Semua Bab หวานรักคุณหมอวายร้าย: Bab 61 - Bab 70

อีกครั้งแล้วที่เมลดาต้องมาอยู่ห้องเทวินทร์เพราะขาเจ็บครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้มาเล่นๆ มีขนเอาโน๊ตบุ๊คส่วนตัวและอุปกรณ์การเขียนใส่ถุงผ้าใบใหญ่มาด้วย ยังมีของกินเล่นและเสื้อผ้าของใช้อีกหนึ่งกระเป๋าใหญ่“นี่กะจะมาอยู่กี่วันน่ะ ย้ายมาอยู่กับผมเลยดีไหม?” เทวินทร์ถามยิ้มๆ ไม่คิดเลยว่าเขาแค่เข้าไปอาบน้ำแป๊บเดียว เดินออกมาอีกทีก็เห็นเมลดาขนของมาเรียบร้อย และตอนนี้เธอก็กำลังเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องบางดูอะไรบางอย่างอยู่ ไม่คิดจะอาบน้ำหรือนอนพักก่อนเลยหรือไงเมลดาเงยหน้ามองค้อน “มดเอามาเยอะเพราะต้องทำงานด้วยนี่คะ” แล้วก้มหน้าก้มตาเปิดดูอีเมลต่อ เธอจำได้ว่าเคยเปิดสำรองภาพจากโทรศัพท์มือถือที่หล่นหายไปไว้ในคลังภาพออนไลน์ ปรากฏว่าภาพล่าสุดที่สำรองไว้คือก่อนขึ้นดอย ความหวังจะใช้ภาพมาช่วยเขียนบันทึกการเดินทางพลันสลายไป ไม่รู้จะเขียนออกมาถูกไหม ยิ่งจำผิดจำถูกอยู่ด้วยท่าทางเคร่งเครียดของเธอ ทำเอาคนยืนมองอยู่มุ่นคิ้วเอ่ยเสียงดุ “ผมบอกแล้วนะ ว่าไม่ให้ทำงาน เพิ่งกลับมาถึงเหนื่อยๆ คุณไปนอนพักก่อนดีไหม”“ก็...” ดวงตาเรียว

แดนดินข่มใจให้ร่มๆ แล้วขยับไปถามอีก “หนูมดคนนี้นี่ ใช่คนเดียวกับที่ทำให้เอ็งกลับมาบ้านด้วยท่าทางเหมือนมีสึนามิถล่มอยู่ในใจหรือเปล่าวะ”คนเคยช้ำใจกลับบ้านหรี่ตามองทั้งพ่อและพี่ชาย “คนเดียวกับที่ทำให้มีสึนามิอะไร?”“นี่ๆ พ่อถามก่อนนะไอ้ลูกวินนี่ จะมาถามกลับได้ไงวะ”คเชนทร์รีบเออออตามพ่อ “เออใช่ มารยาทน่ะมีไหม ตอบพ่อก่อนสิวะ”“เดี๋ยวจะตอบให้ ตอนนี้ทั้งสองคนน่ะตอบมาก่อน คนเดียวกับที่ทำให้มีสึนามิอะไร แล้วทำไมไม่เห็นมีใครตกใจที่วินมีแฟนและพามาเปิดตัวที่บ้านในวันนี้เลย วินยังไม่ได้บอกเรื่องมดกับใครที่นี่เลยนะ”“...”พอเห็นพ่อกับพี่ชายกะพริบตาตอบคนละปริบ สีหน้าส่อพิรุธสุดๆ เทวินทร์ก็พอจะรู้แล้วว่าคงมีคนแอบเปิดเผยความลับเขา “ไอ้วามันคาบข่าวมาบอกแล้วเหรอ““เปล๊า น้องวาไม่ได้คาบข่าวมาบอกพ่อนะ มันกลัววินเล่นงานจะตายไป นี่หายหัวไปไหนไม่รู้ พ่อไม่เห็นหน้ามันเป็นเดือนแล้ว ไม่ส่งข่าว ไม่โทรหา ไม่รู้คลินิกเงินล้านของมันเสร็จไปถึงไหน บอกอยากจะเปิดตอนต้นปี ไม่รู้ท

