บททั้งหมดของ สาวน้อย...ของคุณอา: บทที่ 31 - บทที่ 37

"ใกล้แล้วครับพี่..ผมใกล้จะเสร็จแล้ว"ชายหนุ่มเร่งกระแทกเอวสอบเพิ่มความเร็วถี่ขึ้นเมื่อใกล้ถึง จุดหมายเขาเองก็รู้สึกฟินมากกับสัมผัสครั้งนี้ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดจึงรีบทำให้จบก่อนที่เด็กๆจะตื่น"นายใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกไปเลย ฉันยังต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ก่อน"เธอรีบไล่นาคินออกไปข้างนอก เผื่อเจ้าแฝดตื่นขึ้นมาเห็นเขาอยู่ จะได้ไม่วอแงส่วนเธอรีบไปหาชุดผ้าปูที่นอน ชุดใหม่มาเปลี่ยน เพราะห้องนอนห้องนี้เป็นของฉัตรวีเพื่อนเธอ มันไม่เหมาะที่เธอมาทำให้เลอะเทอะ จึงรีบเปลี่ยนให้เธอใหม่แล้วรีบออกมา พอดีได้ยินเสียงเด็กๆร้องเรียกจึงรีบเปิดประเข้าไป"ตื่นกันแล้วหรือคะ"เธอเข้าไปโอบเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน พร้อมพาเดินออกมาจากห้องนอนเมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนเห็นน้าชายนั่งอยู่ที่โซฟา ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ โดยเฉพาะอลันหลานชายที่ติดนาคินมาก อาจเป็นเพราะเขาเป็นเด็กผู้ชายจึงเข้ากันได้ดี ส่วนหนูน้อนอันนาเธอเองก็ยิ้มร่าดีใจไม่ต่างกับอลัน ที่เห็นน้าชายมาเล่นด้วยถึงบ้าน"สวัสดีคร๊าบ...สวัสดีค่า คุณน้า"เด็กทั้งสองคนเอ่ยสวัสดีพร้อมกันยกสองมืออูมพนมไหว้อย่างนอบน้อม"สวัสดีครับเด็กๆ...น้ามีนี่มาฝากด้วย"เขาหยิบกล่

ฉัตรวีกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืนพลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอรีบควานหาโทรศัพท์ตามเสียงแล้วรับทันที"คุณฉัตร...เมื่อคืนลำบากคุณแล้วพักผ่อนเถอะครับ...วันนี้ผมให้คุณพักหนึ่งวันคุณทำได้ดีมาก"ธานินหัวหน้าของเธอโทรมาบอกให้หยุดพักได้หนึ่งวัน เพราะสัญญาความร่วมมือกับสุชาติลุล่วงแล้วเมื่อคืนธานินเองก็เป็นห่วงเธอไม่น้อยจึงให้คนไปคอยช่วยเธอ ทว่าไปถึงห้องอาหารกลับไม่เจอคน มีแค่เพียงแฟ้มเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้ววางอยู่เขาคิดว่าเธอคงกลับแล้วอาจเมามากเลยลืมแฟ้มเอกสาร วางทิ้งไว้แต่สุดท้ายก็คือเธอที่ทำสำเร็จ ธานินยังให้ผู้ช่วยไปตรวจสอบกล้องที่โรงแรมเพราะเป็นห่วงฉัตรวีเธอคือคนที่โนอาร์ฝากฝังไว้จึงดูแลให้เป็นพิเศษ พอเห็นมีคนช่วยเธอไปแล้วก็วางใจเพราะผู้ชายคนนั้น ก็ฐานะไม่ธรรมดาคงไม่ทำให้เธอเสื่อมเสียธานินรู้จักเขาเป็นอย่างดีและยังรู้อีกว่าเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหน เธอยิ่งปลอดภัย"หยุดพักหรือคะ...อ่อเข้าใจแล้วค่ะหัวหน้า" เธอเออออไปตามที่เขาบอก ถึงให้ไปทำงานตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วเพราะจะแปดโมงครึ่งอยู่แล้วเธอมองไปรอบห้องที่แปลกตาก็เห็นเสื้อผ้าของเธอ พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบที่โต๊ะข้างเตียงเธอลุก

ร่างบางระหงษ์สวมชุดเดรสสีดำแขนกุด สั้นเหนือเขาคอเสื้อตกแต่งด้วยลูกไม่สีตัดกัน เธอเกล้าผมด้วยยางมัดผมสีเดียวกัน แต่งหน้าอ่อนเบาบางสวมรองเท้าสีดำสูงสามนิ้ว มองเป็นธรรมชาติดูธรรมดาเรียบง่ายแต่ดูแพงขาเรียวก้าวลงจากรถเมื่อตรีภพเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ คฤหาสน์หลังใหญ่โต แต่กลับดูเงียบเหงาเมื่อมีแค่หญิงชราอยู่เพียงคนเดียว จะคึกคักหน่อยก็แค่ตอนรวมญาติที่ดูยุ่งเหยิง เมื่อหลายครอบครัวมารวมตัวกัน"เข้าไปข้างในเถอะ"เขายื่นแขนออกมาให้เธอ สาวน้อยคล้องแขนเขาเหมือนพระเอกกับนางเอกในซีรี่ ที่เธอเคยดูอยู่บ่อยๆ"ใครทำให้เธอไม่พอใจละก็ วีนได้เต็มที่ฉันจะหนุนหลังเธอเอง'"เขาเอียงคอมากระซิบข้างหูเธอ ก่อนเดินก้าวข้ามผ่านประตูเข้าไปดูเหมือนทุกคนจะมากันพร้อมหมดแล้ว เหลือเพียงตรีภพที่มาช้าที่สุดทุกคนบนโต๊ะอาหาร หันมาที่ฉัตรวีเป็นตาเดียวเธอตกเป็นเป้าสายตาของคนในห้องอาหาร เเบบไม่ทันตั้งตัว"มาแล้วหรือ...แกมาช้าขนาดนี้ไม่เห็นหัว ลุงป้าและอาแกอยู่ในสายตาเลยหรือยังไง" อาทิตย์ลุงใหญ่พี่ชายของพ่อคนโตโวยวายขึ้น อย่างไม่พอใจเขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เจอหน้าตรีภพเหตุผลก็คือเขาเป็นคนเก่งบริหารบริษัท ได้ผลกำไรต่อปีหลายหม