“ช่างอีเพจนั่นเถอะ ว่าแต่มิวไม่สบาย จะไม่ไปหาหมอจริง ๆ หรือ พี่ขับรถไปส่งได้นะ”“ไม่เป็นไรค่ะพี่คิง กินยาที่หมอให้ และนอนพักก็ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะ”“อื้อ... ถ้าอย่างนั้น พี่ขอตัวกลับก่อนแล้วกัน” เริ่มคุยไม่สนุกเสียแล้ว เพราะโดนต้อนหนัก เขารีบขอลาก่อน“พี่คิงคะ เอาผักนี่ไปกินด้วยค่ะ”เธอยื่นตะกร้าผักให้กับเขา“เห็นพี่เป็นกระต่ายหรือไง”“เปล่าค่ะ มิวเห็นพี่เป็นตุ่น”“ฮ่า... ไว้พี่จะเอาตะกร้ามาคืนนะ” เขาหัวเราะไม่หยุด“ไม่เป็นไรค่ะ ที่นี่มีเยอะ ลุงเขาสานเอาไว้เป็นกะตั๊ก”“แล้วมิวไม่กิน”“พี่คิงไปเปิดตู้เย็นของมิวดูไหมคะ มิวเก็บยัดเอาไว้เต็มเลยค่ะ ป้าก็ไม่ถามกันเลยสักคำว่ายังเหลืออยู่ไหม”“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบใจนะ” เขาเดินกลับไปขึ้นรถ ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง“พรุ่งนี้ค่ำไปดินเนอร์ที่บ้านพี่นะ”พฤกษาปฏิเสธเขามาหลายครั้งแล้ว จึงพยักหน้าและรับปาก ศิวดลจึงกลับไปอย่างเบิกบานพฤกษามองตามหลังรถยนต์ของเขาแล่นห่างออกไปความรู้สึกที่ว่ารักหรือไม่รัก มันเปลี่ยนแปลงกันง่าย ๆ ได้หรือ มันจะลืมกันได้อย่างไร เพราะของฝากสุดที่รักจากชายหนุ่มที่เธอมอบหัวใจก็อยู่ในตัวของเธอสำหรับพฤกษาแล้ว เธอคิดว่าไม่มีทางเป็นไปไ
อ่านเพิ่มเติม
