Semua Bab แม่เลี้ยงสาวเจ้าเสน่ห์: Bab 91 - Bab 100

“ก็คิดถึงตัวแสบของแด๊ดน่ะสิ เลยเคลียร์งานพักยาวพอดีเทรย์ปิดเทอมแด๊ดจะพาหลานไปเที่ยวด้วย” แฟรงค์พูดกับพ่อของหลานชาย“ดีครับแด๊ด เทรย์บ่นคิดถึงปู่แฟรงค์กับย่าซานดร้าแทบทุกวันเลยครับ อ้อ ป้าง หน่องนี่แด๊ดกับมัมของลุคส์ แด๊ด มัมครับนี่ป้างกับหน่องเพื่อนผมครับ” ธามไทแนะนำเพื่อนให้รู้จักกับพ่อแม่ของลุคส์“สวัสดีครับ/ครับ”“สวัสดีหนุ่มๆ”“สวัสดีจ้ะ”“พวกนายกินอะไรมากันหรือยัง” ลุคส์ถามเพื่อนทั้งสาม“ยังเลยว่ะ เทรย์กินข้าวแล้วเหรอลูก” ธามไทถามลูกชายแล้วเดินไปนั่งข้างอนันดาแล้วราเมนทร์นั่งถัดจากสมพร ส่วนวริทนั่งถัดจากเขา“เทร์ยกินแล้วครับแด๊ดดี้ ปู่แฟรงค์กับย่าซานดร้าซื้อของเล่นมาให้เทรย์เยอะเลยครับ” เทรย์อวดพ่อว่าได้ของเล่นใหม่“แล้วลูกขอบคุณปู่แฟรงค์กับย่าซานดร้าหรือยังครับ”“เทรย์ขอบคุณปู่แฟรงค์กับย่าซานดร้าแล้วครับแด๊ดดี้” เทรย์ตอบพ่อแล้วสนใจของเล่นในมือเอนตัวพิงอกเทียนหอมเหมือนแม่กับลูกซึ่งทุกคนมองเห็นว่าเด็กน้อยไว้ใจหญิงสาวมากแค่ไหน“คืนนี้นอนกับปู่มั้ยล่ะเจ้าแสบ” แฟรงค์ถามหลานชาย“พี่ปูลมครับ เทรย์ขอนอนกับปู่แฟรงค์ย่าซานดร้าได้มั้ยครับ” เทรย์ขออนุญาตพี่ปูลมของเขาอย่างออดอ้อน“น้องเทรย์ถ

ฝ่ายเทียนหอมก็เก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าสามสี่ชุดเพื่อกลับบ้านทั้งที่เธอจะได้อยู่บ้านสองอาทิตย์กลายเป็นว่าได้อยู่แค่อาทิตย์เดียวเพราะต้องดูแลน้องเทรย์ที่ตอนนี้ยังไม่ยอมเข้าใกล้ย่าแต่กับปู่แฟรงค์และย่าซานดร้ากลับให้ความสนิทสนมและยังนอนค้างกับพวกท่าน ซึ่งน้องเทรย์ไม่เคยนอนกับย่าของตัวเองหากธามไทไปดูงานที่ประเทศกัมพูชา ลุงนาวิกก็จะไปนอนเป็นเพื่อนหรือไม่ก็ลงมานอนกับเธอ“น้องปูลมเก็บของเสร็จแล้วเหรอคะ มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ยคะ” สมพรเก็บของตัวเองและคุณหนูเสร็จแล้วก็มาหาเทียนหอมที่เรือนขาว“ปูเก็บเสร็จแล้วค่ะพี่สมพร”“เอ้ะนั่นใครมากันคะ ใช่น้องเทรย์หรือเปล่าเดี๋ยวพี่ไปดูก่อนนะคะ” สมพรเห็นรถเข้ามาจอดที่บ้านใหญ่จึงเดินไปดูคิดว่าเป็นคุณหนูของเธอเทียนหอมก็เข้าไปเก็บของในบ้านให้เรียบร้อยเพราะไปเป็นอาทิตย์จึงต้องเก็บกวาดให้เรียบร้อยตั้งแต่คุณย่ากุ้งกลับไปเธอก็ทำงานทุกอย่างในบ้านเองและมีสมพรช่วยเพราะคุณหญิงสั่งงดทั้งอาหารและห้ามไม่ใหคนในบ้านใหญ่มายุ่งกับเรือนขาวยกเว้นตอนแม่สามีมาเท่านั้นและจำรัสกับทุกคนก็ไม่กล้าขัดคำสั่งเทียนหอมจึงจัดการเรื่องอาหารการกินของตัวเองและตอนนี้ยังไม่มีใครรู้“นี่เหรอคะเรือนขาว

