ช่วงบ่ายคล้อยคิรันดำดิ่งสู่ห้วงนิทราไปด้วยฤทธิ์ยาอันเข้มข้น ภายในห้องพักฟื้นจึงกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ปั้นหยานั่งทอดสายตามองเสี้ยวหน้าคมของเขาอยู่เนิ่นนาน แม้ในใจจะยังคงขุ่นเคือง ทว่าสุดท้ายแววตาของเธอก็ยอมอ่อนลงอยู่ดีผู้ชายคนนี้ยามหลับสนิทดูแตกต่างจากตอนตื่นอยู่มาก ไร้ซึ่งความเย็นชา และไร้ซึ่งความน่ากลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงชายธรรมดาคนหนึ่งที่ดูเหนื่อยล้าเกินทนเท่านั้น“ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย” หญิงสาวพึมพำออกมาแผ่วเบา ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วก้าวเท้าเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆภายในห้องครัวของคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบสงบ ปั้นหยาเปิดตู้เย็นพลางหยิบผลไม้หลากชนิดออกมาจัดเตรียม เธอจำได้ขึ้นใจว่าคิรันแทบไม่มีอาหารตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อวาน ต่อให้ปากบอกว่างอนเขาเพียงใด ทว่าลึก ๆ ในใจก็อดเป็นห่วงสุขภาพของเขาไม่ได้อยู่ดีหญิงสาวละเมียดละไมจับมีดปอกแอปเปิลไปเรื่อย ๆ แต่เพราะความคิดในหัวที่ยังคงหมุนวนชวนให้เหม่อลอยฉึก!“อ๊ะ!”คมมีดกรีดลึกลงบนปลายนิ้วเรียวเป็นทางยาว หยาดเลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาในทันที ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวพลางปล่อยมีดในมือลงกระทบโต๊ะ แผลค่อนข้างลึกจนหยดเลือดเริ่มหยดลงสู่พื
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
