ซิ่วอิงขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันในทันท่วงที ใบหน้าคมคายปรับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม“ไม่ใช่ตอนนี้ สถานการณ์ข้างนอกมันยังไม่ปลอดภัย”คีร์โครงศีรษะพยักหน้ารับคำอย่างเห็นพ้องอย่างรุนแรง“มึงจะพาเมียเขาออกไปเดินเล่นกินลมชมวิวตอนนี้เลยเหรอ? กูก็ยังรักตัวกลัวตาย อยากมีชีวิตอยู่ดูโลกต่ออยู่นะ”ปั้นหยาเห็นท่าทีปฏิเสธแข็งขันขัดขืนของทั้งคู่ เธอจึงรีบยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมาพนมไหว้ปรก ๆ ในทันทีเพื่อขอความเห็นใจ“แค่แป๊บเดียวจริง ๆ ค่ะพี่ ๆ ร้านดอกไม้ของฉันไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างแล้ว” หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองพลางทอดน้ำเสียงเอื้อนเอ่ยออดอ้อนระคนอุทิศอ้อนวอนเล็ก ๆ“นะคะ”คำกล่าวแกมลูกอ้อนแสนน่าเอ็นดูนั้นส่งผลให้คีร์กับซิ่วอิงถึงกับชะงักกึกไปพร้อมกัน จังหวะนั้นประหนึ่งกำแพงความดุดันและดื้อรั้นของสองบุรุษเหล็กถูกสลายราบคาบ ทลายระดับความดุร้ายลงไปกว่าครึ่งหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจซิ่วอิงลอบผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน“เธอรู้ใช่ไหมปั้นหยา ว่าถ้าหากเรื่องนี้ไปถึงหูของคิรัน”คีร์รีบเอ่ยปากรับช่วงต่อประโยคในทันควัน“พวกฉันสองคนหัวหลุดจากบ่ากลายเป็นศพเฝ้าคฤหาสน์แน่ ๆ”ปั้นหยาโครงศีรษะพยักหน้ารับ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