“ตู้ดๆๆ..”เทียนหอมได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็ล้วงกระเป๋ากางเกงยิบขึ้นมาดูขึ้นมาดูก็เบอร์โทรของธามไทโชว์อยู่จึงเดินเลี่ยงออกทางชายหาดแล้วกดรับสาย“ค่ะคุณแซนด์”“ทำไมไม่บอกว่าคุณแม่ไปหาเรื่องเธอที่เรือนขาว” ธามไทพูดด้วยความไม่พอใจที่เขารู้เป็นคนสุดท้าย“ไม่เป็นไรค่ะปูไม่ถือโทษโกรธท่าน”“ปูลม ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นกับเธอมันสำคัญสำหรับพี่ มีอะไรทำไมไม่บอกแล้วคุณแม่ยังพาคุณชาช่าไปด้วยพี่ขอโทษนะที่ดูแลเธอไม่ได้อีกแล้ว” ชายหนุ่มรู้สึกผิดมากที่แม่ของเขาไม่ยอมรามือจึงทะเลาะกับท่านแล้วเขาก็ย้ายลงมาอยู่เรือนขาวเพราะแม่ของเขาจะให้หมั้นกับดวงหทัยแต่ไม่บอกเทียนหอม“ปูผิดเองค่ะที่ทำให้คุณหญิงท่านโกรธ”“เธอไม่ต้องยอมรับผิดคนเดียวหรอกปูลม พี่คิดเองได้คนผิดก็ว่าไปตามผิดถูกก็ว่าไปตามถูกไม่ใช่ว่าแม่ของพี่จะถูกทุกเรื่อง ท่านเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ควรทำแบบนี้มีอะไรก็น่าจะคุยกันดีๆไม่ใช่ลงมือลงไม้ ครั้งแรกพี่ก็คิดว่าท่านโกรธมากเลยระงับอารมณ์ได้แต่ครั้งที่สองท่านตั้งใจไปหาเรื่องปูลมถึงเรือนขาวมันไม่ถูกต้องและเธอก็ไม่ต้องเป็นห่วงจะไม่มีครั้งต่อไปแน่พี่สัญญา” ธามไทพูดอย่างอ่อนโยนเทียนหอมฟังน้ำเสียงนุ่มทุ้มพูดอย่างอ่อนโยนเธ

