บททั้งหมดของ พันธะลับ วิศวะร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่1 พันธะลับ NC++เสียงครางกระเส่าดังก้องสะท้อนภายในห้องคอนโดหรู สองร่างชายหญิงกำลังกอดรัดกันอยู่บนเตียงด้วยความเร่าร้อน เงาดำของสองคนสะท้อนอยู่บนผนัง เสียงหอบหายใจดังประสานกันอย่างรุนแรงร่างสูงของชายหนุ่มยังคงเคลื่อนไหวอยู่บนร่างบาง มานานนับสองชั่วโมง เขายังคงครอบครองเธอแม้ว่าเสียงเล็กนั้นจะเอ่ยอ้อนวิงวอนอยู่ทุกขณะแต่ทว่าเขาก็ไม่สามารถหยุดความต้องการที่มีต่อเธอได้เลย"อ่าา จะ..จุก""จุกหรือเสียว เอาให้แน่"เสียงหวานเอ่ยครางกระเส่าเมื่อเขาค่อย ๆ บดคลึงความเป็นชายลงมาอย่างหนักหน่วง สะโพกสอบจู่โจมจนร่างเล็กเกร็งสั่นสะท้านเสียงร้องครวญครางถูกกลืนกินเพราะพิษจูบ เขาดูดดึงริมฝีปากที่กำลังเปียกชุ่ม เธอเผยอออกเล็กน้อยเมื่อเขาสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาอย่างจาบจ้วง บรรจงดูดดื่มอย่างเร้าอารมณ์ กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาสัมผัสกลายเป็นสิ่งเสพติดที่ไม่มีวันเบื่อ"อ๊าาส์ อ้าขาออก""มะ...มันจุก พี่ศาเบาหน่อยได้ไหม""ฉันเบาสุดแล้ว"ร่างสูงยังคงกระแทกกระทั้นอยู่อย่างนั้นจนร่างเล็กโยกคลอน ไฟสวาทกำลังแผดเผาให้ร่างกายร้อนรุ่ม องศาคำรามออกมาเสียงดัง เขาคุกเข่ามือจับเอวบางไว้แน่นเมื่อเข้าใกล้ความเสร็จสมแต่ทว่

ตอนที่3 ขัดคำสั่งเสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องไปทั่วสนามแข่งรถชานเมือง ไฟสปอตไลต์สาดลงบนพื้นแอสฟัลต์สะท้อนเป็นประกาย แทรกด้วยกลิ่นควันน้ำมันที่อบอวลไปทั่วอากาศผู้คนยืนเรียงรายตามรั้วกั้น เสียงเชียร์ เสียงนกหวีด เสียงประกาศจากไมค์ผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออกซีเนียร์ยืนอยู่ข้างแป้งหอมในชุดเสื้อแขนยาวไหมพรมสีขาวกับกางเกงยีนขาเต่อ เธอกอดอกแน่น พลางมองรอบสนามอย่างไม่ค่อยสบายใจ“แป้งหอม...คนเยอะจังเลย”“แหงสิ! วันนี้มีแข่งใหญ่ ทีมของริกเตอร์ลงแข่งด้วยนะ เขาเก่งมาก!” เพื่อนสาวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด ดวงตาเปล่งประกายขณะมองไปยังสนาม“แล้วเธอบอกฉันว่าจะอยู่แป๊บเดียวไง”“ก็แป๊บเดียวไง~ ดูแข่งรอบเดียวก็กลับ!”ซีเนียร์ถอนหายใจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำยอม เสียงเครื่องยนต์เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ร่างชายในชุดแข่งรถสีดำขาวเดินออกจากมุมสนาม ริกเตอร์ รุ่นน้องวิศวะปีสอง แฟนของแป้งหอม“นั่นไง! แฟนของฉัน!” แป้งหอมโบกมือรัว ๆ ริกเตอร์ยิ้มแล้วชูกำปั้นขึ้นให้แฟนสาวเสียงเครื่องยนต์ยังคำรามแข่งกับเสียงลม ซีเนียร์ยกมือขึ้นปิดหูเมื่อรถสองคันทะยานออกจากเส้นสตาร์ต เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนดังแสบแก้วหู เธอหันไปมองเพื

