Lahat ng Kabanata ng คิมหันต์ของผม: Kabanata 21 - Kabanata 30

อลันโทรหาคิมหันต์ให้กลับดูว่าแขกมาหา เด็กหนุ่มไม่เคยเห็นบุคคลนี้มาก่อนสามสิบนาทีต่อมาคิมหันต์ก็กลับมาถึงบ้าน คนที่นั่งรอเมื่อเห็นคิมหันต์เดินเข้าหาแล้วโอบกอดเหมือนสนิทกัน"มึงคิดถึง" แค่นั้นยังไม่พอเขายังถือวิสาสะจูบปากอีกฝ่ายโดยไม่สนว่าอลันยืนอยู่ตรงนั้น"ปล่อย!"ทำเป็นเขินนะมึงทีแต่ก่อนขาดจูบกูไม่ได้""เพ้อเจ้ออะไรของมึงปาน"ผู้ชายคนนั้นชื่อปานดูเหมือนสนิทกับคิมหันต์มากเขาเคยเป็นอะไรกันมาก่อนอลันสงสัยแต่ไม่กล้าพูดอะไร"กูนอนนี่นะ ห้องกูว่างใช่ป่ะ""ไม่ ! กูให้น้องมันนอน""เหรอ ! สายตามองไปที่อลันด้วยความไม่ชอบใจ "ไม่เป็นไรนอนห้องเดียวกันก็ได้แต่ก่อนก็นอนด้วยกันออกจะบ่อย" ที่แท้ห้องที่อีกฝ่ายยกให้อลันนอนเป็นห้องของแฟนเก่านี่เองเจ็บแปลก! เหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงหัวใจอลันอย่างแรงอลันเดินเข้าครัวเพราะทำตัวไม่ถูกรอจนป้าแก้วกลับมาแล้วถามว่าพี่ปานคือใคร เมื่อป้าแก้วกลับมาเด็กหนุ่มรีบถามป้าแก้วทันที "คุณปานเป็นแฟนเก่าของคุณคิมเมื่อก่อนทั้งสองรักกันมากเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแต่พอมาวันหนึ่งคุณปานก็เปลี่ยนไปสืบไปสืบมาเป็นว่าเขามีคนอื่นแอบนอกใจคุณคิม""ตอนนั้นคุณคิมเสียใจมากเคยจะเสียคนไปพักหนึ่ง

อลันเมื่อมาถึงหน้าร้านแล้วผลักประตูเข้าไปเขาเจอกับเจ้าของร้านที่หน้าตาเหมือนคนขี้โกงยังไงไม่รู้หน้าตาเหมือนไม่ใช่คนดีอะไรแต่ทำไงละอยากได้เงินก็ต้องทน ทางร้านจ้างอลันมาเป็นเด็กเสิร์ฟตลอดทั้งวันแปดโมงถึงห้าโมงเปิดเป็นร้านอาหารทั่วไปหลังจากห้าโมงถึงห้าทุ่มจะเป็นร้านเหล้ามีคนจำนวนไม่น้อยที่เข้ามาในร้าน อลันทำงานตั้งแต่แปดโมงเลิกอีกทีก็สองทุ่มวันแรกของการทำงานเด็กน้อยรู้สึกสนุกมากและเพลินกับการทำงานเขาได้เพื่อนใหม่คนหนึ่งชื่อทรชน "กลับบ้านดีๆนะมึง" อลันกับเพื่อนใหม่เลิกงานพร้อมกันและเดินออกจากร้านด้วยกันก่อนแยกย้ายมีการอำลากันตามประสาเพื่อน "บาย พรุ่งนี้เจอกัน" อลันโบกมือเรียกแท็กซี่ดีหน่อยที่แถวนั้นยังมีรถให้กลับบ้านระหว่างทางเขามองไปรอบๆมีตึกมากมายความฝันของเขาคืออยากเช่ามันและเข้ามาอยู่ในนั้นโดยพาแม่มาอยู่ด้วย "ถึงแล้วครับน้อง" คนขับแท็กซี่บอกกับอลัน "ขอบคุณครับ" อลันลงจากแท็กซี่และเดินเข้าบ้านโดยมีคิมหันต์นั่งรออยู่ที่บ้านแล้ว ด้วยสีหน้าและท่าทางแล้วดูเหมือนคุณเจ้าบ้านจะไปอารมณ์เสียไหนมาหน้านิดุอย่างกับยักษ์ "ไปไหนมา" "ผมเหรอ ทำงานครับ" "ทำไมกลับดึก" "ก็ผมทำงาน ที่นั่นมันเลิก

