Semua Bab คู่นอนฤารัก: Bab 1 - Bab 10

“สุดหล้า” สุดหล้า พัชรพงศกร ผู้กำกับหนุ่มวัยสามสิบสองปี ที่กำลังมาแรง และมีผู้จัดต้องการตัว เขาทำได้ทุกอย่าง และงานที่เขากำกับมันออกมาดีมากเสียด้วย “มิว” พฤกษา หิรัญภักดี จากเด็กฝึกงานในกอง รับงานเพิ่มคือการเดินผ่านหน้ากล้องเป็นเอกซ์ตรา จนวันหนึ่งผู้จัดละครเห็นว่าเธอน่าจะเล่นบทหนึ่งได้ จึงชักชวนให้มาเล่นเป็นเพื่อนประกบนางเอก จนมีชื่อเสียง หากใครอยากได้นางรองที่ดันบทนางเอกสุด ๆ ก็ต้องเป็นน้องมิวคนนี้ วันนี้เป็นวันเกิดครบยี่สิบห้าปีของเธอพฤกษารอสุดหล้าอยู่ที่บ้านของเขา เรียกที่นี่ว่าเป็นรังรักของเขาและเธอก็ได้ ส่วนใหญ่สุดหล้าไม่ให้ใครมาที่นี่หรอก เพราะเขารักความเป็นส่วนตัวมาก ๆพฤกษามองไปที่โต๊ะอาหาร เค้ก เทียน และอาหารบางอย่างที่เธอเตรียมไว้ สำหรับฉลองวันเกิดของเธอเองใต้แสงเทียนกับสุดหล้า แต่จนป่านนี้แล้วเขาก็ยังไม่กลับบ้านเลย เธอหันไปมองนาฬิกาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ไร้วี่แววว่าสุดหล้าจะกลับมาบ้าน จนพฤกษาทนไม่ไหว เธอง่วงมาก จึงนอนซบลงไปบนโต๊ะ แล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียพักหลังมานี้ เธอรู้สึกไม่ค่อยดีนัก มีอาการอ่อนเพลีย พฤกษาคิดว่าทำงานหนักมากไป โชคดีที่ปิดกล้องละครไปแล้ว หนึ่ง

รุ่งเช้าของวันต่อมาสุดหล้าตื่นขึ้นมาแล้ว เจ้าลูกชายของเขาก็ตื่นขึ้นมาด้วย ผู้ชายมักจะเป็นอย่างนั้นแหละ พอเช้าขึ้นมาเจ้าลูกชายของพวกเขามักจะแข็งเหยียดขึ้นมาปลุกเจ้าของชายหนุ่มสอดแขนเข้าไปกอดร่างของพฤกษาเอาไว้ และสอดรั้งรวบเอาชุดนอนเนื้อบางของเธอให้ออกไปพ้นตัว สุดหล้าเกยก่ายร่างขึ้นไปทับเธอตอนนั้นพฤกษายังคงรู้สึกครึ่งหลับครึ่งตื่น ยังไม่ตื่นเต็มตา ใบหน้าของเขาคลุกลงมาอยู่ตรงสองเต้าของเธอ สูดเฟ้นและเคล้นหาความหอมหวานจากทรวงอกคู่นั้นเสียงทุ้มลอดขึ้นมาจากริมฝีปากของเขา “มิวพี่ขอโทษนะสำหรับเรื่องเมื่อคืน ที่พี่ลืมวันเกิดของมิวนะ วันนี้พี่จะชดเชยให้ ในตอนเย็นนะ”เขาพูดไปพลาง ไล่งับกลีบปากหนาของตัวเองไปบนเนื้อนวล “พี่จะรีบไปทำงาน แล้วพี่จะรีบกลับมา”พฤกษาไม่ได้พูดอะไร เธอได้แต่เออออและทำเสียงอื้ออ้าอยู่ในลำคอ เพราะสุดหล้ารุกล้ำหนัก ชายหนุ่มทั้งงับและขบเม้มไปที่บนยอดสีอิ่มของเธอ เขาใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมเต้า ทั้งบีบทั้งเคล้นหน้าอกของเธอยกใหญ่สายตาเขาก็เพ่ง ช่วงนี้ดูพฤกษาอวบอั๋นขึ้นกว่าเดิม หน้าอกหน้าใจก็ใหญ่เต็มไม้เต็มมือไปหมด และยังทั้งแน่นและแข็ง“อ้า เจ็บค่ะพี่สุดหล้า” พฤกษาเปล่งเสียง