ตอนที่5 ยอมแค่คนเดียวกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ พร้อมเสียงไฟแช็กที่ดังขึ้นแผ่วเบา ซีเนียร์ลืมตาช้า ๆ แสงไฟจากห้องนั่งเล่นลอดเข้ามาตามรอยประตู เธอลุกขึ้นนั่ง รู้สึกถึงความเย็นที่โอบรอบผิวกาย ก่อนจะกวาดตามองไปรอบห้องว่างเปล่า… องศาไม่อยู่บนเตียงหญิงสาวคว้าเสื้อเชิ้ตตัวบางของเขาที่พาดไว้ปลายเตียงมาสวม กลิ่นผู้ชายติดเนื้อผ้า แล้วค่อย ๆ เดินเท้าเปล่าออกจากห้อง พื้นเย็นเฉียบจนปลายเท้าชาเธอแง้มประตูออกเบา ๆ แสงสีส้มจากโคมไฟหัวมุมตกกระทบแผ่นหลังกว้างที่เปลือยเปล่าขององศา เขานั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ ส่วนอีกมือถือแก้วเหล้าไว้หลวม ๆ เงาของเขาทอดยาวทาบพื้น ยาวจนมาถึงปลายเท้าของเธอ เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ“...พี่ศา”“ตื่นแล้วเหรอ” เขาหันมามองแค่ครึ่งสายตา น้ำเสียงเรียบต่ำ ไม่มีแววอารมณ์ใด ๆ“ค่ะ...” เธอขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย “กี่โมงแล้วคะ”องศาไม่ได้ตอบทันที แต่ยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้งก่อนพ่นควันออกทางมุมปาก“ห้าทุ่ม”“...เมื่อกี้มีคนมาหาเหรอคะ” ซีเนียร์ก้าวเข้าไปอีกสองก้าว เสียงฝีเท้าดังเบา ๆ“อืม คนของสนาม มันเอาเอกสารมาให้” เขาพูดสั้น ๆ“อ๋อ...” เธอตอบเบา ๆ แล้วก้มห

ตอนที่7 สายตาที่เปลี่ยนไปแสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้องคอนโดหรู เสียงน้ำจากห้องน้ำดังคลอเบา ๆ ก่อนที่ประตูจะเปิดออกองศาเดินออกมาในเสื้อช็อปวิศวะสีกรมเข้ม ผมยังเปียกเล็กน้อยจากการอาบน้ำ เขาเหลือบมองไปยังหญิงสาวที่กำลังนั่งส่องกระจกแต่งหน้าอยู่บนโต๊ะข้างเตียงซีเนียร์ในชุดนักศึกษาขาวสะอาดตา ผมถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะอย่างเรียบร้อย ปลายผมแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะมือที่กำลังทาลิปสีชมพูจาง ๆ เธอหันมามองเขาพร้อมรอยยิ้มบางที่ทำให้บรรยากาศอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“มองอะไรคะ” เสียงหวานเอ่ยถามทั้งที่ยังถือแปรงปัดแก้มไว้ในมือ“เมื่อไรจะเสร็จ มันจะสายแล้วเนียร์” เขาตอบเสียงเรียบแต่ปลายเสียงแฝงความเอ็นดู“เสร็จพอดีเลยค่ะ” เธอหันมายักคิ้วใส่เล่น ๆ แล้วรีบเก็บของก่อนเดินไปนั่งตรงข้ามเขาที่โต๊ะครัว บนโต๊ะมีกล่องข้าวเช้าและแก้วกาแฟที่เขาเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เช้า กลิ่นข้าวต้มร้อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง“กินก่อนมันจะเย็น” องศาพูดพลางเลื่อนชามเข้ามาตรงหน้าเธอ“ทำไมวันนี้พี่ศาทำข้าวต้มล่ะคะ ปกติเห็นชอบกินแต่กาแฟกับบุหรี่” ซีเนียร์คีบไข่เยี่ยวม้าขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะหันมามองเขาตาโต“รีบกิน อย่ามัวแต่พูดจาไร้สาระ” เขาตอบนิ่ง ๆ

ตอนที่9 กล้ำกลืนแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบา กลิ่นกาแฟลอยคลุ้งทั่วบ้าน เสียงนกร้องจากสวนหน้าบ้านผสมกับเสียงเครื่องกรองน้ำที่ดังเบา ๆ เป็นจังหวะอบอุ่นแบบทุกวันซีเนียร์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มือกุมแก้วน้ำอุ่นที่มารดาเพิ่งเทให้ แต่หัวใจกลับไม่อบอุ่นตาม เมื่อคืนทั้งคืนเธอแทบไม่ได้นอน ภาพบทสนทนาในห้องรับแขกยังวนเวียนไม่หยุดเสียงรองเท้าดังแผ่วเบาลงบรรไดมา วานิชในชุดสูทเต็มยศเดินตรงมายังโต๊ะทานอาหาร สายตาเขาจดจ่อไปที่ลูกสาวก่อนจะทิ้งก้นนั่งลงหัวโต๊ะอย่างคุ้นเคย"จะไปมหาลัยใช่ไหม เดี๋ยวพ่อไปส่ง" วานิชเอ่ยถามขณะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ เนียร์ขับรถไปเองดีกว่า""พ่อมีเรื่องจะถาม เรื่องบ้านน่ะ""ค่ะพ่อ"“พ่อไม่ได้จะว่าหรือซักไซ้ลูกนะ... แค่กลัวว่าเนียร์จะไปทำอะไรเสี่ยง ๆ เพื่อแลกกับเงินก้อนโตแบบนั้น”"..."เสียงของบิดาอ่อนลงจนแทบกลายเป็นเสียงลมหายใจ เขายื่นมือไปแตะไหล่ลูกสาวเบาๆ“ลูกยังเด็ก พ่อไม่อยากให้ต้องรับภาระขนาดนี้เลย”“หนูแค่อยากช่วยพ่อกับแม่ค่ะ หนูทนเห็นบ้านต้องโดนยึดไม่ได้...” น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาของเธอ ซีเนียร์พยายามยิ้ม ทั้งที่รอยยิ้มนั้นสั่นจนแทบมองไม