บททั้งหมดของ พันธะลับ วิศวะร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 13

ตอนที่11 ติดรถกลับเสียงนกร้องแผ่วเบาช่วงบ่ายวันใหม่ของมหาวิทยาลัยลานหน้าตึกบริหารเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันขวักไขว่ บ้างถือแฟ้ม บ้างถือแก้วกาแฟในมือ“ห้องสมุดคนเยอะมากเลยอะ!” เสียงแป้งหอมบ่นพลางเดินออกมาพร้อมโซลีนและน้ำฝน ซีเนียร์เดินตามมาด้วยใบหน้ามีเหงื่อบาง ๆ เพราะเพิ่งขึ้นไปดูเองเมื่อครู่“ไม่เหลือที่นั่งเลยแม่คุณ โต๊ะเต็มทุกมุม ทั้งชั้นสองชั้นสาม”“บอกแล้วว่าช่วงนี้เด็กปีสามกำลังสอบย่อย ห้องสมุดนี่แหละที่พวกเขายึดเป็นฐานทัพ” โซลีนทำปากจู๋ “งั้นเราไปคาเฟ่หน้าคณะไหมล่ะ เห็นเปิดใหม่ บรรยากาศก็น่ารักดี” ซีเนียร์หัวเราะ “เห็นด้วย!” แป้งหอมตอบทันที “ฉันอยากกินโกโก้เย็นพอดีเลย~” น้ำฝนพยักหน้าเงียบ ๆ ส่วนมายมิ้นที่ถือแฟ้มเอกสารหนาในมือก็ยิ้มบาง ๆ“ดีเลย ฉันจะได้เอาเครื่องคิดเลขออกมาด้วย ทำตรงนั้นสะดวกกว่า”คาเฟ่ little bear ตั้งอยู่ตรงหัวมุมตึกการตลาด กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูเข้าไป แสงแดดลอดผ่านกระจกใสสะท้อนโต๊ะไม้สีอบอุ่น เสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ คลออยู่ในอากาศ ซีเนียร์เลือกมุมริมหน้าต่าง โต๊ะใหญ่พอสำหรับห้าคน ทุกคนวางของลงแล้วเริ่มจัดระเบียบเอกสารกันคนละทิศคนละทาง“โอ

ตอนที่13 แค่ขอโทษ (ไม่พอ) NC+++กลิ่นควันบุหรี่เจืออยู่ในอากาศ เสียงฝนข้างนอกกระทบกระจกเป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนจงใจตอกย้ำความเงียบในห้ององศานั่งเอนหลังบนโซฟา แขนพาดพนักอย่างคนไม่สนโลกปลายนิ้วคีบบุหรี่ไว้หลวม ๆ แสงไฟสีส้มปลายมวนสะท้อนแววตาคมเข้มของเขาให้ดูเย็นจนเกือบเยือก ซีเนียร์มองอยู่ห่าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไป เสียงเท้าเปล่าของเธอแทบไม่ดังบนพื้นไม้“พี่ศา...”เขาไม่ตอบ แค่ขยับสายตาขึ้นนิด ๆ เป็นเชิงรับรู้ เธอนั่งลงบนพนักโซฟาอีกฝั่ง เหยียบปลายกระโปรงตัวเองไว้ แล้วพูดต่อเสียงเบา“เนียร์ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่ไม่พอใจนะ” องศาพ่นควันออกเบา ๆ สายควันขาวลอยขึ้นเหมือนลมหายใจของเขาไม่มีน้ำหนัก“ฉันไม่ได้โกรธ” เขาว่าเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงมีความเย็นที่รู้ว่าไม่จริงนัก ซีเนียร์มองเสี้ยวหน้าของเขา แสงไฟสะท้อนเส้นกรามตึงชัด“แต่พี่ศาไม่พูดกับเนียร์เลย”“ฉันก็พูดอยู่นี้ไง” องศากระตุกคิ้วเล็กน้อย “พี่ศาเป็นแบบนี้ทุกทีเลย...” เธอเม้มปาก ยกเข่าขึ้นกอดไว้กับอก “แบบไหน” เสียงเขานิ่ง แต่ดวงตาหันมาจ้องเต็มๆ“แบบที่ไม่พูด แต่เนียร์รู้ว่าพี่งอน”องศาเลิกคิ้วเล็กน้อย สูดควันเข้าปอดอีกครั