แม่เลี้ยงสาวเจ้าเสน่ห์의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“งั้นไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวเราจะกลับสัตหีบ”“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เทียนหอมถามอย่างสงสัย“ก็ไปจัดการเรื่องของเราให้จบน่ะสิ ไม่งั้นพี่อาจจะถูกคุณแม่วางยางแล้วประเคนให้สาวๆอีกพี่จะไปดูเทรย์ก่อนนะ” ชายหนุ่มยังมีแก่ใจพูดเล่นเพื่อไม่ให้ตัวเองและเทียนหอมเครียดเกินไป“ดะ เดี๋ยวค่ะคุณแซนด์จัดการยังไงค่ะ เราไม่ไม่ได้ทำอะไรกัน คะ แค่จูบเอง..” เทียนหอมพูดจบใบหน้าเรียวก็แดงซ่านด้วยความเขินอาย“ถ้าไม่มีคนขัดจังหวะก็มากกว่าจูบไปแล้วล่ะ หรือว่าเราจะต่อจากเมื่อกี้ดีล่ะ” ธามไทเดินไปหาร่างเล็กช้า“มะ ไม่ค่ะ ปูจะไปอาบบน้ำ” ร่างเล็กลุกพรวดพราดเดินไปห้องน้ำอย่างรวดเร็วเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา“อย่าช้านะ พี่ไปละ” ธามไทบอกคนที่อยู่ในห้องน้ำก่อนจะเดินออกไปดูลูกชายที่นอนห้องของพี่เลี้ยงเขาไม่ได้หนักใจแต่เขาดีใจที่รอดเงื้อมมือของดวงหทัยกับแม่มาได้และอยากขอบคุณเพื่อนที่ทำให้เขากับเทียนหอมได้ลงเอยกันเร็วขึ้นแม้ตอนนี้หญิงสาวจะไม่ได้รักเขาแต่ธามไทเชื่อว่าเทียนหอมก็ชอบเขาอยู่ไม่น้อยเช่นกันและเขาจะทำให้เธอรักเอง“ก๊อกๆๆ..”“เทรย์ตื่นหรือยังครับพี่สมพร”“ยังค่ะ”“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมอุ้มไปห้องปูลมแล้วพี่สมพรเก็บของด้ว

ธามไทและทุกคนไปถึงบ้านคุณย่ากุ้งเวลาสิบสามนาฬิกาก็ทักทายกันเรียบร้อยก็รับประทานอาหารกลางวันเพราะกินแต่ขนมรองท้องกันเท่านั้น เมื่อรับประทานอาหารอิ่มแล้วผู้ใหญ่ก็แยกไปนั่งคุยกันในห้องรับรองส่วนหนุ่มสาวก็นั่งอยู่ที่โต้รับแขกยกเว้นเทียนหอมกับเนาวรัตน์ที่พาน้องเทรย์ไปนอนที่ห้องของเธอ“ตกลงแกจะแต่งงานกับปูลมจริงใช่มั้ยแซนด์” วริชถามเพื่อนรักเพราะรู้อยู่แล้วว่าธามไทชอบเทียนหอม“อื่อ, จะแต่งตอนนี้หรือแต่ตอนไหนก็เหมือนกันเพราะกูเลือกปูลมแล้ว” เสียงห้าวตอบเพื่อนชัดเจนว่าเขาเลือกเทียนหอมเป็นแม่ของลูก“ยินดีด้วยเพื่อน มีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย” ราเมนทร์ยินดีกับเพื่อนที่เลือกเทียนหอมเป็นแม่ของลูก“ขอบใจมาก เดี๋ยวคุยกับคุณย่าคุณพ่อก่อนว่าจะหมั้นหรือแต่งเพราะปูลมยังเรียนไม่จบแต่ถ้ารอกูก็กลัวว่าแม่จะไม่หยุดขนาดเป็นแบบนี้ยังจะให้กูหมั้นกับคุณชาช่า” ธามไทพูดกับเพื่อนเพราะรู้ว่าแม่ของเขาไม่ยอมรับเทียนหอมและเขาก็ไม่ยอมรับดวงหทัยเช่นกัน"งานนี้ต้องยกเครดิตให้กามเทพลุคส์ที่อุ้มสมปูลมไปให้พี่แซนด์ถึงเตียง ยังกับละครที่ผมเคนเล่นเลยนะคุณหญิงแม่หลงกลชาช่าได้ยังไงกันไม่น่าเชื่อ" อิทิพลยกนิ้วให้ลุคส์และแปลกใจว่

“อะไรนะ ตาแซนด์ไปสัตหีบ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมเธอไม่บอกฉัน” คุณหญิงนันทิดาตวาดเลขาของลูกชายเสียงดังทำเอานิรมลยกโทรศัพท์ออกแทบไม่ทัน“เอ่อ..”“มัวแต่เอ่ออยู่นั่นแหละแล้วเมื่อไหร่ฉันจะรู้เรื่อง”“คุณแซนด์ไปตั้งแต่เก้าโมงกว่าค่ะ”“แล้วมีใครไปบ้าง” คุณหญิงนันทิดาถามห้วนๆ“ก็มีคุณอิท คุณลุคส์กับพ่อแม่ของเขาคือทุกคนไปกันหมดค่ะ” นิรมลตอบแม่ของเจ้านายเสียงสั่นเพราะไม่เคยได้ยินคุณหญิงดุแบบนี้พอเลขาพูดจบคุณหญิงนันทิดาก็วางสายทันทีด้วยความไม่พอใจก่อนจะโทรหาสามีก็ไม่ติดจึงโทรหาเลขาของสามีแทนตั้งแต่เธอเกิดเรื่องสามีไม่ติดต่อมาเลย“สวัสดีครับคุณหญิง” ไพวัลรับสายของภรรยาเจ้านายที่โทรเข้ามือถือของเขา“เจ้านายของคุณวันไปไหนทำไมฉันติดต่อไม่ได้” คุณหญิงถามเลขาของสามีเธอติดต่อสามีกับลูกชายไม่ได้เลย“ท่านประธานไปสัตหีบครับ”“ไปสัตหีบเหรอ ไปทำไม ไปตั้งแต่เมื่อไหร่”“ไปเมื่อเช้าครับ”คุณหญิงก็หงุดหงิดเมื่อทั้งลูกและสามีต่างก็ไปสัตหีบแล้วไม่มีใครบอกเธอเลยสักคนเป็นแบบนี้เธอจะแก้ข่าวให้ดวงหทัยได้ยังไงและเธอก็ไม่มีเบอร์ของลุคส์ด้วยเธออุตส่าห์วางแผนนั่งคิดมาตั้งครึ่งต่อนวันเพื่อสงบอารมณ์ก่อนแล้วจะไปคุยกับลูกชาย

