บททั้งหมดของ ปั้นรักมาเฟียร้าย เล่ม 1: บทที่ 41 - บทที่ 47

ตอนที่ 41 สัญญาจะไม่ให้รู้หลังจากเค้นสมองปราบพยศและเคลียร์ปัญหาความวุ่นวายในคลับจนทุกอย่างหวนคืนสู่ความสงบเรียบร้อย เข็มนาฬิกาก็ทำหน้าที่ของมันจนล่วงเลยเข้าใกล้เวลาเที่ยงคืน บรรยากาศรอบกายเริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด นักเที่ยวบางส่วนทยอยพากันเดินทางกลับ เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงดนตรีจังหวะเนิบช้าคลอเบา ๆ กับแสงไฟสลัวที่ทอประกายระยิบระยับอยู่ภายในโซนวีไอพีคิรันเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังตัวใหญ่อย่างเงียบเชียบ ขณะที่ปั้นหยายังคงนั่งอยู่เคียงข้าง มือน้อย ๆ ของเธอกำลังเขี่ยเล่นชายแขนเสื้อเชิ้ตของเขาไปมาตามความเคยชินโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ คีร์ที่เพิ่งจะกดวางสายโทรศัพท์หลังสะสางงานส่วนสุดท้ายเสร็จสิ้นก็ระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่“จบสักที”ซิ่วอิงยกแก้วน้ำขึ้นจิบดับกระหาย นัยน์ตาฉายแววอ่อนล้า“หนื่อยฉิบหาย”คีร์ตวัดสายตาหันมามองคู่รักตรงหน้า ก่อนจะแกล้งปรับสีหน้าและแววตาให้ดูจริงจังเกินกว่าเหตุจนผิดปกติ“เอาล่ะ...” เขาเว้นจังหวะพลางยกฝ่ามือขึ้นมานวดขมับของตัวเองอย่างมีจริต“ในเมื่อโลกสงบสุขแล้ว กูจะขอไปปลดปล่อยความดิบเถื่อนในร่างกายสักหน่อย”ความเงียบงันโรยตัวลงมาขัดจังหวะทันควัน ปั้นห

แสงแดดละมุนยามเช้าตรู่สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของบานม่านทึบแสงสีเข้ม เข้ามาละเลงประกายสว่างไสวไปทั่วอาณาบริเวณห้องนอนกว้าง บรรยากาศรอบกายตกอยู่ในความเงียบสงบอบอุ่น ช่างแตกต่างและห่างไกลจากความร้อนแรงของบทรักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาอย่างลิบลับปั้นหยาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาปรือเปิดขึ้นช้า ๆ ด้วยความงัวเงีย ทว่าทันทีที่เธอเริ่มขยับร่ายกายเพียงนิดเดียว“โอ๊ย…”คิ้วเรียวสวยมุ่นขมวดเข้าหากันทันควัน ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นพล่านขึ้นมาเล่นงานทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะช่วงบั้นเอวที่เกิดอาการปวดชา และขัดยอกจนแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ หญิงสาวรีบหลับตาปี๋ สูดปากแผ่วเบาพลางเอื้อมมือเล็กไปกุมบีบนวดเอวตนเอง“คิรันบ้า…” เสียงหวานบ่นพึมพำงึมงำกับตัวเองแผ่วเบาทว่าเพียงแค่ภาพเหตุการณ์ร้อนฉ่าเมื่อคืนย้อนเข้ามาในสมอง พวงแก้มเนียนก็พลันเห่อร้อน และขึ้นสีระเรื่ออีกระลอกอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้ชายคนนั้นอันตรายเกินไปแล้ว… เขาแทบไม่เปิดโอกาสหรือเว้นช่องว่างให้เธอได้ผ่อนคลายและพักสายตาเลยด้วยซ้ำ ทั้งกอด ทั้งจูบ ทั้งอ้อนวอนอย่างคนเอาแต่ใจ กระหน่ำบทรักรอบแล้วรอบเล่าจนเธอหลับกลางอากาศ แถมยังตั้งหน้าตั้งตาแกล้งล่อลวงเธอจนหัวหมุน ท้ายที่

ภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของอาคารสำนักงาน บรรยากาศที่ควรจะเคร่งเครียดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสงคราวมทางธุรกิจ กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันแสนพิกล เพราะในยามนี้บนโต๊ะกระจกตัวยาว ที่เคยมีแต่เอกสารงบประมาณและกราฟสถิติ กลับละลานตาไปด้วยสมุดแคตตาล็อกพรรณไม้และดอกไม้สด บรรดาบอร์ดผู้บริหารระดับสูงต่างพากันถือสมุดภาพสีสันฉูดฉาดเหล่านั้นไว้ในมือกันคนละเล่มด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ หลังจากที่คิรันสั่งคนเอามาแจกในห้องประชุมคีร์ก้มมองรูปถ่ายช่อดอกกุหลาบสีชมพูหวานแหววในมือ สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบสนิทของคิรันไปมาโดยไม่ยากจะเชื่อสายตา“กูถามจริง ๆ เถอะ ชีวิตกูต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งเลือกเฉดสีดอกไม้เพียงเพราะความคลั่งรักของมึงจริง ๆ ดิ?” คีร์เค้นเสียงประชดซิ่วอิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับต้องยกมือนวดขมับตัวเองเบา ๆ พลางถอนหายใจอย่างคนหมดแรงเคลื่อนไหว“เมื่อวานกูยังเช็ดปืน ยิงสนั่นอยู่ในเซฟเฮาส์อยู่เลย มาวันนี้ต้องมานั่งวิเคราวะห์ความหมายของดอกทิวลิป”ทว่าคิรันกลับทำเพียงนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แขนแกร่งกอดอกพลางปลายสายตามองชายทั้งสองด้วยความเรียบเฉย“แล้วไง” คำย้อนสั้นห้วนท

ตอนที่ 47 หมากสำคัญคิรันเริ่มหมดความอดทนกับความชักช้า นัยน์ตาคมวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อยยามเปล่งเสียงเข้มสำทับ“เร็ว”“คิดอยู่ ๆ ใจเย็นดิวะ” คีร์รีบยกมือสองข้างขึ้นโบก ร่างสูงก้าวเท้าเดินวนไปวนมาอยู่กลางห้องทำงานกว้าง ท่าทางลนลานราวกับเด็กนักเรียนที่กำลังจะสอบตกวิชาสำคัญ ก่อนที่จู่ ๆ เท้าจะหยุดชะงักกึกลงดื้อ ๆ เมื่อสมองเกิดประกายความคิดบางอย่าง“เออ!”คิรันเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงเร่งเร้า คีร์จึงไม่รอช้ารีบขยับปากพูดต่อในทันที“มึงก็ทำเป็นส่งนักธุรกิจเข้าไปติดต่อดิ ส่งคนของบริษัทเราเข้าไปลงทุนแบบจริงจังตามระเบียบแผนการตลาด แล้วให้อ้างเหตุผลกับปั้นหยาไปว่าเล็งเห็นถึงศักยภาพและมูลค่าการเติบโตของร้านดอกไม้”ซิ่วอิงผงกศีรษะรับคำช้า ๆ พลางช่วยวิเคราวะห์“ข้อนี้ฟังดูมีน้ำหนักและน่าเชื่อถือพอสมควร”ทว่าคิรันกลับขมวดคิ้วมุ่นแน่นกว่าเดิม“แต่ปั้นหยาอาจจะจำหน้าได้ และเธอก็รู้ดีว่ากูคุมเครือข่ายธุรกิจอะไรอยู่บ้าง”คีร์ได้ยินดังนั้นก็แทบอยากจะร้องไห้โฮออกมาด้วยความอัดอั้น ยกรอยยิ้มแห้งพลางทึ้งหัวตัวเอง“แล้วมึงจะเอายังไงกับกูอีกวะถามจริง ใจก็อยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเมีย แต่ก็ตั้งเงื่อนไขห้ามให้เมียจับได้