สมายอาจจะเมาท์เล่น ๆ และหยอกเย้ากับความรู้สึกของเธอเอา แต่สำหรับพฤกษาเธอกลับรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ อยู่ในหัวใจ เริ่มสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวช่วงนี้ทำไมเพจนั้นจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอ เพราะเสนอข่าวอยู่หลายอย่างเกี่ยวกับเธอ ถึงแม้จะไม่ได้บอกว่าเป็นเธอ แต่พฤกษาก็รู้ว่าเป็นตัวเอง“ไอ้พวกนี้อะ มันดังกับการเต้าข่าวทั้งนั้นแหละ มีทั้งจริง และไม่จริง แต่เอาเข้าแล้ว ถ้าเกิดพูดความจริงขึ้นมาละก็ คนที่โดนพาดพิงก็สามารถฟ้องร้องได้นะ โทษฐานที่ทำให้เสียชื่อเสียง ถึงแม้จะบอกว่าไม่ตั้งใจ และไม่เจาะจง เฮ้อ... สนุกกันใหญ่ ทั้งคนให้ข่าว และคนอ่านข่าว รวมถึงพวกฉันที่ต้องไปตามดูทุกแหล่ง เฮ้อ... วงการมายาอะนะ มันก็มีแต่เรื่องข่าวแบบนี้แหละ จะว่าไปพี่ก็เห็นจนชินตาแล้ว พี่อยู่ในวงการมาเนี่ยเกือบสิบห้าปีนะเธอ พี่เห็นมาทุกสิ่งทุกอย่าง ไอ้ที่ควงคู่รักกันอยู่ดี ๆ สุดท้ายก็กำลังจะแต่งงาน ดันมาเลิกกันเสียนี่”“ก็จริงค่ะ”“บางคู่พี่นั่งลุ้นแทบตาย เหมาะสม ๆ แต่ก็ไม่เห็นจะได้แต่งกันสักคู่ อีกหน่อยก็ต้องแยกย้ายกันไปหาคู่ของตัวเอง ความรักแบบฉาบฉวยก็เป็นแบบนี้แหละ และยิ่งอยู่ในวงการของเรา หน้าตาทั้งสวย ทั้งหล่อเกลื่อนกราด เห็

ที่ลานจอดรถ“ก้อยลงไปจากรถของพี่เดี๋ยวนี้”“ไม่ค่ะ ก้อยไม่ลง” พรทิราดื้อด้าน“แค่พี่จูบเธอไม่ได้หมายถึงว่า เธอจะทำตัวเป็นเจ้าของ และตัดสินใจเอาเองว่า พี่ต้องการเธอ เธอคิดผิด พี่ก็แค่ทำตัวสนองความต้องการของเธอเท่านั้น” สายตาของเขาเต็มไปด้วยการดูถูกพรทิราเหมือนกับถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง เธอน้ำตาไหลรินแบบผู้กำกับไม่ได้สั่ง“ทำไมคะ ในเมื่อพี่ก็เคยทำแบบนี้มาก่อน”“เอาอะไรมาพูด”“ก็กับพี่มิวยังไงล่ะคะ ที่ได้แสดงละคร และได้ทำงานจนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะว่าเธอยอมนอนกับพี่”หัวคิ้วของเขาขมวดแข็ง ดวงตาจ้องมองไปที่นัยน์ตาของพรทิรา “ใครบอกเธอ” เสียงเขาแข็งและไม่อ่อนโยนอีกแล้ว“ใคร ๆ ก็พูดกันทั้งนั้น”“นี่หมายถึง เพจดังที่เอาไปเขียน ข่าวก็มาจากเธอหรือ”ความเครียดของสุดหล้าที่เกิดขึ้น ก็เพราะข่าวที่เพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉ ที่เอาเรื่องของพฤกษา และเรื่องราวของเขาไปเขียนอย่างสนุก ซึ่งเรื่องนี้มันก็เกิดขึ้นมานานแล้ว มีคนส่วนน้อยมากที่จะรู้เรื่องนี้“อย่ามาโทษก้อยนะคะ ก้อยไม่ใช่คนที่ให้ข่าวเพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉ”“ก้อย ถ้าเธออยากจะอยู่ต่อไปในวงการนี้ แบบขาวสะอาด และไม่มีข่าวฉาวโฉ่ เลิกยุ่งกับพี่เถอะ และอีกอย่า

พฤกษาขับรถเข้าไปจอด ก่อนจะกดกระจกลงสอบถามเรื่องราคา ที่นี่คงเป็นแบบนี้กระมัง ไม่เหมือนโรงแรมใหญ่ ๆ ที่จะต้องเข้าไปเช็กอินเพื่อลงชื่อเข้าใช้บริการก่อน จ่ายเงินถึงจะเข้าพักได้ แต่นี่เข้ามาจอดถึงที่หน้าห้องพักเลย ถ้ามีเงินสักก้อน มีที่ดินผืนเล็ก ๆ ทำแบบนี้ก็ได้เงินนะ“พี่จะเข้ามาดูในห้องก่อนก็ได้นะครับ คืนละห้าร้อยห้าสิบบาท ไม่มีอาหารเช้า และถ้าพี่อยากได้ผ้าห่มหรือหมอน หรืออะไรเพิ่มเติม ก็คิดชิ้นละห้าสิบบาทครับ”“ถ้าอย่างนั้น พี่ขอผ้าห่มเพิ่มละกัน ข้างในมีกาต้มน้ำไหม หรือมีอะไรให้กินในตู้เย็นหรือเปล่า”“มีครับ น้ำดื่มฟรีสองขวด และเครื่องดื่มในตู้เย็นกินได้ครับ มีราคาติดอยู่ที่หน้าตู้ จ่ายตามที่กินครับตอนเช็กเอาต์“ขอบใจนะ พี่ต้องจ่ายเท่าไหร่จ๊ะ”“ตอนนี้พี่ต้องจ่ายห้าร้อยห้าสิบก่อนครับ แต่ตอนที่จะออกห้องพักหรือเช็กเอาต์ ต้องรอให้พนักงานมาเช็กของในห้องก่อนครับ”“ได้จ้ะ”“ผมไปเอาผ้าห่มมาให้ พี่จะเอาหมอนเพิ่มอีกไหมครับ” เธอเพิ่งเห็นว่าบนเตียงมีหมอนเพียงใบเดียว“ขอเพิ่มอีกสักใบก็ได้จ้ะ”“ครับ” แล้วเด็กพนักงานไป เขากลับมาพร้อมกับหมอนและผ้าห่มเธอจ่ายเงินและให้ทิปไปห้าสิบบาท จ่ายเป็นใบห้าร้อยนั