“ถ้าเทรย์โตขึ้นเทรย์จะขอเป็นแฟนกับพี่ปูลมนะครับ” น้องเทรย์พูดกับพ่อและบอกพี่ปูลมของเขา“จริงเหรอคะน้องเทรย์ แต่กว่าน้องเทรย์จะโตพี่ปูก็แก่เหมือนคุณทวดแล้วค่ะ ตอนนี้น้องเทรย์ยังเด็กอยู่ต้องตั้งใจเรียนก่อนเอาไว้โตก่อนค่อยมีแฟนนะคะ” เทียนหอมอดยิ้มขำน้องเทรย์ไม่ได้แต่พอเห็นสายตาของพ่อน้องเทรย์หญิงสาวก็ค้อนขวับ“งั้นพี่ปูลมเป็นแฟนกับแด๊ดดี้ได้ใช่มั้ยครับ”“เอ่อ..”“ว่ายังไงปูลม” ธามไทถามหญิงสาวยิ้มๆ“คือว่า..”“เทรย์อยากอยู่กับพี่ปูลม แด๊ดดี้ คุณทวด ปู่แฟรงค์ ย่าซานดร้า คุณปู่ ลุงลุคส์ครับ เทรย์ยอมยกพี่ปูลมให้เป็นแฟนแด๊ดดี้ครับ” เทรย์อยากให้แด๊ดดี้เป็นแฟนกับพี่ปูลมของเขา“เป็นแฟนกันต้องรักกันแล้วแต่งงานกันกันเป็นสามีภรรยาเป็นครอบครัวเดียวกันนะครับลูก เทรย์อยากให้แด๊ดดี้แต่งงานกับพี่ปูลมเหรอครับ” ธามไทถามลูกชายที่นิ่งคิดไปขำๆ“แต่งงานแล้วอยู่ด้วยกันใช่มั้ยครับแด๊ดดี้”“ใช่ลูก แต่งงานแล้วอยู่ด้วยกันและเทรย์ก็จะมีม่ามี้ด้วยครับ” คนเป็นพ่อก็ตะล่อมถามลูกชายทั้งที่รู้แล้วว่าเทรย์รักเทียนหอมแต่เขาอยากแน่ใจว่าลูกชายยอมรับเทียนหอมเป็นม่ามี้“ม่ามี้ พี่ปูลมจะเป็นม่ามี้เทรย์จริงๆเหรอครับ” เทรย์หันไปถ

จากนั้นอิทธิพล ราเมนทร์ก็เดินกอดคอกันร้องเพลงไปตามชายหาดจนถึงบ้านพักหลังสุดท้ายแล้วแยกย้ายกันไปนอน ส่วนลุคส์ก็อุ้มเนาวรัตน์ขึ้นไปนอนที่บ้านพักของเขาเพราะคิดว่าธามไทคงยังไม่ออกจากห้องของเทียนหอมและไม่อยากขัดจังหวะเพื่อน“คุณพาฉันไปไหน”“ไปปล้ำมั้ง”“ปล้ำจริงดิ”“ให้ปล้ำมั้ยล่ะ”“ไม่ๆ,บอกแล้วไงว่ากลัว จะว่าไปคุณก็หล่อมากเนาะ” เนาวรัตน์ลูบแผงอกแกร่งของลุคส์“หยุดเลยนะถ้าไม่อยากเสียตัว” ลุคส์บอกเด็กซนที่ลูบไล้แผงอกแกร่งของเขาทำให้ร่างกายมันตื่นตัวเห็นตัวเล็กแบบนี้อย่างอื่นไม่ได้เล็กด้วยเลยแล้ววางร่างเล็กลงบนเตียงก่อนจะเดินออกจากห้องขืนอยู่ต่อเขาได้ปล้ำเธอแน่“ไปนอนกันได้แล้ว” ลุคส์บอกคนสนิทที่เดินตามาอำนวยความสะดวกให้“ผมนึกว่าบอสจะนอนในห้องนี้”“ก็อยากนอนอยู่หรอกแต่ไม่อยากปล้ำคนเมา หึหึๆ..” ลุคส์พูดขำแล้วเดินไปที่ห้องพักของตัวเองฝ่ายว่าที่เจ้าบ่าวอุ้มว่าที่เจ้าสาวไปส่งที่ห้องนอนของเธอที่อยู่ชั้นล่างติดกับห้องนอนของคุณย่ากุ้งแต่คิดว่าเนาวรัตน์จะมานอนด้วยธามไทก็อุ้มร่างเล็กขึ้นไปห้องนอนของเขายังไงก็จะแต่งงานกันและคืนนี้พ่อของเขากับลูกชายนอนในห้องของย่า“จะไปไหนคะ ห้องของปูอยู่โน่นค่ะ” เที