Lahat ng Kabanata ng คิมหันต์ของผม: Kabanata 31 - Kabanata 32

อลันเลิกงานรีบกลับบ้านเลยไม่แวะและไม่ไปต่อไหนเขาทนคิดถึงคิมหันต์ไม่ไหวอยากเห็นหน้าและอยากคุยกับอีกฝ่ายตลอดทางที่นั่งในรถเขายิ้มตลอด"ถึงแล้วครับ" "ขอบคุณครับลุง"อลันลงจากรถแล้วปิดประตูเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์ดีและฮัมเพลงในลำคอเบาๆแต่เมื่อเดินเข้าบ้านสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ คิมหันต์และผู้ชายคนนั้นยืนกอดกันแค่นั้นยังไม่พอยังจูบกันต่อหน้าเขาอีกทำให้อลันที่ยืนอยู่ตรงนั้นเห็นภาพชัดเจนและทุกกระทำของทั้งสองคนน้ำตาอลันไหลอาบแก้มเขาไม่รู้จะทำยังไงจะไปต่อว่าคนสองคนที่แสดงความรักต่อกันเหรอคงไม่ เพราะไม่ได้เป็นอะไรกับอีกฝ่ายเขารู้สึกใจเจ็บอย่างบอกไม่ถูกเจ็บยิ่งกว่าตอนที่กรหนีไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอีกอลันยืนดูอยู่สักครู่ก่อนที่จะหันหลังและเดินออกไป"ชนมึงอยู่ไหน" เขาหยิบมือถือโทรหาทรชน"กูอยู่ร้านเหล้านี้แหละ""เดี๋ยวกูไปหาแค่นี้นะ" .....ผ่านไปครึ่งชั่วโมงอลันก็ถึงร้านเหล้าที่ทรชนอยู่มาพร้อมกับหน้าตาที่ไม่สดใสและหน้าตาที่ดูเศร้าเขาเข้าไปนั่งที่โต๊ะแล้วเทเครื่องดื่มยกขึ้นดื่มทันที ทรชนที่นั่งอยู่ตรงนั้นมองอลันที่ยกแก้วไม่ยอมหยุดดวงตาแดงก่ำเหมือนคนร้องไห้ "หยุดมึง"แต่อลันไม่ฟังยังคงยกแก้วดื่มเรื่อ