห้อง อลันนั่งอยู่ที่เตียงมองไปที่อีกฝ่ายที่กำลังมัวแต่จัดของ "พี่คิมผมขอโทษนะไม่น่าชวนพี่มาเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้เลย"คิมหันต์เดินมาใกล้อลันแล้วโน้มตัวไปจูบริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่างนุุ่มนวลเพื่อที่จะบอกว่าไม่ให้เด็กหนุ่มคิดมากตัวเขาไม่เป็นไรและพร้อมที่จะช่วยเสมอ"จูบผมทำไมครับ""ค่ารถไง""ยังไงครับ""มึงบอกว่าจะหาเงินมาจ่ายค่ารถให้พี่ไม่ใช่เหรอ พี่ไม่เอาเงินแต่จะเอาสิ่งนี้แทน""ไหนพี่บอกไม่เป็นไร""พี่พูดงั้นเหรอ""พี่คิม เจ้าเล่ห์นะครับ"คิมหันต์กอดอลันไว้แน่และหอมแก้มไปหนึ่งทีทำเอาคนที่อยู่ในอ้อมกอดเขินไม่ใช่น้อยแต่ก็ยอมอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย"ขอบคุณที่มาส่งนะครับ"หลังจากคิมหันต์อาบน้ำเสร็จนอนรออลันที่ยังอาบน้ำไม่เสร็จอยู่ที่เตียงส่วนคนน้องเมื่อออกมาจากห้องน้ำทำเอาคนพี่มองอย่างไม่ละสายตาก็คนน้องแต่งตัวแบบนั้นอีกแล้วอลันขึ้นมานอนที่เตียงขากางเกงถูกดึงขึ้นจนเห็นขาอ่อนที่ขาวเนียนแต่อีกฝ่ายก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะไม่ทำอะไรคนน้องถึงแม้อยากจะทำมากก็เหอะจะทำเมื่อคนน้องพร้อมเท่านั้น"รอให้อายุถึงก่อนค่อยว่ากัน!"อลันเมื่อขึ้นเตียงเสร็จเขาดึงผ้
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status