“เขาอยู่ที่ไหน!” พอก้าวเข้ามาในเพนท์เฮาส์กว้างขวางได้ เมลดาก็พุ่งตัวไปถามหาคนจากพี่ชายทันที ใบหน้าเล็กน่ารักหันซ้ายหันขวามองหาเทวินทร์ เมื่อไม่เห็นร่องรอยของเขาอยู่ในห้องนี้เลย เธอก็คาดคั้นเมธีด้วยสีหน้าไม่พอใจ “หมออยู่ไหนคะ! เฮียจับตัวเขามาทำไม ปล่อยเขาเลยนะ!”ท่าทางร้อนรนของน้องสาวทำเอาเมธีแค่นเสียงออกจมูก ดูเหมือนเทวินทร์จะมีน้ำหนักในใจเมลดาไม่น้อยเลยจริงๆ นอกจากแม่ที่จากไปกับอุบัติเหตุแล้ว เห็นจะมีเทวินทร์คนนี้ ที่ทำให้เมลดาเป็นห่วงจนไม่สนใจอะไรแบบนี้ นี่ทำให้พี่ชายอย่างเขาปวดใจจริงๆเมธียิ่งคิดยิ่งหน้าตึง ตั้งแต่ผู้ให้กำเนิดทั้งสองจากไป เมลดาก็ทำเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ตัดขาดจากญาติๆ ทางบ้านใหญ่ที่เห็นเธอเป็นแค่ลูกเมียน้อย ไม่ได้นับเธอเป็นลูกหลานคนหนึ่ง แต่นั่นไม่ได้รวมเขาด้วย ตัวเขาถูกพ่อปลูกฝังมาตั้งแต่จำความได้ ว่าต้องรักน้องสาวคนนี้ให้มากๆ ซึ่งเขาก็รักและดูแลเมลดาเป็นอย่างดีมาโดยตลอด เมื่อพ่อไม่อยู่ เขาก็ยกตนเป็นทั้งพี่และพ่อของน้อง ช่วยจัดการเรื่องต่างๆ ตามที่น้องต้องการ มรดกที่พ่อทิ้งไว้ เขาก็แบ่งให้น้องตามพินัยกรรมอย่างไม่มีตกหล่น ซึ่งท

 ซึ่งการกระทำของเธอก็ทำให้เทวินทร์เจ็บจนสะดุ้งถอนจูบออกทันที “ผมเจ็บนะ”“ขะ...ขอโทษค่ะ”เทวินทร์ยิ้มอ่อนให้คนหน้าเสีย ก่อนตวัดอุ้มร่างเล็กมานั่งยังโต๊ะอาหารตัวใหญ่ข้างหลังแทนเก้าอี้ตัวนั้น “มาต่อตรงนี้ดีกว่า”“คะ?” เมลดามีเวลาสงสัยแค่หนึ่งวินาที เพราะหลังจากนั้นเทวินทร์ไม่ปล่อยให้หายใจหายคอเลย แม้ว่าจะเคยจูบกันมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เธอรู้สึกได้เลยว่าเขาไม่ได้มาเล่นๆ มันชวนหวามไหวกว่า ใจสั่นกว่า เธอได้แต่ขยับปากคล้อยตามเขาเหมือนคนเมามายไร้สติการกระทำของคนตัวเล็ก ทำให้เทวินทร์ทวีความดูดดื่มของจุมพิตมากขึ้นไปอีก เขาดันเรียวขาขาวออกจากกันแล้วแทรกตัวเข้าไปยืนตรงกลาง มือหนึ่งรั้งเอวคอดเข้ามาแนบชิดร่างสูง อีกมือตรึงลำคอเล็กไม่ให้ถอยหนีจากการบดจูบของเขาเสี้ยวขณะที่เมลดาคิดว่ากำลังจะขาดใจแล้ว เทวินทร์พลันถอนจูบออก ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะลดลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นเหมือนตัดใจไม่ได้“คุณ...” เรียกไปคำเดียวแล้วเธอก็ชะงัก แอบกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่พองแนบต้นขาอยู่ใ

เทวินทร์คิดจะกดรหัสเปิดประตูเข้าไปดูให้แน่ใจ พลันเห็นกระดาษอะไรแวบๆ ตรงช่องด้านล่างประตู จึงก้มเก็บมันขึ้นมาอ่าน ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยเฉพาะคนหื่น!ปล.มดเปลี่ยนรหัสประตูแล้ว ห้ามกดมั่วๆ นะอ้อ แม่ตัวดีหนีมานอนคนเดียวไม่พอ ยังเปลี่ยนรหัสประตูห้องที่ขนาดเข้าห้องผิดก็ยังไม่เปลี่ยนอีกดวงตาสีนิลจ้องประตูตรงหน้าอยู่นาน กว่าจะหมุนตัวเดินกลับห้องตัวเอง คว้ามือถือมากดหาแม่ตัวดีด้วยสีหน้าข่มอารมณ์ เมื่อได้ยินเสียงระบบอัตโนมัติว่าไม่มีสัญญาณตอบรับดังกลับมา...ยิ้มร้ายพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ขณะลดมือถือลงมาส่งข้อความไปแทนเทวินทร์: คืนนี้นอนคนเดียวขอให้หลับฝันดีนะเทวินทร์: เพราะคืนพรุ่งนี้จะไม่ได้นอนสักงีบเลยครับ เมลดาไม่ได้อ่านข้อความที่เทวินทร์ส่งมาเลย เพราะปิดมือถือไว้แล้วนั่งเขียนงานจนดึกก็เข้านอนเลย มาตื่นอีกทีในตอนสายของวันด้วยนอนน้อยนี่เอง สมองเลยลืมสิ้นว่าทำอะไรไว้เม