“ไม่หรอกแก,คุณลุคส์เขาอัธยาสัยดีเข้ากับทุกคนแหละ” เทียนหอมพูดกับเพื่อแต่สายตาอยู่ที่สองพ่อลูกที่ดูเหมือนว่าจะชอบแดดเหมือนพวกฝรั่ง“คนระดับนี้ไม่สนใจคนบ้านๆอย่างเราหรอกแก แต่หมิงทำอะไรไม่ถูกเลยอ่ะปูลมแค่เห็นซิกแพคพ่อของลูกก็เข่าอ่อนแล้วอ่ะ เสียดายยัยบุ้งไม่มาด้วยเนาะ” เนาวรัตน์หยิบแว่นตามาใส่เพราะไม่อยากให้หนุ่มฝรั่งเห็นว่าเธอแอบมองเขาอยู่ดีนะที่เธอเลือกแว่นตาดำมาด้วยก่อนจะนอนลงบนเตียงผ้าใบ“พี่ปูลมครับ ทาครีมกันแดดให้เทรย์หน่อยครับ” เทรย์วิ่งมาหาพี่ปูลมเพื่อให้ทาครีมกันแดดให้ก่อนจะถอดเสื้อออกเหลือแต่กางเกงขาสั้นที่ใส่เล่นน้ำและเตรียมเสื้อผ้ามมาเปลี่ยนด้วย“ได้ครับ” หญิงสาวรับหลอดครีบกันแดดยี่ห้อดังมาถือไว้แล้วจับน้องเทรย์นั่งบนตักก่อนจะทาครีมกันแดดให้อย่างทะนุถนอม“ถ้าน้องเทรย์ผมดำนี่เป็นลูกแกได้เลยนะปูลม”“หมิง” เทียนหอมเอ็ดเพื่อน“โทษที่เพื่อนรัก ปากมันพาไปนะแก” เนาวรัตน์ขอโทษเพื่อนที่เผลอพูด“พี่ปูลมไปอาบแดดกับเทรย์นะครับ” เทรย์นั่งนิ่งให้พี่ปูลมทาครีมกันแดดให้และฟังเงียบๆแล้วชวนพี่ปูลมไปอาบแดด“เดี๋ยวพี่ปูรอไปดำน้ำกับน้องเทรย์ดีกว่าค่ะ” เธอไม่ค่อยชอบแดดแรงแบบนี้ทั้งที่เป็นลูกน้ำเค

"นั่นสินะ แต่แกก็ป้องกันตัวได้นี่ปูลมจะยอมให้ถูกทำร้ายฝ่ายเดียวได้ยังไง แล้วคุณแซนด์ว่ายังไงบ้าง""เขาก็ขอโทษที่ปกป้องปูไม่ได้น่ะ""อุ้ย,หวานเชียวนะแก""หวานตรงไหนล่ะ ถูกตบเจ็บจะตาย""ต่อไปแกต้องป้องกันตัวเองนะปูลม ถึงคุณหญิจะมีพระคุณแต่จะมาตบบตีกันเพราะเรื่องนี้มันไม่ถูกเขาต้องไปคุยกับลูกชายไม่ใช่ว่ามาตบเธอ" เนาวรัตน์บอกเพื่อน"ปูรู้จ้ะ ต่อไปปูจะระวังตัวแล้วเราคงไม่ได้เจอกันเพราะเรือนขาวกับบ้านใหญ่มีรั้วกั้นไปมาหาสู่กันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว""ดีแล้วล่ะแก เฮ้อ ทำไมต้องแบ่งชนชั้นด้วยนะ ทำยังกับไม่ได้เดินดินกินข้าวเหมือนพวกเราอย่างนั้นแหละแล้วแกรักคุณแซนด์หรือเปล่าล่ะ” เนาวรัตน์จ้องตาเพื่อนขณะที่ถามก็เห็นดวงตาสีนิลไหววูบเธอก็รู้ได้ทันทีว่าทียนหอมชอบธามไท“ปูแค่มีความรู้สึกดีๆให้เพราะเห็นเขาเป็นลูกชายคุณลุงนาวิก ที่ผ่านมาคุณแซนด์กับพี่ซีเขาก็ดีกับปูแต่ปูสนิทกับพี่ซีกกว่าคุณแซนด์ไม่ค่อยพูดแต่พอกลับมาจากอเมริกาเขาก็เปลี่ยนไปเป็นเพราะเขามีลูกและปูช่วยเขาดูน้องเทรย์อาจเป็นอารมณ์ชั่ววูบก็ได้" เธอไม่อยากคิดอะไรที่มันไกลกว่างความเป็นจริงอยู่กับปัจจุบันดีกว่าอยู่กับความเพ้อฝันในสิ่งที่เป็นไป