ช่วงดึกดื่นเด็กหนุ่มลงมาหาอะไรกินอีกแล้วท้องของเขามักจะหิวในตอนดึกจะเป็นช่วงที่คนอื่นหลับแล้ว อลันเดินเข้าไปในห้องครัวโดยใช้ไฟฉายจากมือถือส่องนำทางเขาเปิดตู้เย็นแล้วหยิบนมที่มีอยู่นำมาดื่มพอหมดก็ทิ้งลงขยะทันทีอลันไม่เห็นว่าคิมหันต์นอนอยู่ที่โซฟาเพราะมันมืดเลยเดินไปชนกับโซฟาแล้วล้มตัวลงทับอีกฝ่ายที่หลับสนิททันที"โอ๊ย !" เด็กหนุ่มตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงคนร้องเขากดไฟฉายจากมือถือเพื่อจะส่องว่าเป็นใคร"พี่คิม ! ทำไมมานอนตรงนี้ครับ" ลำตัวของอลันยังคงทับร่างใหญ่ไว้"ปานมันนอนห้องพี่ไม่อยากนอนกับมันกลัวคนแถวนี้จะไม่พอใจ""เหรอ..ครับ" อลันดันตัวเองออกจากอีกฝ่ายแต่มือของคิมหันต์กอดเขาจากด้านหลังและกอดไว้แน่พอสมควร"ปล่อย! เดี๋ยวมีคนมาเห็น""มืดขนาดนี้ใครจะเห็น" อีกฝ่ายถือวิสาสะหอมแก้มเด็กหนุ่มไปหนึ่งที"เข้ามาในอ้อมกอดพี่แล้วอย่าหวังว่าพี่จะปล่อย" คิมหันต์ยังคงกอดเด็กหนุ่มไว้แน่"ดึกแล้วผมจะเข้านอนพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน" คิมหันต์ค่อยๆคลายมือจากอลัน"ก็ได้ แต่ขอพี่ไปนอนในห้องได้ไหม"เด็กหนุ่มเผลอพยักหน้าให้กับอีกฝ่าย'นี่เรากำลังงอนอีกฝ่ายอยู่น่ะแต่ไงทำไมถึงให้ไปนอนที่ห้องล่ะอลันเอ๊ย!'เด็กหนุ่มพึมพ

พอถึงช่วงบ่ายอลันไปทำงานปกติโดยโบกรถจากหน้าปากซอยแล้วไปลงที่หน้าร้านที่ทำงาน เด็กหนุ่มสนุกกับการทำงานหน้าที่ก็เหมือนเดิมเสิร์ฟอาหารจดเมนูพอลูกค้าเบาบางก็ไปช่วยแม่ครัวอยู่หลังครัว อลันทำงานที่นี้ได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์แล้วทุกอย่างก็ราบรื่นอลันทำงานอย่างตั้งใจได้รับคำชมจากในร้านและลูกค้าที่เข้าร้าน"มึงเอาเครื่องดื่มไปให้ลูกค้ารายนั้นหน่อย""ครับ" อลันรับเครื่องดื่มจากเพื่อนที่ทำงานด้วยกันแล้วไปเสิร์ฟให้กับโต๊ะที่อยู่ตรงหน้า"เครื่องดื่มมาแล้วครับ"อลันเมื่อวางแก้วลงบนโต๊ะเสร็จกำลังจะกลับมีลูกค้ารายหนึ่งจับแขนเขาไว้"น้องสนใจไปต่อกับพี่ไหม"เด็กหนุ่มค่อยๆพูดกับลูกค้าไม่เอะอะโวยวายกลับกลัวคนในร้านคนอื่นตกใจ"อย่าดีกว่าครับ""ไม่เอาน่า อย่าเล่นตัวสิ""พี่ปล่อยผมครับผมจะกลับไปทำงาน"ชายคนนั้นจับแขนอลันไว้แน่เพื่อที่จะให้อลันขยับตัวใกล้เขาแต่อลันยันเท้าไว้แน่"ชน" ทรชนเมื่อได้ยินอลันเรียกก็วิ่งเข้ามาหาอลันและบอกลูกค้าให้ปล่อยมือเพื่อนของเขา"พี่ปล่อยมือเพื่อนผมครับ" พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาและเกรงใจ"ยุ่งอะไรด้วยมึงอ่ะ""อ้าว เขาเป็นเพื่อนผม" อยู่ๆทรชนก็อารมณ์พลุ่มพล่ามขึ้นมา"พี่ปล่อยเพื่อนผม" แล้วชายค

อลันหลังจากลงจากรถก็รีบขึ้นห้องตัวเองเองทันทีและมานั่งยิ้มบนเตียงรูปภาพของอีกฝ่ายที่ถูกคว่ำหน้าลงอลันหยิบมันหงายขึ้นและมองคนในรูปด้วยความชื่นชมเขานั่งดูรูปของอีกฝ่ายเวลาผ่านไปนานมากและสะดุ้งเมื่อมีเสียงเคาะประตูห้อง"ครับ แปปนึงครับ"เมื่อเปิดประตูปรากฏว่าเป็นอีกฝ่าย"พี่คิม""ทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่อาบน้ำ""กำลังจะอาบครับ""รีบอาบ""ครับ" พูดพร้อมหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนไว้แล้วเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้คิมหันต์ยืนอยู่ที่ห้องตามลำพังพอออกมาจากห้องน้ำคุณเจ้าของบ้านก็ยังไม่กลับแถมยังนอนที่เตียงของเขาอีกอลันตกใจเล็กน้อยเพราะเขาใส่เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกจากห้องน้ำ"พี่คิมหลับตาก่อน""ทำไม มองไม่ได้เหรอ""ม่าย..ด้าย.""แล้วทีมึงยังมองของพี่ได้เลย""หันไปก่อนเลยครับ ขอแต่งตัวแป๊บเดียว""อือ"อลันรีบแต่งตัวพอเสร็จก็เดินไปใกล้อีกฝ่าย"เสร็จแล้วครับ""พี่กลับห้องก่อนนะ" วันนี้อีกฝ่ายมีท่าทีแปลกไปดูแลลุกลี้ลุกลนยังไงก็ไม่รู้"อ้าว !" อลันมองคิมหันต์ที่เดินออกจากห้องด้วยความงงหลังจากอีกฝ่ายเดินออกจากห้องแล้วอลันหยิบมือถือขึ้นมาและส่งข้อความหาอีกฝ่าย" ฝันดีนะครับ" พร้อมกับรูปหัวใจเสียงข้อความดังขึ้นทางด้